Έχετε δει ποτέ γίγαντα από κοντά; Μάλλον όχι. Πως τον φαντάζεστε λοιπόν με βάση αυτά που έχουμε διαβάσει στα παραμύθια; Άγριο στην όψη, μοχθηρό, πολύ δυνατό, να περπατάει και η γη να τρέμει και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο "γίγαντας" που εξαιτίας του άνοιξα το σεντούκι με τα παραμύθια, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1962 και από όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, το ύψος και τη δύναμη είχε, γιατί ούτε άγριος στην όψη ήταν, ούτε κακός.

Ψηλός λοιπόν έγινε επειδή αυτό όριζαν τα γονίδια του αλλά δύναμη απέκτησε σηκώνοντας τον τενεκέ με τη λάσπη, δουλεύοντας από μικρό παιδί μαζί με τον πατέρα του στις οικοδομές του Πειραιά, στο μεγάλο λιμάνι μεγάλωσε όταν ήρθε με την οικογένειά του από την Αστυπάλαια.

Δύσκολα χρόνια, όμως το μεροκάματο ήταν αναγκαίο στο σπίτι με τέσσερα αδέρφια να περιμένουν.

Αλλά ακόμα και αν τα χέρια του ροζιάσανε από το μυστρί, παρέμενε ένας έφηβος που του άρεσε ο αθλητισμός, για αυτό και τα απογεύματα πήγαινε στο παραθαλάσσιο γήπεδο του Ολυμπιακού στο Πασαλιμάνι για να παίξει μπάσκετ, αρκετές φορές νηστικός.

Είχε θέληση και πάθος, φυσικά ύψος και σιγά σιγά μυήθηκε στα μυστικά του μπάσκετ, ήταν καλός και γρήγορα ανέβηκε στο αντρικό αφού πήγε για μια χρονιά δανεικός στη Γλυφάδα για να πάρει ο Ολυμπιακός τον Παραγυιό.

Όταν γύρισε στο Παπαστράτειο, πήρε τη φανέλα του βασικού και καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους Έλληνες ψηλούς, δεν άργησε να έρθει και η κλήση στην εθνική ομάδα. Η Γαλανόλευκη προσπαθούσε να βρει τον δρόμο προς την ελίτ, ο ήρωας μας το καλοκαίρι του 1986 στα ισπανικά γήπεδα θα σηκώσει το βάρος του αντικαταστάτη του Φασούλα που βρισκόταν στην Αμερική, δείχνοντας στον Πολίτη ότι ήταν μια αξιόπιστη επιλογή πίσω από τον σέντερ του ΠΑΟΚ και αυτός ήταν ο αρχικός σχεδιασμός και τον Ιούνιο του '87 στο δικό μας Ευρωμπάσκετ.

Ο τραυματισμός του Φιλίππου στον αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία θα φέρει στο προσκήνιο τον 25χρονο σέντερ του Ολυμπιακού ως παρτενέρ του Φασούλα στη ρακέτα και αυτός θα δικαιώσει τον Πολίτη για την επιλογή σε αυτό το θεωρητικά βαρύ σχήμα.

Άμυνα, κοψίματα, ριμπάουντ, σκορ όποτε απαιτηθεί, απ' όλα έχει το μενού, μέχρι και κλέψιμο στο κέντρο του γηπέδου και κάρφωμα στον προημιτελικό με την Ιταλία, την καλύτερη του εμφάνιση μέχρι τον τελικό.

Το βράδυ της 14ης Ιουνίου του 1987 ο ψηλός θα θυμηθεί τη Σαραγόσα και όταν αποβληθεί ο Φασούλας θα παίξει ως 5αρι και με την πονηριά του και τη σωστή τοποθέτηση του, θα πάρει το επιθετικό ριμπάουντ μετά το άστοχο σουτ του Ιωάννου και το φάουλ από τον Γκομπόροφ.

Στους ώμους του βαστάει έναν ολόκληρο λαό που του έχει κοπεί η ανάσα, σε αυτόν τον "γίγαντα" με το αραιωμένο μαλλί 10.000.000 Έλληνες στηρίζουν τις ελπίδες για να ζήσουν μέσα στο σπίτι τους την πιο μεγάλη ώρα του αθλητισμού.

Η καρδιά του εκείνη τη στιγμή χτυπάει με χιλιάδες παλμούς αλλά δεν το δείχνει.

Θα πάει στον πάγκο για να σκουπίσει με μια πετσέτα τα ιδρωμένα χέρια του και μετά θα χτυπήσει το στήθος του, σαν να λέει "μη φοβάστε, εδώ είμαι". Σε λιγότερο από πέντε δευτερόλεπτα και αφού πρώτα φυσήξει τα δάχτυλα του (χαρακτηριστικό των ανθρώπων του μόχθου προτού ξεκινήσουν μια δουλειά), ο "γίγαντας" με ολύμπια ψυχραιμία βάζει τις δύο βολές και λίγο αργότερα στο βάθρο των νικητών υψώνει και αυτός το σπουδαίο τρόπαιο που του φαίνεται σαν πούπουλο.

Έτσι δεν τελειώνουν συνήθως τα παραμύθια; Με τον ήρωα να θριαμβεύει; Στην προκείμενη περίπτωση, ο δικός μας γίγαντας είχε και άλλους, μικρότερους θριάμβους, ως αρχηγός με τον αγαπημένο του Ολυμπιακό αλλά το τέλος έμελλε να το γράψει με κυανοκίτρινη μελάνη, στο Περιστέρι. Αργύρη Καμπούρη, "Τίμιε Γίγαντα" της καρδιάς μας, σε ευχαριστούμε για το θάρρος σου, χρόνια πολλά για τη γιορτή σου... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους