Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εσυ είσαι ο τοίχος που ακουμπάνε όλοι, και κανείς δεν ρωτάει αν ο τοίχος ράγισε.

Όταν βρεθηκες μόνη με παιδιά,εσύ κράτησες το σπίτι.

Όταν αρρώστησες εσύ κράτησες και πάλι τα πάντα σε ισορροπία.Όταν τα παιδιά πέρασαν τα δύσκολα χρόνια τους, εσύ κράτησες την υπομονή για όλους.

Και τα βράδια, όταν όλοι κοιμούνται, κάθεσαι στην κουζίνα με ένα ποτήρι νερό και νιώθεις τη γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια σου.

Κι έπειτα σηκώνεσαι, πλένεις το ποτήρι, και το πρωί είσαι πάλι ο ίδιος βράχος.

Η σταθερότητά σου δεν είναι ψυχρότητα.

Είναι αγάπη που έμαθε να μη φαίνεται.

Όμως ακόμα και οι βράχοι χρειάζονται κάποιον να καθίσει δίπλα τους και να ξεκουραστεί μαζί τους, όχι πάνω τους.

Γιατί εσύ έχεις χαρίσματα που δεν τα βλέπεις: Μια πίστη που δεν φεύγει όταν δυσκολεύουν τα πράγματα.

Μια υπομονή που μεγαλώνει ανθρώπους και κήπους.

Ένα σπίτι που μυρίζει ασφάλεια για όποιον μπει. Και μια καρδιά που αγαπά αθόρυβα, αλλά για πάντα. Ε.Β ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους