Μία υγιής θρησκευτικότητα και αντίστοιχη αγωγή οδηγεί σε υγιέστερες διαπροσωπικές σχέσεις, καλλιέργεια ιδανικών και αλτρουισμού στο νέο, αύξηση της δημιουργικότητας, μείωση της εγωκεντρικότητας και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως μας θυμίζει ο Μπλός (1972) «ό,τι κι αν καταφέρει ο άνθρωπος η ατέλεια παραμένει μόνιμο συστατικό των προσπαθειών του, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να τις ανανεώνει.

Αντίθετα, οι απαιτήσεις του υπερεγώ μπορούν να ικανοποιηθούν.

Το υπερεγώ είναι παράγοντας απαγόρευσης, το ιδεώδες του εγώ είναι παράγοντας έμπνευσης». Μόλις που χρειάζεται να τονισθεί η ανάγκη για έμπνευση σε μια εποχή κατακερματισμού του νοήματος και αξιακής λιμοκτονίας. Ο Άλπορτ (1950) είχε διαμορφώσει κριτήρια για την ώριμη θρησκευτικότητα.

Αυτή θα πρέπει να είναι «α΄. επαρκώς διαφοροποιημένη, δηλαδή ευέλικτη και ρεαλιστική, αντίθετη με την τύπου όλα-ή-τίποτα ανώριμη πίστη, β΄. δυναμική, δη λαδή να μην καταλήγει σε παθητικότητα, γ.' δημιουργό συνεπούς ηθικής, δ᾽. ενοποιητική και ανεκτική, ε΄. ανοικτή στο καινούργιο». Ο Σέλτον (1989) μιλά για ανάδυση της «ηθικής ταυτότητας» όταν η κατανόηση του ερωτήματος «ποιος είμαι;» συνδέεται πλέον αξεχώριστα με τις ηθικές αξίες.

Χωρίς αυτή την ενότητα και συνέπεια αναπτύσσεται μία ασυμφωνία μέσα στα όρια του εαυτού και ο έφηβος βιώνει αλλοτρίωση.

Σε αυτή την περίπτωση, δηλαδή όταν η ταυτότητα δεν έχει αποκτήσει και την ηθική της διάσταση, ακόμη και αν η συμπεριφορά του εφήβου χαρακτηρίζεται από ηθική συνέπεια, όμως η ηθική του παραμένει επιφανειακή και μη εσωτερικευμένη, συγκρουσιακή και όχι γνήσια, πηγή δυσφορίας και όχι δημιουργική.

Μια νοσηρή θρησκευτικότητα παρεμποδίζει την ψυχική ανάπτυξη και ενδέχεται να μετατραπεί σε μέρος της παθολογίας της.

Πουριτανική σχέση με το σώμα, δημιουργία παθολογικών ενοχών και μετατροπή τους σε μοχλό χειρισμού του εφήβου, αυταρχική αγωγή και άσκηση καταστολής, υποκρισία και φαρισαική αίσθηση ηθικής υπεροχής, σχέση με το Θεό τύπου φόβου ή συναλλαγής, μισαλλόδοξη και κυριαρχική σχέση με τον συνάνθρωπο, παρανοειδής σχέση με τους «εκτός» της θρησκευτικής ομάδας, καλλιέργεια εξάρτησης από τον εξιδανικευμένο ηγέτη και άντληση παντοδυναμίας από τη φαντασιακή συγχώνευση μαζί του κ.α., μπορούν να ταλαιπωρήσουν τον έφηβο είτε μέσα στο κυριο σώμα των mainline θρησκειών, είτε (το συνηθέστερο) σε θρησκευτικές ομάδες καταστροφικού και εκμεταλλευτικού χαρακτήρα (cults). Όπως λέγει ο Κέρνμπεργκ (1988), «πρακτικά όλοι οι έφηβοι με μακρόχρονη θητεία σε θρησκευτικές σέκτες, τους οποίους είχα την ευκαιρία να εξετάσω, παρουσίαζαν βαριά είδη χαρακτηρολογικής παθολογίας». Για να προσθέσει ακόμη ότι «ανικανότητα να δεσμευθεί κάποιος σε οποιοδήποτε σύστημα αξιών που εκτείνεται πέρα από τις ανάγκες που υπηρετούν τον εαυτό, είναι ένδειξη βαριάς ναρκισσιστικής παθολογίας». Μερικοί από τους εφήβους και νέους που δοκίμασαν την εμπειρία κάποιας τέτοιας σέκτας και κατάφεραν να αποδεσμευθούν, προσερχόμενοι στη Χριστιανική Εκκλησία μεταφέρουν και εκεί τις ίδιες καταστροφικές και εκμεταλλευτικές προσδοκίες, ελπίζοντας τουλάχιστον να είναι λιγότερο οδυνηρές.

Συνήθως πρόκειται για εφήβους, είτε σοβαρά εξαρτητικούς, είτε μεθοριακούς χαμηλής απαρτίωσης, είτε υστερικούς, είτε με σαδομαζοχιστική παθολογία.

Πολύ συχνά δεν αντέχουν την υγιέστερη θρησκευτικότητα που τους προσφέρεται, και φυσικά, την συνοδεύουσα ελευθερία (βλέπε Μεγάλο Ιεροεξεταστή), γι' αυτό και ενδέχεται να καταλήγουν σε αέναες θρησκευτικές μεταστροφές, περιφερόμενοι από χώρο σε χώρο μέχρι να μπορέσουν να βρούν την ικανοποίηση που ο καθένας ζητά να ταιριάζει με την ατομική του εργονομία. ------------------▪︎--------------▪︎--------------▪︎----- Εκκλησία και νέοι χωρίς αερόσακο- Εκδόσεις Μαΐστρος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους