Σταύρος Παπαδόπουλος Γεννημένος νικητής ❗️❗️ Από τους μεγαλύτερους αμυντικούς που ανέδειξε το ποδόσφαιρο μας τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Έκανε τεράστια καριέρα σε Πεζοπορικό, Ολυμπιακό και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το κέντρο της άμυνας του Ολυμπιακού έχουν παρελάσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, αληθινοί θρύλοι που φόρεσαν τη φανέλα με τον δαφνωστεφανωμένο έφηβο.

Από τον Βασίλη Σιώκο ως τον Όλοφ Μέλμπεργκ κι από τον Μάρτιν Νοβοσέλατς ως τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο, έχουν ηγηθεί της «ερυθρόλευκης» άμυνας παικταράδες με σπουδαία «γαλόνια» στην καριέρα τους και ξεχωριστή παρουσία στο μεγάλο λιμάνι.

Υπάρχει, όμως και ένας που όσα χρόνια κι αν περάσουν απλά… δεν ξεχνιέται από τους φίλους των πρωταθλητών που έζησαν τα πρώτα «χρυσά» χρόνια της δεκαετίας του ’80! Ένας απροσπέλαστος βράχος που εκτός των άλλων, έμεινε στην ιστορία και ως το… αντίπαλο δέος του Λάκη Σημαιοφορίδη στις πρωτοποριακές δυνατές εκτελέσεις αράουτ της εποχής που έστελναν την μπάλα στη μεγάλη περιοχή, θαρρείς και ο Κύπριος εκτελούσε κόρνερ! Η πρότερη θητεία του ως επιθετικός τον βοήθησε καθοριστικά στο να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους και πιο διορατικούς αμυντικούς.

Όπως έχει αναφέρει και ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, το γεγονός ότι γνώριζε άριστα τη θέση του σέντερ φορ τού έδινε ένα τεράστιο πλεονέκτημα όταν αμυνότα.

Μπορούσε να «διαβάσει» εκ των προτέρων τι σκόπευε να κάνει ο αντίπαλος επιθετικός, αφού ήξερε πώς σκέφτεται.

Γνώριζε ποιες κινήσεις πληγώνουν μια άμυνα, οπότε έκλεινε τους χώρους προτού καν δημιουργηθεί κίνδυνος.

Αν και καθιερώθηκε ως στόπερ στον Εθνικό, ο άνθρωπος που τον βοήθησε να τελειοποιήσει το παιχνίδι του ως κεντρικός αμυντικός (λίμπερο) στον Ολυμπιακό ήταν ο σπουδαίος Γιουγκοσλάβος προπονητής Τόμισλαβ Ιβιτς, καθώς και ο μετέπειτα τεχνικός Καζίμιρ Γκόρσκι, ενώ ο ίδιος έχει εξαίρει και την καθοδήγηση του Τόζα Βεσελίνοβιτς. Ο Σταύρος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Λάρνακα το 1953.

Δέσποζε στον χώρο της άμυνας όπου φρόντιζε να δώσει στον προσωπικό του αντίπαλο να καταλάβει ότι στον χώρο του κουμάντο έκανε αυτός.

Αγωνιζόταν με πάθος και αυταπάρνηση και ήταν πολύ αποτελεσματικός στο ατομικό μαρκάρισμα.

Επίσης στην ιστορία έχουν μείνει τα πλάγια άουτ που εκτελούσε με τόση δύναμη που έμοιαζαν με κόρνερ.

Στην θέση του κεντρικού αμυντικού καθιερώθηκε στην Ελλάδα.

Ξεκίνησε ως σέντερ φορ και αργότερα χαφ πριν καταλήξει και καθιερωθεί ως κεντρικός αμυντικός.

Την περίοδο 1969-70 κάνει ντεμπούτο στον Πεζοπορικό στα 16 του χρόνια σαν σέντερ φορ.

Δυο φορές οι Πράσινοι πλησίασαν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1970 κυρίως, αλλά και το 1974 και το έχασαν από ΕΠΑ και Ομόνοια αντίστοιχα, ενώ κέρδισαν το κύπελλο του 1970 και έχασαν δυο συνεχόμενα το 1972 και 73 αντίστοιχα.

Το 1976 ο Σάββας Λαγούδης από τους κορυφαίους παράγοντες του Κυπριακού ποδοσφαίρου, σύστησε στον μεγάλο Δημήτρη Καρέλλα, να αγοράσει τον Παπαδόπουλο και να τον φέρει στον Εθνικό. Ο Σταύρος ήρθε στον Πειραιά σαν φορ και > του μεγάλου Καλκατέρα.

Ο άνθρωπος που καθιέρωσε τον Σταύρο από σέντερ φορ σε σέντερ μπακ ήταν ο Ιταλός προπονητής του Εθνικού, Άιμος Μαριάνι. Ο Ιταλός τεχνικός διαπιστώνοντας ότι ο Κρεμμύδας δεν μπορούσε να αγωνιστεί με τον Κυριάκο Κουρέα, ζήτησε από τον Σταύρο να παίξει στόπερ.

Έτσι καθιερώθηκε σαν αμυντικός ογκόλιθος.

Έμελλε στην συνέχεια να μεγαλουργήσει στην θέση αυτή.

Μπορεί να ήταν αμυντικός, όμως είχε επαφή και με τα δίκτυα αφού σκόραρε πολλές φορές με το κεφάλι από στατικές φάσεις.

Ήταν άριστος αθλητής, έντιμος αντίπαλος, παίκτης που έδινε την ψυχή του στο γήπεδο.

Παίζει από το 1974 μέχρι το 1978 στον Εθνικό.

Το 1978 μετακόμισε στον Ολυμπιακό μαζί με τον Χρήστο Αρβανίτη και τον Γερμανό Ρόρμπαχ.

Στην μεταγραφή είχε εμπλακεί ο Μιλτιάδης Μαρινάκης, στο σπίτι του οποίου είχαν γίνει οι τελευταίες συζητήσεις στις οποίες μετείχαν ακόμη ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης, ο Σάββας Λαγουδής, ο Κυριάκος Κουρέας και ο υπογραφών.

Στους «ερυθρόλευκους» πήρε 4 πρωταθλήματα (1980, 1981, 1982, 1983) και το Κύπελλο του 1981. Ο Σταύρος θα κάνει σπουδαία καριέρα, θα δοξάσει την «ερυθρόλευκη» φανέλα, αλλά και ο ίδιος θα αποθεωθεί.

Παίζει από το 1978 μέχρι το 1986 και είναι ο αρχηγός του Ολυμπιακού.

Το 1986 τερματίζει την καριέρα του στον Ολυμπιακό και επιστρέφει στην Κύπρο και τον Πεζοπορικό.

Στην δεύτερή του παρουσία στον ΠΟΛ πανηγυρίζει τον τίτλο του πρωταθλήματος (1987-88). Καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς όλων των εποχών.

Ακολούθησε με επιτυχία το επάγγελμα του προπονητή σε πολλές ομάδες Α κατηγορίας, φτάνοντας και στο πηδάλιο της Εθνικής Κύπρου με την οποία το 1999 στον τελευταίο αγώνα με την Αυστρία στην Βιέννη, με νίκη θα οδηγούσε για πρώτη φορά στα μπαράζ.

Επαγγελματική καριέρα: 1970-1974 Πεζοπορικός 1974-1977 Εθνικός Πειραιώς 1977-1986 Ολυμπιακός Πειραιώς 1986-1989 Πεζοπορικός Τίτλοι: Με Ολυμπιακό 4 πρωταθλήματα (1980, 1981, 1982, 1983) Κύπελλο (1981) Με Πεζοπορικό Πρωτάθλημα(1987-88).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους