Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΩΔΗ στον ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΓΟ Το να περιμένεις από την αστική δικαιοσύνη να τιμωρήσει παραδειγματικά αστυνομικούς είναι σα να περιμένεις από μια μάνα να τιμωρήσει τα παιδιά της.

Αν και στην δεύτερη περίπτωση μια μάνα υπάρχει περίπτωση να είναι αμείλικτη με σκοπό το σοφρωνισμό του παιδιού της.

Από την άλλη η ελληνική δικαιοσύνη μας έχει συνηθισει μέχρι σήμερα σε περιπτώσεις αστυνομικής βίας να λέει χτυπώντας τους τις πλάτες ¨την άλλη φορά πιο προσεκτικά". Ο Γίαννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλειου, ο οποίος πέθανε λίγες μέρες μετά τα βασανιστήρια αστυνομικών άκουσε χθες από το στόμα της εισαγγελέως ότι 5 αστυνομικοί κρίνονται ένοχοι για βασανιστήρια.

Η απόφαση είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα.

Και ίσως να μην υπήρχε αυτή εάν κάποιοι άνθρωποι τόσα χρόνια μετά δεν διεκδικούσαν τη δικαίωση ια το βασανισμό του Βασίλειου.

Οι γονείς του Βασίλειου αλλά και οι συλλογικότητες χθες λυτρώθηκαν.

Υπάρχουν κάποια δικαιώματα, όπως για παράδειγμα τα ανθρώπινα, που κάποιες γεννιές, άνθρωποι, κινήματα, πάλεψαν, κουράστηκαν, διεκδίκησαν, γονάτισαν και πέθαναν ώστε να θεωρούνται αυτονόητα σε κάποιες περιοχές της Δϋσης σήμερα.

Έτσι και στην περίπτωση του Βασίλη, ο πατέρας του μετά την ανακοίνωση, σημείωσε «Με την σημερινή απόφαση θα σκέφτονται από εδώ και πέρα να βάλουν το χέρι τους στο γκλοπ και το πιστόλι και να χτυπήσουν, να βασανίσουν, να δολοφονήσουν έναν άνθρωπο, ένα νέο παιδί». Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τα επεισόδια στην Ευρώπη, από τα φανταχτερά τους πάνελς και τους κυβερνητικούς τους θώκους τέινουν να κουνούν το δάχτυλο στους καταπιεσμένους καταγγέλοντας τη βία απ΄'οπου κι αν προέρχεται, εκτός βεβαίως βεβαίως της κατασταλτικής, νομιμοποιημένης βίας.

Ε, λοιπόν όχι! Δεν είναι ίδια η βία από όπου κι αν προέρχεται! Τα βίαια επεισόδια μπορεί φαινομενικά, απολύτως φαινομενικά και αυθαίρετα, να εξομοιώνονται, να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, να συγκαταλέγονται στην ίδια κατηγορία ειδεχθών συμβάντων, να υπολογίζονται ως πράξεις υποκινούμενες από τα ίδια άγρια ένστικτα, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι, δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι, ίδια.

Από άλλα ένστικτα και ιδεολογία είναι υποκινούμενη η βία του μελανοχίτονα που δολοφονεί εν ψυχρώ , του αγριεμένου Ράμπο Ματατζή που σπάει πλευρά με μεταλλικά γκλοπς , των «σερίφηδων» που επιβάλλουν τον νόμο και την τάξη σκοτώνοντας 15ντάχρονα, του φασίστα που σπάει τα χέρια των μικρών σαλταδόρων για μια φρατζόλα ψωμί, του εργοδότη που ξεζουμίζει τον εργάτη με «ευέλικτες» μορφές εργασίας, του αρσενικού «παλαιάς κοπής» που δεν το σταματά το όχι , του ομοφοβικού νυκοκυραίου που ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου ένα «τραβέλι», του φαλλοκράτη συζύγου που γρονθοκοπά τη γυναίκα του γιατί έτσι γουστάρει, του ακραίου εθνικιστή που τσακίζει όπου βρει τον «λαθρομετανάστη» κι ας είναι ο ίδιος γέννημα θρέμμα της προσφυγιάς…κι άλλη αυτή που προκαλείται από άμυνα, από εκδίκηση, από αγανάκτηση, από φτώχια, από κοινωνική αδικία κι απελπισία.

Η πρώτη είναι ζυμωμένη με τρόμο, ρατσισμό, μίσος, σκατανθρωπιά και κτηνωδία.

Η δεύτερη είναι το γέννημά της.

Στην περίπτωση του Γιάννη Μάγγου, μου έρχονται στο μυαλό "Τα Σταφύλια της Οργής" μιας και ο ίδιος είναι πάντα εκεί με μια φωτογραφία του γιου του ανά χείρας. "...Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι.

Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι.

Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο.

Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.

Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει.

Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Θα βρίσκομαι εκεί…" Μέσα στα μάτια του αδικημένου, του πεινασμένου, του κατατρεγμένου η οργή ωριμάζει ή όπως έλεγε ο Steinbeck: «Μες στην ψυχή του λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο». ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ 🎥Τα σταφύλια της οργής (1940), Director: John Ford Writers: Nunnally Johnson (screen play), John Steinbeck

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους