Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μητσοτάκης, στην εξωτερική πολιτική και υπογραμμίζω το εξωτερική πολιτική για να μην ξεκινήσουμε άλλες εκτός θέματος συζητήσεις, θεωρώ πως αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο για την Ελλάδα.

Είναι ευφυής, αλλά κυρίως ψύχραιμος και μετριοπαθής.

Προσόντα πολύτιμα για έναν πρωθυπουργό, ιδιαίτερα μέσα στο χάος που επικρατεί διεθνώς.

Η εξωτερική πολιτική απαιτεί γερό στομάχι, σθένος, αποφασιστικότητα, διορατικότητα, πειθώ και, πάνω απ’ όλα, κύρος.

Γιατί χωρίς σθένος και κύρος κανείς δεν σε λαμβάνει σοβαρά υπόψη στη διεθνή σκηνή.

Και το κύρος δεν αποκτάται με φωνές, λεονταρισμούς και σπασμωδικές κινήσεις εντυπωσιασμού.

Όσοι αντιδρούν παρορμητικά, τον κατηγορούν για "πολιτική κατευνασμού" ή ακόμη και μειοδοτική στάση και απαιτούν δυναμικές αντιδράσεις απέναντι στην Τουρκία εδώ και τώρα, χωρίς να υπολογίζουν τις πιθανές συνέπειες όσων εισηγούνται, δεν σημαίνει ότι υπηρετούν καλύτερα τα εθνικά συμφέροντα επειδή υψώνουν περισσότερο τη φωνή τους.

Η τεκμηριωμένη παρέμβασή του στην ανοιχτή συζήτηση υψηλού επιπέδου της ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, με θέμα «Διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας: Αναδυόμενες τεχνολογίες και θαλάσσια ασφάλεια», και ειδικότερα η τοποθέτησή του για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, αξίζει να διαβαστεί.

Ακολουθεί απόσπασμα από τον τοίχο του Dimitris Sotiropoulos.

Αξίζει βέβαια κανείς να ακούσει ολόκληρη την ομιλία του: Το αποκαλούμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Είναι παράνομο, είναι αυθαίρετο και αντιβαίνει στη γεωγραφία την ίδια. Η Ελλάδα και η Λιβύη είναι φυσικοί γείτονες, με αντικείμενες ακτές.

Έχουν το δικαίωμα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους μέσω συμφωνίας.

Αντίθετα, η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν, το επαναλαμβάνω, δεν έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές.

Ωστόσο, έχουν επιχειρήσει να καθορίσουν ένα τεχνητό θαλάσσιο σύνορο μεταξύ τους.

Αυτό είναι παράλογο.

Δεν υπάρχει προηγούμενο -να το επαναλάβω: δεν υπάρχει προηγούμενο- για μια τέτοια διαγώνια οριοθέτηση.

Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω με τη βοήθεια ενός χάρτη.

Απλώς κοιτάξτε τη γεωγραφία. Η Τουρκία και η Λιβύη έχουν προσπαθήσει ουσιαστικά να χαράξουν ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ τους, ωσαν να μην υπάρχουν τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται ανάμεσα στις ακτές τους.

Πολλοί από εσάς ίσως έχετε επισκεφθεί αυτά τα νησιά. Η Κρήτη, η πατρίδα των προγόνων μου είναι ένα από τα μεγαλύτερα νησιά της Μεσογείου, με περισσότερους από 620.000 κατοίκους. Στη Ρόδο ζουν άλλοι 125.000 άνθρωποι.

Και τα νησιά Κάρπαθος και Κάσος, με χιλιάδες ακόμη κατοίκους.

Δεν πρόκειται για ακατοίκητους βράχους στη μέση της θάλασσας.

Πρόκειται για ακμάζουσες κοινότητες, με ιστορία αιώνων, δυναμικές οικονομίες, όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

Κι όμως, αυτό το μνημόνιο απλώς προσποιείται ότι δεν υπάρχουν.

Όμως, η γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί.

Και τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να διαγραφούν με το να χαράσσονται αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη. Η Μεσόγειος μοιράζεται μεταξύ 21 παραθαλάσσιων κρατών.

Τα θαλάσσια σύνορα προορίζονται για οριοθέτηση μεταξύ γειτονικών κρατών, όχι απλώς μεταξύ φίλων.

Η συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών που συνήφθη μεταξύ της Ελλάδας και της Αιγύπτου, το 2020, αποτελεί πρότυπο για τον τρόπο με τον οποίο γειτονικά κράτη μπορούν να καταλήξουν σε αμοιβαία συμφωνημένες λύσεις, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το Διεθνές Δίκαιο. Η Ελλάδα και η Αίγυπτος έχουν αντικείμενες ακτές.

Χωρίς σεβασμό στους κοινούς κανόνες, «η θάλασσά μας» (Mare Nostrum) κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια ζούγκλα ανταγωνιστικών διεκδικήσεων και ιδιοτελών ρυθμίσεων.

Φανταστείτε η Ελλάδα και η Τυνησία να αποφάσιζαν να οριοθετήσουν θαλάσσιες ζώνες μεταξύ τους σαν να μην υπήρχαν καθόλου η Σικελία και η Μάλτα.

Θα θεωρούσε κανείς, σοβαρά, νόμιμη μια τέτοια ρύθμιση; Το Διεθνές Δίκαιο είναι απολύτως σαφές: τα νησιά έχουν δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες, συμπεριλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι σχετικές διατάξεις της οποίας αντανακλούν -το επαναλαμβάνω- εθιμικό δίκαιο που είναι δεσμευτικό για όλα τα κράτη.

Καμία συμφωνία μεταξύ δύο κρατών δεν μπορεί να στερήσει από τρίτο κράτος τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

Και καμία διμερής συμφωνία δεν μπορεί να υπερισχύει του Διεθνούς Δικαίου.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραβιάζει αυτές τις θεμελιώδεις αρχές.

Δεν παράγει έννομα αποτελέσματα όσον αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Και η πρόσφατη επικύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης δεν μπορεί να μετατρέψει ένα παράνομο μνημόνιο σε νόμιμη συμφωνία.

Αυτό δεν αποτελεί θέση μόνο της Ελλάδας.

Ο παράνομος χαρακτήρας αυτού του μνημονίου έχει αναγνωριστεί σαφώς από τη διεθνή κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ορισμένα εκ των οποίων εκπροσωπούνται σε αυτό το τραπέζι.

Όσος χρόνος κι αν περάσει, ή όσο συχνά κι αν επαναλαμβάνονται οι παράνομες αξιώσεις, αυτό που είναι παράνομο παραμένει παράνομο.

Ωστόσο, δεν πρόκειται απλώς για μια διμερή διαφωνία.

Αφορά την ίδια την ουσία των συζητήσεών μας για τη θαλάσσια ασφάλεια.

Αμφισβητεί τα θεμέλια της πολυμέριας, απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή και υπονομεύει τους κανόνες που προστατεύουν τα δικαιώματα των κρατών, μεγάλων και μικρών.

Επί περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας παρέχει ένα κοινό πλαίσιο για την ειρηνική συνύπαρξη, τη συνεργασία και την επίλυση θαλάσσιων διαφορών.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι θάλασσές μας να μετατραπούν σε ζούγκλα, όπου τα κράτη επιλέγουν ποιους κανόνες θα τηρούν και όπου οι αυθαίρετες διεκδικήσεις αντικαθιστούν το Διεθνές Δίκαιο.

Όπως τόνισε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ αναφερόμενος ακριβώς σε αυτό το ζήτημα, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η ισχύς του νόμου υπερισχύει του νόμου της ισχύος.

Διότι η εναλλακτική λύση σε μια διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες δεν θα είναι η ελευθερία.

Είναι το χάος, η αντιπαράθεση και η αστάθεια.

Η αποτροπή ακριβώς αυτού ήταν ο λόγος για τον οποίο ιδρύθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη.

Και οι συνέπειες αυτού του παράνομου μνημονίου είναι πολύ πραγματικές, δεν περιορίζονται σε νομικά ζητήματα.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί το μνημόνιο αυτό να λειτουργήσει ως πρόσχημα για την αμφισβήτηση νόμιμων δραστηριοτήτων στη θάλασσα ή για την παρεμπόδιση στρατηγικών έργων συνδεσιμότητας τα οποία η περιοχή μας χρειάζεται επειγόντως.

Πρόκειται για έργα, ειδικά όταν αναφερόμαστε στην Ανατολική Μεσόγειο, τεράστιας στρατηγικής και οικονομικής σημασίας.

Προσφέρουν μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια, πιο προσιτή ηλεκτρική ενέργεια, ισχυρότερη περιφερειακή συνεργασία, καλύτερη συνδεσιμότητα δεδομένων και, τελικά, συμβάλλουν στη διαρκή ειρήνη.

Ωστόσο, η ανάπτυξή τους περιπλέκεται από μονομερείς αξιώσεις και προσπάθειες αμφισβήτησης νόμιμων δραστηριοτήτων στη θάλασσα.

Ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία η θαλάσσια ασφάλεια.

Δεν μπορούμε να μιλάμε σε αυτή την αίθουσα για την οικοδόμηση γεφυρών μεταξύ των εθνών, ενώ επιτρέπουμε σε άλλους να εμποδίζουν την οικοδόμηση αυτών των γεφυρών.

Και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι αυθαίρετες θαλάσσιες διεκδικήσεις να αποτελέσουν εργαλεία παρεμπόδισης της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας μιας ολόκληρης περιοχής.

Και καθώς η Ελλάδα προετοιμάζεται να αναλάβει την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δεύτερο εξάμηνο του 2027, η ναυτική ασφάλεια θα παραμείνει πολύ υψηλά στην ατζέντα μας.

Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω, κυρίες και κύριοι, με τα παρακάτω λόγια: η θάλασσα μπορεί να μας ενώνει, μπορεί όμως και να μας χωρίζει.

Μπορεί να αποτελεί γέφυρα μεταξύ των εθνών, πηγή ευμάρειας, ή πεδίο αντιπαράθεσης και σύγκρουσης.

Το ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσουμε είναι, τελικά, δική μας επιλογή.

Και αυτή η επιλογή έχει ως αφετηρία τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου.

Για την Ελλάδα, ένα έθνος που έχει σμιλευτεί από τη θάλασσα, με χιλιάδες νησιά και τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, αυτό αποτελεί ζήτημα ζωτικής σημασίας.

Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας εξαρτάται από τη θαλάσσια ασφάλεια και η θαλάσσια ασφάλεια εξαρτάται από τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου.

Αυτά αποτελούν τη βάση του παγκόσμιου εμπορίου, της ευημερίας και της ειρήνης.

Καθώς η Ελλάδα πλησιάζει στο τέλος της θητείας της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, επιτρέψτε μου να επαναβεβαιώσω τη δέσμευσή μας: η Ελλάδα θα παραμείνει σταθερός υπερασπιστής του Διεθνούς Δικαίου και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, συνεργαζόμενη με όλους τους εταίρους, για να διατηρήσουμε τις θάλασσές μας ανοιχτές, ασφαλείς και ειρηνικές. Διότι ό,τι συμβαίνει στη θάλασσα διαμορφώνει το μέλλον όλων μας. Σας ευχαριστώ."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους