Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που θα ακούσεις ως γονιός είναι: «Κάνε λίγα χρόνια υπομονή.

Θα μεγαλώσουν τα παιδιά και θα βρεις ξανά τον εαυτό σου». Και αναρωτιέμαι, ποιος το σκέφτηκε αυτό; Γιατί τα παιδιά στα 5, στα 8 ή στα 10 τους χρόνια δεν χρειάζονται απαραίτητα λιγότερο από εμάς.

Συχνά χρειάζονται περισσότερα.

Περισσότερες μετακινήσεις, δραστηριότητες, διάβασμα, συζητήσεις, συναισθηματική διαθεσιμότητα.

Άλλες ανάγκες, άλλο τρέξιμο.

Κι εμείς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, περιμένουμε να μεγαλώσουν λίγο, να κοιμούνται καλύτερα, να αυτοεξυπηρετούνται, να μη μας χρειάζονται τόσο.

Και μέχρι τότε; Πού ακριβώς βάζουμε τον εαυτό μας;Στην αναμονή; Η αλήθεια είναι πως μπορεί να μη βρεθεί ποτέ εκείνη η μαγική περίοδος που όλα θα είναι τακτοποιημένα και θα περισσεύει άφθονος χρόνος για εμάς.

Γι’ αυτό ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε να περιμένουμε να επιστρέψουμε ολόκληροι στον εαυτό μας και να αρχίσουμε να τον συναντάμε ξανά, σε μικρά κομμάτια, μέσα στην καθημερινότητα.

Να πιούμε έναν καφέ με μια φίλη, όχι όταν αδειάσει το πρόγραμμα, αλλά επειδή τον έχουμε ανάγκη.Να επιστρέψουμε σε μια δουλειά που αγαπάμε, ακόμη κι αν στην αρχή χωράει μόνο λίγες ώρες.Να διαβάσουμε δέκα σελίδες από ένα βιβλίο που δεν είναι παιδικό.

Να περπατήσουμε λίγο μόνη μας, να ακούσουμε μουσική που μας αρέσει, να φορέσουμε κάτι που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα.Να διατηρήσουμε μια δραστηριότητα, ένα ενδιαφέρον, μια σχέση που δεν αφορά αποκλειστικά τον ρόλο μας ως γονείς.

Και κυρίως, να σταματήσουμε να θεωρούμε εγωιστικό το ότι θέλουμε να υπάρχουμε και έξω από τη γονεϊκότητα.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά για να αρχίσουμε να ζούμε.Χρειάζεται να βρίσκουμε, κάθε μέρα, λίγο χώρο και για εμάς. Όχι όταν τελειώσει η γονεϊκότητα. Μέσα σε αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους