Εκεί που καθόμουν και χάζευα ήσυχα ήσυχα, το fb μου πέταξε αυτό και με έπιασαν τα διαόλια μου νυχτιάτικο. 🤬🔥 Είναι από αμερικάνικη σελίδα. - Με δεκάδες σχόλια ανθρώπων από κάτω να συμφωνούν. «Η...

Πλήρες Κείμενο:

Εκεί που καθόμουν και χάζευα ήσυχα ήσυχα, το fb μου πέταξε αυτό και με έπιασαν τα διαόλια μου νυχτιάτικο. 🤬🔥 Είναι από αμερικάνικη σελίδα. - Με δεκάδες σχόλια ανθρώπων από κάτω να συμφωνούν. «Η συμπερίληψη ενός παιδιού δεν πρέπει ποτέ να υπερτερεί της εκπαίδευσης άλλων 29». Αυτό γράφει η εικόνα.

Σε μια ζυγαριά, ένα παιδί που ουρλιάζει «βαραίνει» περισσότερο από μια ολόκληρη τάξη, ενώ μια εξαντλημένη εκπαιδευτικός προσπαθεί να το στηρίξει. ⚖️ Και κάπως έτσι, ο αποκλεισμός των αναπήρων, παρουσιάζεται ως δικαιοσύνη.

Δυστυχώς, η εικόνα μοιάζει να εκφράζει μια άποψη που συμμερίζονται αρκετοί, ακόμη κι αν δεν τη διατυπώνουν ανοιχτά: η αποδοχή του ανάπηρου παιδιού σταματά εκεί όπου αρχίζει η ανάγκη να αλλάξει κάτι για να μπορέσει να συμμετέχει.

Προσέξτε τη διατύπωση: στο ένα παιδί αποδίδεται η «συμπερίληψη», στα υπόλοιπα η «εκπαίδευση». Λες και εκείνο δεν βρίσκεται στο σχολείο για να μάθει.

Λες και η δική του εκπαίδευση είναι μια παραχώρηση που μπορούμε να ανακαλέσουμε όταν μας δυσκολεύει.

Η εικόνα δεν κατονομάζει μια συγκεκριμένη αναπηρία.

Συνδέει όμως τη συμπερίληψη με ένα παιδί που διαταράσσει την τάξη και εξαντλεί την εκπαιδευτικό.

Έτσι καλλιεργεί μια ισοπεδωτική γενίκευση για τα ανάπηρα παιδιά: ότι είναι όλα το ίδιο εφόσον είναι ανάπηρα.

Τα ανάπηρα παιδιά δεν είναι όλα ίδια.

Έχουν διαφορετικές προσωπικότητες, δυνατότητες, δυσκολίες και ανάγκες.

Ούτε μια διάγνωση αρκεί για να περιγράψει ένα παιδί ούτε μια δύσκολη στιγμή για να καθορίσει τη θέση του στο σχολείο.

Οι δυσκολίες στις τάξεις είναι πραγματικές.

Η εξάντληση των εκπαιδευτικών είναι πραγματική.

Η ανάγκη όλων των παιδιών για ασφάλεια και μάθηση είναι πραγματική.

Χρειάζονται προσωπικό, πόροι, επιμόρφωση και κατάλληλη υποστήριξη.

Όταν αυτά απουσιάζουν και εμείς δείχνουμε με το δάχτυλο έναν μαθητή, μετατρέπουμε την ανεπάρκεια του συστήματος σε δικό του ελάττωμα.

Και υπάρχει ακόμη κάτι που με προβληματίζει: τόσος λόγος για το πόσο σημαντικό είναι να γεννάτε παιδιά, τόση αγωνία για την υπογεννητικότητα, αλλά πόση αποδοχή για το παιδί που τελικά θα γεννηθεί; Όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, η αναπηρία είναι μέσα στις πιθανότητες της ζωής.

Μπορεί να υπάρχει από τη γέννηση ή να προκύψει αργότερα.

Ανήκει στην ανθρώπινη ποικιλομορφία και χρειάζεται να χωρά στην αντίληψή μας για τη γονεϊκότητα, το σχολείο και την κοινωνία.

Η επιθυμία για παιδιά συνεπάγεται ευθύνη απέναντι στα πραγματικά παιδιά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται Αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο χώρο αφήνετε γι’ αυτά όταν αποκλίνουν από την εικόνα που είχατε φανταστεί.

Και το τριακοστό παιδί είναι παιδί.

Η εκπαίδευσή του μετράει εξίσου.

Σημειωτέον πως στις ΗΠΑ τα πάντα είναι προσβάσιμα.

Τα ανάπηρα άτομα όμως δεν έχουν ίσες ευκαιρίες στην πράξη με τα μη-ανάπηρα άτομα.

Το 85% των τυφλών ατόμων πχ είναι άνεργο ενώ υπάρχει μια ευκολία με την οποία γράφονται βαριές φαρμακευτικές αγωγές πχ για ΔΕΠΥ (χωρίς να ισχύει πάντοτε η διάγνωση). Πληθώρα πχ τα παιδιά δημοτικού που παίρνουν Ritalin (φάρμακο που εμποδίζει την επαναπρόσληψη της ντοπαμίνης και της νοραδρεναλίνης, αυξάνοντας τη διαθεσιμότητά τους ανάμεσα στους νευρώνες).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους