Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σημερινό Πρωτοκύριακο στην Κέρκυρα και η λιτανεία του Σπυρίδωνα φέρνουν ξανά στο προσκήνιο μια εικόνα που για πολλούς είναι σύμβολο κατάνυξης, αλλά για άλλους –ανάμεσά τους κι εγώ– παραμένει μια μακάβρια και αδιανόητη δημόσια έκθεση ενός διατηρημένου νεκρού σώματος.

Το αφήγημα του «θαύματος» που έσωσε το νησί από την πανούκλα το 1673 καταρρίπτεται ιστορικά από την ίδια την πραγματικότητα των αποτελεσματικών μέτρων καραντίνας και υγειονομικής προστασίας των Βενετών, ενώ η επιστήμη εξηγεί απόλυτα τη διατήρηση των ιστών (μέσω φυσικής ή τεχνητής μουμιοποίησης και συνθηκών) χωρίς καμία ανάγκη μεταφυσικών ερμηνειών.

Το πιο λυπηρό, όμως, δεν είναι μόνο η εμμονή με τα λείψανα, αλλά η τοξική αντίδραση που ακολουθεί κάθε κριτική.

Όταν εκφράζεις τη διαφωνία σου, η «θρησκεία της αγάπης» μετατρέπεται σε χείμαρρο προσωπικών επιθέσεων, προσβολών και προειδοποιήσεων για θεϊκή τιμωρία – συχνά μάλιστα από προφίλ ιερέων και μοναχών στα social media.

Το μήνυμα είναι σαφές: «Μην κρίνεις, αρκεί να μη σε ακούμε». Όμως ο σεβασμός στην πίστη των άλλων δεν σημαίνει υποχρέωση δικής μας σιωπής ή ευλάβειας.

Και αν κάποιοι θεωρούν περιττές αυτές τις φωνές, η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι η Εκκλησία δεν αποτελεί μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση: χρηματοδοτείται από τη φορολογία μας και εμπλέκεται στη δημόσια εκπαίδευση.

Γι' αυτό και η κριτική, η άποψη και η αμφισβήτηση είναι όχι απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση όλων όσων δεν δέχονται να συνυπάρχουν η καταναγκαστική σιωπή με την κρατική ανοχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους