Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ ❗️ ❗️ Το «λιοντάρι» του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος ❗️ ❗️ Ο Κώστας Πολυχρονίου λάμπρινε με την παρουσία του το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές και προπονητές στην ιστορία του Ολυμπιακού και του ελληνικού ποδοσφαίρου, έμεινε γνωστός ως το «λιοντάρι» ή ο «ατσάλινος» των γηπέδων.

Συνέδεσε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του καριέρα αποκλειστικά με τον Ολυμπιακό (1953–1968), αποδεικνύοντας έμπρακτα την αφοσίωσή του.

Ιστορικό ορόσημο της καριέρας του, που ανέδειξε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ήταν ο θρυλικός αγώνας του 1961, όπου «έσβησε» αγωνιστικά τον Πελέ στη νίκη του Ολυμπιακού επί της πανίσχυρης τότε Σάντος με 2-1. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους «γίγαντες» στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και εμβληματική μορφή για τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς.

Γνωστός για το αστείρευτο πάθος, τη δύναμη και την τακτική του ευφυΐα, κέρδισε επάξια τον τίτλο του «ατσάλινου χαφ». Αποτελεί έναν από τους ελάχιστους «ρομαντικούς» του ποδοσφαίρου, καθώς ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε μία και μόνο ομάδα σε επίπεδο συλλόγων: τον Ολυμπιακό.

Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου και το 1953 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα.

Παρέμεινε πιστός στα ερυθρόλευκα για 15 συνεχόμενα χρόνια μέχρι και το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας το 1968, αρνούμενος προτάσεις από άλλους συλλόγους.

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1936 στο Πλατανιστό Ευβοίας.

Ήταν ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομά του και με τα δυο πρωταθλήματα της διετίας του Μάρτον Μπούκοβι 1966-67. Τα αδέλφια Χέλμη, τον έφεραν στον Ολυμπιακό το 1953.

Ήταν τα πάντα για την ομάδα του Πειραιά, αλλά πρωτίστος τούτο: ο μεγάλος αρχηγός, που έκοβε, οργάνωνε και σκόραρε.

Πολυσύνθετο ταλέντο, με φοβερή τεχνική κατάρτιση, δεν υστερούσε σχεδόν ποτέ στον αγώνα.

Ο χαλύβδινος Κώστας Πολυχρονίου ήξερε να ακινητοποιεί τα μεγαλύτερα αστέρια του κόσμου.

Διακρινόταν από το αλύγιστο πείσμα του και την μαχητικότητά του.

Διακρινόταν από ένα σπάνιο συνδυασμό ηγετικών προσόντων, ψυχικών χαρισμάτων και αγωνιστικών αρετών.

Αποτελούσε ένα σπάνιο κράμα εξαιρετικής τεχνικής κατάρτισης, μεγάλης σωματικής δύναμης, μαχητικής νοοτροπίας απόλυτης αυταπάρνησης και εκπληκτικής σταθερότητας απόδοσης.

Το εβδομαδιαίο αθλητικό γαλλικό περιοδικό >, τον συμπεριλάμβανε στους 100 κορυφαίους του αθλήματος.

Αν και ξεκίνησε από επιθετικός, εξελίχθηκε τελικά στο καλύτερο αμυντικό χαφ που έπαιξε ποτέ στον Ολυμπιακό. "Έσβησε'' τον Πελέ στον αγώνα με τη Σάντος(2-1). Την μεγαλύτερη ομάδα του πλανήτη τότε. Η Σάντος έκανε μια τουρνέ στη Ευρώπη, είχε κάνει 19 παιχνίδια και είχε μια ισοπαλία με την Ίντερ του Τροπατόνι και τη μοναδική ήττα από τον Ολυμπιακό.

Ανάμεσα στα θύματα του ήταν τα μεγαλύτερα αστέρια του παγόσμιου ποδοσφαίρου όπως ο Φέρενς Πούσκας, Ζίστ Φονταίν, Γιόζεφ Μάζοπουστ και Ρετσέπ.

Την χρυσή δεκαετία του ‘50, συμμετείχε στα τέσσερα από τα έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα και τα τρία ντάμπλ.

Η μεγάλη του ιστορία με την φανέλα του Ολυμπιακού κράτησε από το 1953 μέχρι την περίοδο 1968-69 . Στα 16 χρόνια θητείας του κατέκτησε τα πάντα και γνώρισε μεγάλες στιγμές δόξας και επιτυχίας.

Στις 8 συμμετοχές του σε τελικούς Κυπέλλου έκανε 7 φορές το γύρο του θριάμβου.

Σημαντικότατο ρεκόρ: 5 γκολ σε τελικούς Κυπέλλου Ελλάδος, μολονότι δεν ήταν ''επιθετικός''παίχτης.

Για μικρό διάστημα υπήρξε και προπονητής των ερυθρόλευκων.

Ήταν ένας από τους γνησιότερους εκπροσώπους των αξιών, των παραδόσεων, της ψυχοσύνθεσης και της νοοτροπίας του Ολυμπιακού, τις οποίες συμβόλιζε στον υπέρτατο βαθμό.

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή και δικαίωση του Πολυχρονίου ήταν ότι έγινε ο κύριος συνεκτικός κρίκος, που συνέδεσε την ομάδα της δεκαετίας του 1950 με την ανάσταση της εποχής του Μπούκοβι κατά τη δεκαετία του 1960.

Ήταν αυτός που έζησε τους θριάμβους, βίωσε την παρακμή και πρωταγωνίστησε στην αναγέννηση και στην επιστροφή στους τίτλους.

Η παρουσία του Κώστα Πολυχρονίου στην Εθνική Ελλάδας άφησε βαθύ αποτύπωμα, καθώς υπηρέτησε το εθνικό μας συγκρότημα τόσο από τη θέση του ποδοσφαιριστή (αρχηγού) όσο και από τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού. Ο Πολυχρονίου υπήρξε βασικότατο στέλεχος και εκ των αρχηγών της Εθνικής ομάδας για μία δεκαετία.

Στις 5 Μαΐου 1957, έκανε το ντεπούτο του σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας στην Αθήνα (0-0). Φόρεσε τη γαλανόλευκη φανέλα 27 φορές.

Ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ανδρών μετά το Μουντιάλ του 1994, παραμένοντας στον πάγκο της για 34 αγώνες έως το 1998. Ο Κώστας Πολυχρονίου απεβίωσε την 1η Ιουνίου 2018 σε ηλικία 81 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά ήθους και πάθους για τον ελληνικό αθλητισμό. Υ.Γ.Αφιερωμένο στην μνήμη του Νίκου Καλούδη.Το όνομα αυτό μάλλον δεν λέει σε κανέναν τίποτα. Ο Νικόλαος Καλούδης βρισκόταν στις 4 Ιουλίου στην Λεωφόρο, στον αγώνα με τη Σάντος.

Η απίστευτη εξέλιξη του αγώνα και οι τρελοί πανηγυρισμοί τον ξεπέρασαν.

Ο αγνός αυτός φίλαθλος, υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε, όταν ο Κώστας Σουρούνης πέτυχε το δεύτερο γκολ της ομάδας του μεγάλου λιμανιού... Τίτλοι 1955–56: Το πρώτο του πρωτάθλημα, αποτελώντας μέλος της ομάδας που κυριάρχησε στα μέσα της δεκαετίας του '50. 1956–57: Το δεύτερο συνεχόμενο, με τον Ολυμπιακό να τερματίζει πρώτος στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. 1957–58: Το τρίτο σερί, σε μια χρονιά όπου ο Ολυμπιακός έκανε και το νταμπλ. 1958–59: Το τέταρτο συνεχόμενο πρωτάθλημα, κλείνοντας την ιστορική εξαετία των συνεχόμενων τίτλων του Ολυμπιακού (1954–1959). 1965–66: Το πρώτο πρωτάθλημα της θρυλικής «ομάδας του Μπούκοβι», σπάζοντας μια εξαετή αποχή από τους τίτλους (πλέον με τη μορφή της Α' Εθνικής). 1966–67: Το έκτο και τελευταίο του πρωτάθλημα, με τον Ολυμπιακό να παίζει ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και τον ίδιο να αποτελεί τον «βράχο» της μεσαίας γραμμής.

Εκτός από τα 6 Πρωταθλήματα, ο Πολυχρονίου πανηγύρισε: • 8 Κύπελλα Ελλάδας: 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968 • 4 Νταμπλ: 1957, 1958, 1959, 1965

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους