Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΚΛΗΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΒΕΒΗΛΩΣΗΣ Όταν βλέπουμε ανθρώπους, ανεξάρτητα από το πλήθος ή την ταυτότητα τους, να διαδηλώνουν, να διαταράσσουν την κοινωνική κανονικότητα, να αμφισβητούν, να συγκρούονται, ακόμη και να καταστρέφουν, η πρώτη μας αντίδραση είναι συχνά να αναρωτηθούμε "τι τους συμβαίνει;". Γιατί θυμώνουν τόσο; Γιατί δεν μπορούν να εκφραστούν διαφορετικά; Ποιες συνθήκες δικαιολογούν την οργή τους; Η απορία αυτή μοιάζει να αναδύεται ως φυσικοποιημένη, εύλογη έκπληξη απέναντι σε μια περίσταση η οποία έχει τα χαρακτηριστικά μιας εξαίρεσης.

Ο δρόμος που κλείνει.

Η σύγκρουση με την αστυνομία.

Η ηχώ των συνθημάτων στην πόλη... Εντούτοις, σε αυτό το ελάχιστο κλάσμα του χρόνου που προηγείται της αυτοματοποιημένης απορίας μας, ανοίγεται μια ευκαιρία μετασχηματισμού απέναντι στην συγκαταβατική κανονικότητα. Στην Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία, ο Michael White ονόμασε "Απόν αλλά Υπονοούμενο" ένα νόημα το οποίο δεν εμφανίζεται πάντοτε άμεσα στην ιστορία που ακούμε, αλλά χωρίς αυτό η ιστορία δεν θα είχε πάρει τη συγκεκριμένη μορφή.

Σε μια παράλληλη ανάγνωση, ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν γράφει για τη "βεβήλωση του αβεβήλωτου" ως το διαρκές πολιτικό καθήκον μιας γενιάς που έρχεται από το μέλλον.

Κι αν σκεφτούμε αυτές τις δύο έννοιες: του Απόντος και του Αβεβήλωτου, στο περικείμενο των κοινωνικών αγώνων που εκτυλίσσονται σήμερα σε όλη την Ευρώπη και ευρύτερα, προκύπτει μια κρίσιμη ερώτηση, η οποία είναι την ίδια στιγμή και μια έκκληση για την υιοθέτηση μας στάσης.

Τι κάνουμε όταν ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας αντιστέκεται; Όταν θυμώνει, αρνείται, αποσύρεται ή αμφισβητεί; Έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε έναν χώρο στον οποίο η διαμαρτυρία και η αντίσταση μπορούν να ακουστούν δίχως να να εξημερωθούν (ή να κατασταλούν) από τον κυρίαρχο λόγο; Αυτή η διερώτηση αφορά και το άτομο και τα συλλογικά υποκείμενα, αφορά και τη θεραπεία και την πολιτική.

Αφορά τη δυνατότητα να αμφισβητήσουμε μια δομή διαλόγου στην οποία ο ένας θέτει τους όρους, υπαγορεύει τα όρια του αποδεκτού και κρίνει τον άλλον, δίχως να υπόκειται ο ίδιος σε αμφισβήτηση εντός του διαλόγου.

Το επίδικο, λοιπόν, -επιλέγοντας αυτή τη φορά την άλλη όχθη του ποταμού- δεν είναι μόνο πώς θα ακουστούμε ως "εκείνοι που αντιστέκονται", αλλά πώς θα μετασχηματίσουμε τις σχέσεις εξουσίας πέρα από τη διαλεκτική εξουσιαστής - εξουσιαζόμενος εντός της οποίας διαμαρτυρόμαστε, αντιστεκόμαστε, διεκδικούμε.

Είναι πολύτιμη εδώ -στον μετασχηματισμό των σχέσεων εξουσίας- η διάκριση ανάμεσα στην επιτρεπτική διάθεση να υπάρχει ένας ορισμένος χώρος ελεύθερος ώστε να ακουστεί η "φωνή του άλλου", και στο να αλλάξουν οι όροι της ακρόασης στην περίσταση της σύγκρουσης.

Το πρώτο μπορεί να παραμείνει μια χειρονομία παραχώρησης από εκείνον που ήδη κατέχει την εξουσία.

Το δεύτερο απαιτεί να μεταβληθεί η ίδια η σχέση.

Η αναφορά του Αγκάμπεν λειτουργεί τώρα ως γέφυρα ανάμεσα στο Απόν αλλά Υπονοούμενο και στην πολιτική πράξη.

Κάτι πρέπει να βεβηλωθεί ώστε μια υπέρτερη ουσία να παραμείνει αβεβήλωτη.

Μέσα ακριβώς στη απουσία υποδηλώνεται μια ύπαρξη.

Ο μετασχηματισμός οφείλει να ανατρέψει την κυρίαρχη ιεράρχηση ώστε να ανοίξει την οδό προς τα ευεργετικά ενδεχόμενα: στην ανάδυση ενός νέου δηλωμένου παρόντος.

Η κάθε γενιά που πάντοτε θα έρχεται, θα έχει εκείνη το καθήκον με τη σειρά της να το βεβηλώσει εις όφελός της επόμενης επερχόμενης βεβήλωσης.

Ο άνθρωπος που αντιστέκεται στέκεται μάρτυρας αυτής ακριβώς της κληροδοσίας. #ΑφηγηματικήΘεραπεία #Αγκάμπεν #βεβήλωση #MichaelWhite Περισσότερα για την Αφηγηματική προσέγγιση εδώ: https://narrativecounselling.gr/ Στις εικόνες ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν και ο Michael White, ένας από τους εισηγητές της Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας.

Η σειρά αυτών των σχολίων διερευνά τη σχέση της Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας με τη φιλοσοφία, την πολιτική και την τέχνη, την καθημερινή ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους