ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πυρά και αναζητούν συνεργασίες, ακόμα και με κόμματα με τα οποία έχουν ουσιαστικές διαφορές στο (κατα δική τους ομολογία) σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας: το...
ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πυρά και αναζητούν συνεργασίες, ακόμα και με κόμματα με τα οποία έχουν ουσιαστικές διαφορές στο (κατα δική τους ομολογία) σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας: το Κυπριακό.
Καμιά κουβέντα για μια πιθανή μεταξύ τους συνεργασία. Αδιανόητο.
Τα δύο μεγάλα κόμματα που συμφωνούν στη βάση λύσης του Κυπριακού, φαίνεται να θεωρούν φυσιολογικό να αναζητούν συγκλίσεις αλλού παρά να συζητήσουν σοβαρά τι μπορούν να κάνουν εκεί όπου πράγματι συμφωνούν. ΔΗΣΥ- ΑΚΕΛ, Αποέλ-Ομόνοια, κόκκινο-μπλε, έτσι-αλλιώς.
Ο ένας απέναντι στον άλλο.
Μήπως τελικά η αναπαραγωγή αυτού του δίπολου λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός κομματικής αυτοσυντήρησης παρά ως απάντηση στις ανάγκες της χώρας; Αν πράγματι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της στιγμής, τότε τουλάχιστον θα έπρεπε να συζητηθεί το ενδεχόμενο μιας ευρείας, υπερκομματικής διακυβέρνησης με δεσμευτικό κοινό πρόγραμμα και με τη λύση του Κυπριακού ως κορυφαία εθνική αποστολή.
Δεν λέω ότι ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ είναι το ίδιο.
Λέω κάτι πολύ πιο απλό: αν μπορούν να συνεργαστούν με αυτούς που έχουν θεμελιώδεις διαφορές, γιατί τους είναι αδιανόητο να συνεργαστούν μεταξύ τους ενώ συμφωνούν στο πρώτο και κύριο ζήτημα που αφορά το μέλλον της Κύπρου και του λαού της; Η κομματική αυτοσυντήρηση πρέπει να σταματήσει να είναι σημαντικότερη από το μέλλον της Κύπρου. Μην με ρωτήσετε πού ζω. Ξέρω.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους