Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παντρεύτηκα την ασθενή μου γνωρίζοντας ότι της είχαν απομείνει μόνο τρεις ημέρες ζωής.

Μετά την κηδεία της, η αδερφή της με πλησίασε κρατώντας ένα κουτί και μου είπε: «Μου είπε να σου το δώσω μόνο αφού θα είχε φύγει». Το όνομα μου είναι Μπράντον.

Είμαι τριάντα χρονών και το να γίνω γιατρός ήταν το μόνο όνειρο που είχα ποτέ.

Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να συνεισφέρουν πολλά στα δίδακτά μου, οπότε σε όλη τη διάρκεια της ιατρικής σχολής περνούσα τις καθημερινές μου μελετώντας και δούλευα κάθε Σαββατοκύριακο μόνο και μόνο για να καλύψω τα έξοδά μου.

Τότε γνώρισα την Κλόη.

Ήταν δεκαοκτώ χρονών, πανέμορφη και, από κάποιο θαύμα, ο πιο αστείος άνθρωπος σε ολόκληρο τον όροφο του νοσοκομείου.

Ακόμη και όταν οι θεραπείες την άφηναν εντελώς εξαντλημένη, έβρισκε πάντα τρόπους να κάνει τις νοσοκόμες να γελούν, να με πειράζει για το πόσο σοβαρός φαινόμουν πάντα και να σκαρφίζεται μια άλλη γελοία ιστορία κάθε φορά που έμπαινα στο δωμάτιό της. «Γιατρέ Μπράντον, συνειδητοποιείς ότι το χαμόγελο δεν κοστίζει τίποτα, σωστά;» Έστριβα τα μάτια μου με τα λόγια της.

Εκείνη ξεσπούσε σε γέλια.

Τότε ήρθαν τα νέα ότι τα φάρμακα είχαν σταματήσει να λειτουργούν.

Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που οι γιατροί μπορούσαν να κάνουν γι' αυτήν, και στην Κλόη είχε απομείνει πολύ λίγος χρόνος.

Λίγο αργότερα, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Έχω μια τελευταία επιθυμία». «Ποια είναι;» ρώτησα. «Θέλω να σε παντρευτώ». Στην αρχή, νόμιζα ότι έκανε πλάκα.

Μου χάρισε ένα αδύναμο χαμόγελο. «Έλα τώρα.

Δεν θέλω να φτάσω στον παράδεισο σαν μια γυναίκα που δεν παντρεύτηκε ποτέ». Την επόμενη μέρα, κάναμε τον πιο μικρό γάμο που μπορεί να φανταστεί κανείς, ακριβώς εκεί στο νοσοκομείο.

Αντί για το στηθοσκόπιό μου, φορούσα γραβάτα.

Μια από τις νοσοκόμες έπλεξε προσεκτικά λεπτές λωρίδες από καθαρό επίδεσμο φτιάχνοντας δύο απλές βέρες. Η Κλόη φορούσε ένα απαλό λευκό φουλάρι πάνω από το ξυρισμένο κεφάλι της, το οποίο είχε τοποθετήσει σαν νυφικό πέπλο.

Η αδερφή της, η Πέιτζ, έφερε μια ανθοδέσμη.

Σε ολόκληρη την τελετή, η Κλόη δεν σταμάτησε να χαμογελάει.

Δύο μέρες αργότερα, είχε φύγει.

Μετά την κηδεία, στάθηκα δίπλα στο αυτοκίνητό μου, παλεύοντας ακόμη να δεχτώ ότι οτιδήποτε από αυτά είχε συμβεί πραγματικά.

Τότε η αδερφή της Κλόη, η Πέιτζ, πλησίασε βιαστικά κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό κουτί. «Μου είπε να σου το δώσω μόνο αφού θα είχε φύiget». (Σημ.: "έφυγε") Δέχτηκα το κουτί από τα χέρια της.

Το όνομά μου ήταν γραμμένο στο καπάκι με τον ίδιο τον γραφικό χαρακτήρα της Κλόη.

Όταν σήκωσα το καπάκι, το πρώτο πράγμα που είδα μου έκοψε την ανάσα. Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους