Θα τον αναγνώριζες τον κίνδυνο αν σου μιλούσε για ευτυχία; Αν είχε μια εξήγηση για καθετί που σε βασανίζει και την ακλόνητη πεποίθηση πως ξέρει πώς να σε απαλλάξει από αυτό; Στον «Συλλέκτη ψυχών» της...

Πλήρες Κείμενο:

Θα τον αναγνώριζες τον κίνδυνο αν σου μιλούσε για ευτυχία; Αν είχε μια εξήγηση για καθετί που σε βασανίζει και την ακλόνητη πεποίθηση πως ξέρει πώς να σε απαλλάξει από αυτό; Στον «Συλλέκτη ψυχών» της Ελευθερίας Μεταξά, από τις εκδόσεις Μίνωας, η υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής αποκτά μια εφιαλτική προϋπόθεση.

Για να σου προσφερθεί, πρέπει πρώτα κάποιος να αποφασίσει ότι η ζωή που ήδη έχεις δεν αξίζει να συνεχιστεί.

Κι εκεί αρχίζει η ανατριχίλα, γιατί ο άνθρωπος που παίρνει αυτή την απόφαση πιστεύει πως σου κάνει καλό.

Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της Ελευθερίας, ανοίγω κάθε καινούργια ιστορία της με προσμονή.

Και χαίρομαι ιδιαίτερα που συναντώ ξανά τον Μάνο Βαρσάμη και την Έλσα Γληνού.

Έχουν αποκτήσει για μένα την οικειότητα ανθρώπων που γνωρίζω χρόνια, που έχω ακολουθήσει σε δύσκολες υποθέσεις και θέλω να δω πού θα τους οδηγήσει η επόμενη.

Αυτή τη φορά, όμως, η διαδρομή τους περνά μέσα από μια ιδέα ικανή να δώσει στον φόνο τη μορφή αποστολής.

Η ιστορία μας μεταφέρει στη Μόρνα, όπου ένα νεαρό αγόρι γοητεύεται από τη φιλοσοφία και ιδιαίτερα από τη διδασκαλία του Πλάτωνα για την ψυχή.

Μέσα από τη σχέση του με έναν μορφωμένο άντρα, τον Ιωάννη, ανακαλύπτει έναν κόσμο που το συναρπάζει.

Ακούει, μελετά, θαυμάζει και σταδιακά πείθεται πως έχει κατανοήσει κάτι που οι γύρω του αγνοούν.

Ο θάνατος μπορεί να γίνει το πέρασμα προς μια καλύτερη μοίρα, μια ευκαιρία να απαλλαγούν οι δυστυχισμένοι από όσα υπομένουν.

Αυτή η σκέψη αποκτά τρομακτικές συνέπειες.

Το αγόρι θεωρεί ότι μπορεί να επέμβει, να επισπεύσει τη μετάβαση, να «βοηθήσει» εκείνους που υποφέρουν.

Η πίστη στην αθανασία της ψυχής και στη δυνατότητα μιας επόμενης ζωής μετατρέπεται, μέσα από τη δική του ανάγνωση, σε δικαιολογία για να αφαιρεί ζωές.

Και εσύ παρακολουθείς πώς η γοητεία μιας θεωρίας μπορεί να υποχωρήσει μπροστά στην απόλυτη βεβαιότητα εκείνου που την οικειοποιείται.

Σε έναν άλλο άξονα της υπόθεσης, τρεις άντρες βρίσκονται άγρια δολοφονημένοι δίπλα στη θάλασσα.

Οι καρδιές τους έχουν αφαιρεθεί και έχουν θαφτεί στο Πηγάδι των Ψυχών.

Παράλληλα, μια νεαρή φοιτήτρια Φιλοσοφίας πεθαίνει και ο αδελφός της αρνείται να αποδεχτεί την αυτοκτονία της.

Πεπεισμένος πως κάποιος ευθύνεται, αποφασίζει να αναζητήσει τη δική του δικαιοσύνη. Ο Μάνος και η Έλσα καλούνται να εντοπίσουν τους δεσμούς ανάμεσα σε αυτές τις φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες και να σταματήσουν έναν δολοφόνο που εξακολουθεί να αποτελεί απειλή. Ο Πλάτωνας βρίσκεται έτσι μέσα στην ίδια τη λειτουργία του μυστηρίου.

Η ψυχή, η κρίση της μετά τον θάνατο, η τιμωρία και η επιλογή μιας άλλης ζωής αποκτούν σημασία για όσα συμβαίνουν και για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος τα εξηγεί στον εαυτό του.

Αυτό με κέρδισε ιδιαίτερα, γιατί έδινε στην αγωνία συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Ήθελα να δω πώς συνδέονται τα εγκλήματα, συγχρόνως όμως προσπαθούσα να καταλάβω πού είχε χαθεί το όριο ανάμεσα στη γνώση και στην αυθαίρετη ερμηνεία της.

Με άγγιξε το παιδί που αισθάνεται ξεχωριστό επειδή ένας άνθρωπος τον οποίο θαυμάζει τού αφιερώνει χρόνο.

Η χαρά του που μαθαίνει, που κάποιος του εμπιστεύεται πράγματα, που το αντιμετωπίζει ως άξιο συνομιλητή.

Μπορούσα να νιώσω αυτή τη λαχτάρα και γι’ αυτό δυσκολευόμουν ακόμη περισσότερο με την εξέλιξή της. Η Μεταξά σε αφήνει να πλησιάσεις μια ανθρώπινη ανάγκη και ύστερα σε αναγκάζει να παρακολουθήσεις τι μπορεί να συμβεί όταν πάνω της στηριχτεί μια επικίνδυνη πεποίθηση. Η Μόρνα ενισχύει αυτή την ανησυχία με την εγκατάλειψη, τις δοξασίες και τις αφηγήσεις για στοιχειωμένα μέρη.

Οι φόβοι των κατοίκων επηρεάζουν όσα βλέπουν και όσα είναι πρόθυμοι να πιστέψουν.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το Πηγάδι των Ψυχών αποκτά μια παρουσία που σε κάνει να προσέχεις περισσότερο κάθε αναφορά σε αυτό, αναζητώντας τι κρύβεται πίσω από το όνομα και τη φρίκη που το συνοδεύει.

Κοντά στον Μάνο και στην Έλσα βρήκα την οικειότητα που περίμενα, χωρίς να χαθεί η αγωνία της καινούργιας υπόθεσης.

Χάρηκα που τους ακολούθησα ξανά, που προσπάθησα μαζί τους να βάλω σε σειρά πρόσωπα, κίνητρα και γεγονότα.

Γιατί αυτό αγαπώ στις ιστορίες της Ελευθερίας, την αίσθηση ότι έχω χώρο να υποψιαστώ, να συνδέσω, να αμφιβάλω, ενώ οι άνθρωποί της εξακολουθούν να με απασχολούν πέρα από τον ρόλο τους στην εξιχνίαση.

Ο «Συλλέκτης ψυχών» μου άρεσε πολύ για αυτή τη συνύπαρξη της πλοκής με μια βαθιά ανησυχητική ανθρώπινη αντίφαση.

Κάποιος βλέπει τη δυστυχία του άλλου, πιστεύει πως τη συμπονά και καταλήγει να του στερεί κάθε δυνατότητα να αλλάξει τη ζωή του.

Εκεί ένιωσα τον μεγαλύτερο θυμό και τη μεγαλύτερη θλίψη.

Στην ευκολία με την οποία η επιθυμία να βοηθήσεις μπορεί να γίνει εξουσία, όταν πάψεις να ακούς εκείνον που υποτίθεται ότι θέλεις να προστατεύσεις.

Κι όταν κάποιος έχει πειστεί πως υπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό, τι μπορεί πραγματικά να τον σταματήσει; ΕΥΑλωτη στις λέξεις...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους