Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγάλο παιχνίδι από τον Παναθηναϊκός, με έναν συγκλονιστικό Σαντίνο Αντίνο, ο οποίος ήταν παντού.

Η νίκη του Παναθηναϊκού αποκτά διττή σημασία διότι εκτός από το βαθμολογικό όφελος και τον "αέρα", ζύμωσε σε τεράστιο βαθμό τη σχέση της ίδιας της ομάδας και με τον κόσμο και μεταξύ των παικτών.

Το πολύ γρήγορο γκολ από το λάθος του (ασθενούς) Ρότα έγειρε την πλάστιγγα προτού καν η AEK κατορθώσει να βρει πατήματα, αλλά για την ΑΕΚ θα τα πούμε αναλυτικότερα στη συνέχεια. Ο Νίστρουπ παρέταξε μια ομάδα διψασμένη, άψογα προετοιμασμένη σε πνευματικό και αθλητικό επίπεδο και για πρώτη φορά έριξε το βάρος και στον αντίπαλο, εκτός από το his way που μας έχει συνηθίσει.

Οι παίκτες αλληλοσυμπληρώνονταν, κάλυπταν ο ένας τον άλλον, οι γραμμές λειτούργησαν ιδανικά και το σκορ θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερο, εάν υπήρχε περισσότερος κυνισμός ή/και τύχη στα τελειώματα.

Πέραν του απίθανου Αντίνο -δικαίως αποθεώθηκε αυθόρμητα από τον κόσμο του Παναθηναϊκού που τραγούδησε τ' όνομά του- ήταν εξαιρετικά τα δυο στόπερ, σταθερός όπου χρειάστηκε ο υπερ-πολύτιμος στο build up Πένια, εξαιρετικός ο Καμαρά και θα ήταν και ο Κάνγκουα εάν δεν έκανε την απερίσκεπτη ενέργεια που στοίχισε την αποβολή του.

Όλοι ήταν συγκεντρωμένοι και σταθεροί, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν, απλώς όσοι ανέφερα ξεχώρισαν, όπως κατά τη γνώμη μου ήταν οι λιγότερο καλοί ο Λιβάι Γκαρσία και ο Καλάμπρια του πρώτου ημιχρόνου, όταν ο καλύτερος της ΑΕΚ, Στάυρος Πήλιος, δημιούργησε κάποια προβλήματα στον Παναθηναϊκό με τα ανεβάσματά του.

Πταίσματα μπροστά στην πειστική και κυριαρχική εμφάνιση του Παναθηναϊκού, ο οποίος χρειαζόταν απολύτως αυτή τη νίκη, με αυτή την εικόνα και αυτή την ομοθυμία από το χορτάρι μέχρι την πολυπληθή εξέδρα.

Μην λησμονούμε ότι η ομάδα είναι καινούρια, τώρα χτίζει τη νοοτροπία και το μέταλλό της και νίκες όπως η αποψινή δημιουργούν συνθήκες και παραστάσεις απόλυτης long term επιτυχίας.

Για την ΑΕΚ υπάρχουν πάρα πολλά να πεις και να γράψεις.

Νομίζω ότι το έθεσε πιο σωστά απ' όλους ο Νίκολιτς, τονίζοντας ότι πιθανόν πάρθηκαν λάθος αποφάσεις το καλοκαίρι - ειδικά σε σχέση και σε συνδυασμό με την βαρύτατη αγωνιστικά και πνευματικά υποχρέωση της league phase του Champions League. Η ΑΕΚ εμένα στο γήπεδο μου φάνηκε αποκαμωμένη, νομίζω αυτός είναι ο σωστός όρος.

Δεν είναι ότι βρέθηκαν σε κακή μέρα τα ατού της ή διάβασαν λάθος το παιχνίδι και λοιπά. Η ΑΕΚ μου δείχνει ότι εκτός έδρας δεν πιστεύει σε αυτό που βγαίνει να παίξει κι όταν τής λείπουν οι εντάσεις και η ταχυδύναμη, δεν έχει εναλλακτικό τρόπο προσέγγισης του αγώνα.

Απ' όσα ξέρω δεν έχει δουλευτεί κάτι άλλο εκτός από αυτό που βλέπουμε, το οποίο είναι άκρως ελκυστικό όταν βγαίνει (εντός έδρας), αλλά την υποτιμά και την κατεβάζει πολλά επίπεδα όταν δυσκολεύεται ή ο αντίπαλος βγάζει εντάσεις.

Νομίζω ότι όπως πέρισυ δόθηκαν τα εύσημα στον ΤΔ για τον σχεδιασμό, ο φετινός φαίνεται να μην έχει βγει, διότι το ποσοστό ευστοχίας είναι πάρα πολύ χαμηλό, τουλάχιστον όπως υποδηλώνει η χρησιμοποίηση/διαχείριση των νεαποκτηθέντων ποδοσφαιριστώ από τον προπονητή.

Πλέον μπήκαμε στο Νοέμβριο, δεν είμαστε σε περίοδο δοκιμών ή των "πρέπει" του Αυγούστου.

Και η ΑΕΚ δεν έχει πάρει πράγματα για μια σειρά από λόγους από Ζουμπκώφ, Αριάγκα, Καϊρίνεν, Λυκογιάννη, ενώ ο Αλεξίου δεν παίζει πλέον ούτε στο Κύπελλο, θεσμό για τον οποίο επί της ουσίας αποκτήθηκε.

Πέραν του αρτίστα Λόβρο Μάγερ (ο οποίς απόψε ήταν εκτός ματς και επειδή τον έκλεισε άψογα ο Νίστρουπ και επειδή ο χώρος που τού ζητήθηκε να κινηθεί ήταν άβολος) και των εντάσεων που μπορεί να δώσει ο Βιτάλις, η ΑΕΚ δεν έχει βρει τρόπο να κεφαλαιοποιήσει το υλικό της και ο Νίκολιτς έχει απομείνει με ένα ρόστερ πάρα πολύ στενό για τρεις διοργανώσεις - ειδικά όταν η μία είναι του υψηλότατου επιπέδου.

Εάν συνυπολογίσουμε την ανεξήγητη επιλογή να μην αποκτηθεί αναπληρωμαιτκός δεξιός μπακ και τριτο-τέταρτος στόπερ, έχουμε πολλά από τα στοιχεία που εξηγούν και την εικόνα και τη βαθμολογική θέση και τη διπροσωπία σε εντός και εκτός έδρας ματς.

Νομίζω ότι η πρωταθλήτρια πρέπει να επαναπροσδιορισει κάποια πράγματα - από εναλλακτικούς τρόπους παιχνιδιού μέχρι αξιολόγηση και αξιοποίηση του υπάρχοντος ρόστερ.

Ο ανταγωνισμός έχει ανέβει, ο Παναθηναϊκός είναι πραγματικά μια ομάδα-Λερναία Ύδρα, ο Ολυμπιακός παρά την αλλαγή προπονητή και το κακό πρόσωπο κερδίζει συνεχώς με τον Ιμανόλ, ο ΠΑΟΚ παρά τα πάρα πολλά ζητήματα που τον ταλαιπωρούν είναι αυτό που λέμε "εκεί" και το απέδειξε στο παιχνίδι του Κυπέλλου.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά έχουμε πλέον και παραστάσεις απ' όλους και για όλους.

Και είναι σαφή και τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα και τα ζητήματα των τεσσάρων (τριών+ενός κατά τη γνώμη μου) συνδιεκδικητών του τίτλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους