Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ολος ο κόσμος ψηφίζει σε αλλεπάλληλες εκλογικές διαδικασίες. Χθες, ήταν η Βραζιλία και το Ισραήλ.

Αύριο, θα είναι οι ΗΠΑ.

Μεθαύριο, οι περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Σε έξι-επτά µήνες (το αργότερο) θα ψηφίσει και η Ελλάδα.

Μια εκλογή µε πολλά προγνωστικά αλλά και µε άλλα τόσα ερωτηματικά. ∆εν μπορώ να πω για τις άλλες χώρες διότι όλες οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες.

Αλλά η Ελλάδα έχει πάρει τον δρόσο των εκλογών µε µια πρωτοφανή αµεριµνησία. ∆εν συζητάει για τα μεγάλα προβλήματα που θα έπρεπε να την απασχολούν και τα οποία σίγουρα δεν είναι «Το Χωριάτικο», η Pizza Fan και τα στησίματα του Λιόλιου.

Ούτε είναι τυχαίο ότι την υγεία τη θυμηθήκαμε τελευταία και επιπόλαια μόνο για τον θάνατο του Μαζωνάκη.

Ενώ την παιδεία μάλλον δεν τη θυμόμαστε ιδιαίτερα.

Είναι μια χώρα που δεν παίρνει σοβαρά τις υπαρκτές απειλές – και λέω τις υπαρκτές διότι για τις ανύπαρκτες δεν τσιγκουνεύεται λόγια και κομπασμούς… Που δεν βάζει καν στο τραπέζι το πιο προφανές ερώτημα που θα την απασχολήσει μετεκλογικά: ποιος θα κυβερνήσει όταν κανείς δεν θέλει ούτε να το κουβεντιάσει; Ολοι παραμένουν οχυρωμένοι σε βεβαιότητες που (το καταλαβαίνω) είναι δύσκολο να συζητηθούν σε μια προεκλογική περίοδο.

Αλλά αναρωτιέμαι πόσο καθησυχασμένοι αισθάνονται οι πολίτες με μια επιδιωκόμενη «αυτοδυναμία της ΝΔ». Την οποία μπορούν να αμφισβητήσουν μόνο «ή εμείς ή κανείς» όπως λέει ο Τσίπρας.

Εκτός κι αν έλθει η «πολιτική αλλαγή» που υπόσχεται το ΠαΣοΚ.

Οι υπόλοιποι σχεδόν δεν ακούγονται.

Ειλικρινά λοιπόν δεν ξέρω αν αυτό θεωρείται σχέδιο στη μία ή την άλλη εκδοχή του.

Και κυρίως δεν μπορώ να πω αν έτσι ή αλλιώς καλύπτει τους πολίτες και τις ανάγκες του τόπου.

Ξοδεύτηκαν τόνοι σάλιου για την κυρία Κοβέσι, την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που από χθες έχει ολοκληρώσει αθόρυβα τη θητεία της πλέοντας για άλλους ορίζοντες.

Είναι εντυπωσιακό δηλαδή πως ακόμη και θέματα που συνήγειραν για μήνες τον ελληνικό λαό όπως τα Τέμπη ή ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν βρίσκονται καν στην ημερήσια διάταξη του προεκλογικού διαλόγου.

Που δεν είναι διάλογος.

Θα συμφωνήσω ότι η Ελλάδα έχει ξεφύγει εδώ και καιρό από τη διακεκαυμένη ζώνη των υπαρξιακών απειλών.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει προβλήματα, ούτε πως δεν χρειάζεται να τα σκεφτεί για να τα αντιμετωπίσει.

Μάλλον όμως είναι η αμεριμνησία που λέγαμε.

Η οποία αποτελεί πλέον κάτι σαν εθνικό σπορ.

Και απλώς διευκολύνει κάθε περαστικό από τις τηλεοράσεις να μιλάει για τα πάντα εκτός από το συγκεκριμένο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους