Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο επιλεκτικά μπορεί να λειτουργήσει η θρησκευτική ευαισθησία ορισμένων ανθρώπων. Μόλις πλησιάζει το Halloween, αρχίζουν οι κραυγές: «Σατανισμός!», «Αποκρυφισμός...
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο επιλεκτικά μπορεί να λειτουργήσει η θρησκευτική ευαισθησία ορισμένων ανθρώπων.
Μόλις πλησιάζει το Halloween, αρχίζουν οι κραυγές: «Σατανισμός!», «Αποκρυφισμός!», «Μασωνία!», «Δαιμονικές πρακτικές!». Οι κολοκύθες, οι μεταμφιέσεις, τα φαντάσματα και τα παιδικά παιχνίδια βαφτίζονται ξαφνικά εργαλεία του Διαβόλου.
Λες και ο Σατανάς κρύβεται πίσω από κάθε πορτοκαλί κολοκύθα και κάθε αποκριάτικη στολή.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, όταν κρανία, οστά, πόδια και ακέφαλα λείψανα περιφέρονται ή εκτίθενται σε κοινή θέα, η ίδια ευαισθησία φαίνεται να εξαφανίζεται ως διά μαγείας.
Όταν παντόφλες και σώβρακα αποκτούν χαρακτήρα ιερών αντικειμένων και γίνονται αντικείμενα δημόσιας προσκύνησης, τότε όλα είναι αποδεκτά; Τότε δεν υπάρχει αποκρυφισμός; Δεν υπάρχει υπερβολή; Δεν υπάρχει τίποτα που να προκαλεί έστω και ένα ερώτημα; Δηλαδή, η κολοκύθα είναι σατανική, αλλά η παντόφλα αγία; Το ζήτημα δεν είναι να προσβάλουμε την πίστη κανενός.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει, να λατρεύει και να ακολουθεί τις θρησκευτικές του παραδόσεις.
Το ζήτημα είναι η απύθμενη υποκρισία εκείνων που μοιράζουν πιστοποιητικά αγιότητας.
Αν, λοιπόν, ψάχνετε παντού τον Διάβολο, μην ξεκινάτε από τις κολοκύθες και τις στολές του Halloween.
Ξεκινήστε από την υποκρισία που φοράει τον μανδύα της ευσέβειας και θεωρεί ότι έχει το αποκλειστικό προνόμιο να αποφασίζει τι είναι ιερό και τι βλάσφημο.
Γιατί τελικά, το πιο τρομακτικό πράγμα δεν είναι το Halloween.
Είναι η υποκρισία εκείνων που παριστάνουν τους φύλακες της πίστης, ενώ ξεχνούν την ίδια τη λογική και το μέτρο.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους