Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια ατέλειωτη γραμμή από φώτα που έρχονται από το σκοτάδι και χάνονται πάλι σε αυτό.

Σαν τις ζωές μας: ανάμεσα σε δύο άπειρα κενά, ανάσες φωτός που τρέχουν πάνω σε μια άσφαλτο που δεν μας ανήκει.

Αν σταθείς για λίγο έξω από τον εαυτό σου, συνειδητοποιείς την κοσμική ειρωνεία της καθημερινότητάς μας.

Κάνουμε σχέδια, θυμώνουμε, πληγώνουμε και πληγωνόμαστε για πράγματα που σε λίγες δεκαετίες θα είναι εντελώς αόρατα.

Σε εκατό χρόνια, άλλοι οδηγοί θα περνούν από εδώ.

Άλλοι άνθρωποι θα αγαπούν, θα κλαίνε, θα κοιτούν τον ίδιο ορίζοντα.

Ούτε ίχνος από τη δική μας βιασύνη δεν θα υπάρχει.

Και τι μένει τελικά από ένα πέρασμα που διαρκεί μια αναλαμπή;; Αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση είναι το μεγαλύτερο δώρο.

Η θνητότητά μας δεν είναι κατάρα, είναι η μόνη απόδειξη ότι η κάθε στιγμή έχει αξία επειδή ακριβώς τελειώνει.

Αφού είμαστε για τόσο λίγο, γιατί να δηλητηριάζουμε τις μέρες μας με κακία, εγωισμούς και μίσος;; Η εκδίκηση και η μνησικακία είναι πολυτέλειες για όσους νομίζουν ότι θα ζήσουν για πάντα.

Εμείς όμως ξέρουμε.. Ξέρουμε ότι το μόνο που αξίζει είναι η ποιότητα της αγάπης που αφήσαμε πίσω μας.

Να ζούμε με ανοιχτή καρδιά.

Να κοιτάμε τους ανθρώπους γύρω μας σαν συνταξιδιώτες σε ένα κοινό, σύντομο όνειρο.

Να συγχωρούμε, να απαλύνουμε, να αφήνουμε χώρο για το καλό.

Ώστε, όταν έρθει η στιγμή να σβήσουν τα δικά μας φώτα και η σκυτάλη περάσει στους επόμενους, η ψυχή μας να είναι ανάλαφρη, έτοιμη να ενωθεί με το σύμπαν, έχοντας αφήσει πίσω της μόνο ζεστασιά..✨🌷

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους