Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άρνηση του εαυτού στηρίζεται σε ρήσεις του Χριστού και στοχεύει στην άρνηση της φιλαυτίας και του εγωισμού, δεν αναφέρεται στην αυτοκατάργηση του ανθρώπου.

Η φιλαυτία είναι η νοσηρή αγάπη προς τον εαυτό μας, ενώ η διατήρηση των ορίων είναι η φυσιολογική αγάπη προς τον εαυτό μας, την οποία δεν είναι δυνατό να μην την έχει ο άνθρωπος, αλλιώς θα καταρρεύσει, θα εμφανίσει ψυχολογικές διαταραχές.

Ας το δούμε από ένα άλλο σημείο: μας έπλασε ο Θεός και μας αγαπάει πολύ.

Είναι δυνατό λοιπόν να μην αγαπάμε ό,τι αγαπάει ο Θεός; Αυτό ανήκει στη φυσιολογική αγάπη προς τον εαυτό, εκεί βασίζεται ο Θεός για να δώσει την εντολή «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», γιατί ξέρει ότι θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Η φιλαυτία τώρα είναι όλο αυτό το φούσκωμα γύρω από τον εαυτό μας, το τεχνητό κατασκεύασμα που πλάθουμε γύρω από την προσωπικότητά μας.

Φτιάχνουμε δηλαδή μία ιδέα που δεν είναι πραγματική και μετά την επενδύουμε συναισθηματικά, αρχίζουμε να την αγαπάμε ή και να τη λατρεύουμε. Ερώτηση: Πως θα γίνει όμως να μη συγχέουμε την προστασία της προσωπικότητάς μας με τον εγωισμό; Απάντηση: Νομίζω ότι θα είμαστε ουτοπικοί αν πιστέψουμε ότι είναι δυνατό ένας άνθρωπος να μεγαλώσει με τέτοιο τρόπο ώστε ως ενήλικος να μην έχει καθόλου εγωισμό.

Αυτό ξέρουμε ότι δεν συμβαίνει, υποκείμεθα όλοι στον εγωισμό και η προσπάθειά μας είναι να συρρικνώσουμε όσο μπορούμε αυτό το κατασκεύασμα και τα παιδιά μας να τα βοηθήσουμε ώστε να έχουν όσο το δυνατό λιγότερο εγωισμό, αλλά χωρίς να μεταπέσουν στο άλλο άκρο όπου έχει εξαφανιστεί η προσωπικότητά τους.

Να φέρω μερικά παραδείγματα σχετικά με το πως μπορούμε να καταλάβουμε το όριο αυτό.

Θα μπορούσαμε αντί της λέξης προσωπικότητα να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη υπόσταση, δηλαδή κατά πόσο ο άλλος επηρεάζει την υπόστασή μου, και πότε πρέπει να δεχθώ αυτό που μου ζητάει διότι έτσι θα μειώσω τον εγωισμό μου.

Θελω να ξεχωρίσω δηλαδή το φυσιολογικό από το παθολογικό.

Μερικές φορές υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για να το ξεχωρίσω αυτό, δηλαδή όταν θεωρώ ότι πρέπει να ταίσω το παιδί μου στο στόμα ενώ είναι πέντε ετών και μπορεί να φάει μόνο του, αυτό είναι κάτι που μπορεί να μου το δώσει η αντικειμενική γνώση, την πληροφορία ότι δεν πρέπει να το κάνω, παραβιάζω τα όριά του και το αχρηστεύω μακροπρόθεσμα.

Όταν του λύνω τις ασκήσεις των μαθηματικών για το σχολείο, αυτό είναι κάτι που αντικειμενικά κατανοείται ως λάθος.

Αλλες φορές είναι υποκειμενικό το αίσθημα, δηλαδή κάτι, ένα αισθητήριο μέσα μας, μας πληροφορεί ότι κάτι δεν πάει καλά.

Μου έλεγε μία κοπέλα η οποία ήταν 21 ετών τότε και μόλις είχε διακόψει ένα δεσμό που κράτησε τρία χρόνια: «Σα να συνέρχομαι από βαθύ ύπνο, αισθανόμουν ότι δεν ήμουν ο εαυτός μου», διότι είχε κάνει μία σχέση εξάρτησης από τον άλλο, ήταν νοσηρή η σχέση και ένιωθε σαν άρρωστη για τρία χρόνια, δεν ήταν η προσωπικότητά της.

Ένας έρωτας λοιπόν ο οποίος κάνει τον άλλο να αισθάνεται αλλοτριωμένος, ότι έχει χάσει την προσωπικότητά του και το βλέπουν κι άλλοι από έξω ότι αντί να είναι χαρούμενος κι ευτυχισμένος είναι κακόκεφος, αυτό είναι ένα άλλο σημάδι του εσωτερικού αισθητηρίου, αν και δεν μπορούμε πάντα να το ακούσουμε την ώρα εκείνη αλλά εκ των υστέρων το αντιλαμβανόμαστε. --------------▪︎---------------▪︎-----------▪︎--------- Διαδρομές αγάπης και γνώσης- Εκδόσεις Αρχονταρίκι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους