Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δική μου παρουσία (Νότης Σφακιανάκης) πάνω στη σκηνή έχει μνήμες, τις μνήμες της Ελλάδας και αυτές με καθοδηγούν.

Εγώ είμαι κατά το ήμισυ Μινωίτης, από το κρητικό γένος του πατέρα μου, και κατά το άλλο Ιωνας, από το γένος της μητέρας μου.

Ποτέ όμως δεν επεδίωξα να καθιερώσω κάτι, να το επιβάλω.

Ο,τι έγινε έγινε γιατί έτσι ήταν να γίνει.

Ούτε είχα στόχο να γίνω κάτι.

Ετσι ήμουν πριν με μάθει ο κόσμος, από μικρό παιδί ήμουν αυτό που είμαι και σήμερα.

Αυτό που λέω είναι εντάξει ο διεθνισμός, αλλά όχι μόνο για την Ελλάδα, όχι μόνο η χώρα μας να εφαρμόζει μια πολιτική ανοιχτών συνόρων, τύπου «μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δίνετε» ενώ όλοι οι άλλοι στην Ευρώπη σηκώνουν φράχτες.

Γιατί τώρα, αλλά και προηγουμένως, έχουμε τους διεθνιστές του κώλου να μας κυβερνούν.

Διεθνιστής μπορείς να είσαι όταν δεν υπάρχουν σύνορα.

Οταν όμως υπάρχουν, πρέπει να τα σέβεται και ο ένας και ο άλλος.

Και μην ακούω για ανθρώπινα δικαιώματα, διότι αυτά είναι για το θεαθήναι, δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα.

Εάν σέβεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν παίρνεις τα αεροπλάνα σου και βομβαρδίζεις τους λαούς.

Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει σενάριο. Π.χ. από μέρη που παλαιότερα ήταν ελληνικά, τώρα μας φέρνουν σκοπίμως λαθραίους μετανάστες ούτως ώστε να γίνει μια πληθυσμιακή αλλοίωση και να πετύχει η παγκοσμιοποίηση.

Το σχέδιο είναι να γίνουν όλα ίσωμα, διότι για να γίνει η παγκοσμιοποίηση δεν πρέπει να υπάρχουν πατρίδες.

Αυτά είναι γεγονότα, δεν χρειάζεται να τα διαβάσεις κάπου, τα βλέπεις να εξελίσσονται καθημερινά μπροστά στα μάτια σου.

Το απώτερο σχέδιο είναι η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας, δηλαδή να φτάσουμε όλοι σε ένα τέτοιο σημείο που να απαυδήσουμε με τους ηγέτες τους οποίους υποτίθεται πως εμείς οι ίδιοι έχουμε ορίσει.

Αλλά στην πραγματικότητα δεν τους ορίζουμε εμείς, γιατί μας τους έχουν κάνει αρεστούς τα πραγματικά αφεντικά τους χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Επηρεασμού και Εξευτελισμού). Οι πολιτικοί ηγέτες μας είναι όργανα μιας ολιγαρχίας, ενός 0,05% του πληθυσμού του πλανήτη, που κάνει κουμάντο σε όλο το υπόλοιπο και έχει τον πλούτο στα χέρια της.

Αυτοί λοιπόν μας κάνουν αρεστούς τους Τσίπουρες (Τσίπρας), τους Βενιζέλους (και Μητσοτάκηδες), τους Καραμαν-αλήδες, τους Σημίτηδες, τους Τσάτσους κ.λπ. Κι εμείς τους εκλέγουμε, ενώ είναι οι πλέον ακατάλληλοι, γιατί είναι υπάλληλοι άλλων.

Πιστεύω στη δικαιοσύνη.

Οταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη δεν υπάρχει δημοκρατία, υπάρχουν φασιστικά καθεστώτα τα οποία λειτουργούν πλέον με χυδαίο τρόπο.

Και πρέπει να αντισταθούμε σε ένα σύστημα που φυλακίζει ανθρώπους χωρίς δίκη.

Εχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε.

Η ελευθερία σου σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Εγώ δεν ταυτίζομαι με κανέναν, δεν ανήκω πουθενά.

Το μόνο που είμαι είναι Ελλην.

Τελειώνει εκεί.Τη δεκαετία του ’90, όταν έλεγα τις μεγάλες επιτυχίες όπως «Αετός», «Σώμα μου» κ.λπ., συγχρόνως μέσα στα ίδια άλμπουμ υπήρχαν τραγούδια όπως το «Πατρίδα μου», το «Ντροπή σε όλους μας», τα «Ναυάγια» κ.λπ. Πάντοτε φώναζα.

Στον προτελευταίο μου δίσκο υπάρχει π.χ. το τραγούδι που λέει «Είδα στον ύπνο μου και μ’ έπιασε ζαλάδα / κάτι κοράκια να κηδεύουν την Ελλάδα». Πάντοτε ήμουν ανήσυχος.

Τίτλος τραγουδιού : Πατρίδα μου Ερμηνευτής τραγουδιού : Σφακιανάκης Νότης Μουσική/Στίχοι: Μαυράκης Χρήστος/Λεκάκης Γιώργος Κι οι περισπούδαστοι πισωπατήσαν Στης ντροπής τα έδρανα καθίσαν να μιλήσουν τάχα, να κρυφτούν Κι όμως να κι ανδρειωμένοι τα φτερά ανοίξαν στις κερκόπορτες μπροστά σταθήκαν και βροντοφώναξαν ξανά μολών λαβέ Δεν είναι μύθος, μη γελιέστε Στις μέρες μας χαθήκατε, μα δεν ξεχνιέστε Σε τούτους τους άμοιρους καιρούς Εκείνο το πρωί, λες και δεν ήθελε να ξημερώσει κι η μέρα φοβότανε λες και δεν ήθελε ο ήλιος ν' ανατείλει Να μη δει το κακό που ερχότανε Τα πουλιά λουφάξαν στις φωλιές τους Αισθανθήκαν το μεγάλο κακό, τις χιλιάδες ανάσες και μεμιάς των σοφών τα χαρτιά τα τυλίξανε πύρινες γλώσσες Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου Πατρίδα μου αγαπημένη ποια κατάρα σε βαραίνει, πόση ερημιά Τα παιδιά σου διαλεγμένα σ' ένα θάνατο ταγμένα μές στη μοναξιά Πατρίδα μου, Που είστε παλικάρια Εκείνο το πρωί λες και δεν ήθελε η αυγή να φέρει για το χάραμα χρώματα Λες και δεν ήθελε ο ήλιος να προσφέρει να μη δούμε το αίμα στα σώματα Ουρλιαχτά που φωνάξαν αέρα θα θυμόμαστε εκείνη τη μέρα την χαμένη πατρίδα Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες Αστραπές και βροντές χαρακώνουν στυγνά το κορμί σου Λυσσασμένα σκυλιά, να ξεσκίσουν ξανά θέλουν τώρα σαν σάρκα τη γη σου Αχ, Ελλάδα λυπημένη, έρημη και δοξασμένη πόσο σ' αγαπώ Οι ήρωες που μας ζητάνε να μη δώσουμε να φάνε κι άλλο μερτικό Πατρίδα μου, Παλέψαμε, δώσαμε μάχες, τις κερδίσαμε Στης κορφής της γνώσης, ναι, σταθήκαμε Κι ήτανε τότε που πάνω μας πέσαν βάρβαροι κι όλοι οι μικροί, φτωχοί κι ανόητοι για να μας νιώσουν Μα γεννήσαμε το Γέρο του Μοριά (Κολοκοτρώνη) και τον Καραϊσκάκη (γιό της καλογριάς) Ποιους αναστήσαμε ξανά, πού είστε παλικάρια Γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι Αυτό είναι το παράπονο, που οργή στα χείλη φέρνει Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες. https://kithara.to/stixoi/MTYwNDU3Nzcx/patrida-mou-sfakianakis-notis-lyrics https://www.protothema.gr/stories/article/534483/notis-sfakianakis-den-aniko-pouthenaeimai-ellinas/AMP/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους