🚩ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ ΦΡΟΥΝΖΕ Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Φρούνζε ήταν ένας εξέχων Σοβιετικός επαναστάτης, πολιτικός, θεωρητικός του Κόκκινου Στρατού, καθώς και στρατιωτικός ηγέτης ο οποίος συνέτριψε την λευκή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1904 εντάχθηκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, προσχώρησε στους Μπολσεβίκους από την αρχή, ασχολήθηκε με την παράνομη δράση και έγινε επαγγελματίας επαναστάτης με το ψευδώνυμο «Σύντροφος Αρσένι». Τον Σεπτέμβριο του 1917, ο Φρούνζε επέστρεψε στη Σούγια και το Βλαντιμίρ, από όπου στις 30 Οκτωβρίου κατευθύνθηκε προς τη Μόσχα με επικεφαλής 2.000 οπλισμένους εργάτες. Στη Μόσχα, συμμετέχει σε οδομαχίες, οι οποίες κατέληξαν στη νίκη του εξεγερμένου προλεταριάτου της Μόσχας.

Η νίκη της Επανάστασης θα φέρει αντιμέτωπη τους Μπολσεβίκους με αντεπαναστάτες. Ο Φρούνζε, κατά την περιόδο της αντεπανάστασης στη Ρωσία, υπηρέτησε ως διοικητής του Κόκκινου Στρατού και πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου.

Μέχρι τα μέσα του 1918, ο Φρούνζε κατείχε σημαντικές θέσεις στο κόμμα, στο Σοβιέτ, στην οικονομία και στον στρατό στην επαρχία Ιβάνοβο-Βοζνεσένσκ, αποδεικνύοντας την αξία του. Τον Σεπτέμβριο του 1918, μετά την καταστολή της εξέγερσης στο Γιαροσλάβλ, διορίστηκε στρατιωτικός επίτροπος της περιφέρειας του Γιαροσλάβλ, σχημάτισε και εκπαίδευσε νέες μονάδες του Κόκκινου Στρατού σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες οικονομικής αναταραχής.

Σε αυτό το νέο πεδίο στρατιωτικής ανάπτυξης, ο Φρούνζε αναδείχτηκε σε σημαντική στρατιωτική και πολιτική προσωπικότητα του κόμματος.

Στα τέλη του 1918, ενόψει της ανάγκης ενίσχυσης του Ανατολικού Μετώπου, η Κεντρική Επιτροπή διόρισε τον Φρούνζε διοικητή της IV Στρατιάς, η οποία επιχειρούσε στη νότια πτέρυγα του Ανατολικού Μετώπου και είχε ως αποστολή την απελευθέρωση του Τουρκεστάν.

Η θέση της IV Στρατιάς ήταν σε κακή κατάστασης λόγω εσωτερικής αποδιοργάνωσης: σημειώθηκαν αντεπαναστατικές ενέργειες και απόπειρες αδελφοποίησης με τους Λευκούς Κοζάκους.

Μέσα από μία σειρά από επιδέξιες οργανωτικές και πολιτικές ενέργειες, ο Φρούνζε αποκατέστησε γρήγορα την επαναστατική πειθαρχία στο στράτευμα, πέτυχε τη σύνδεση μεταξύ του επιτελείου και των μαζών του Κόκκινου Στρατού, προσέλκυσε σημαντικούς στρατιωτικούς ειδικούς στο αρχηγείο του και, ως αποτέλεσμα αυτού του οργανωτικού έργου που έφερε εις πέρας με επιτυχία, διεύθυνε και με μεγάλη επιτυχία τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο μέτωπο.

Το 1920, ο Φρούνζε ηγήθηκε στρατευμάτων εναντίον του Εμίρη της Μπουχάρα και του Στρατηγού Βράνγκελ, και μετά την κατάληψη της Κριμαίας απευθύνθηκε στους αξιωματικούς και τους στρατιώτες του Βράνγκελ, προσφέροντάς τους πλήρη αμνηστία αν παραδώσουν τα όπλα τους και ενταχθούν στη σοβιετική κυβέρνηση.

Ωστόσο, η προσφορά απορρίφθηκε.

Από τα τέλη του 1920 έως τον Αύγουστο του 1921, ο Μιχαήλ Φρούνζε πολέμησε εναντίον των Μαχνοβιστών και των δυνάμεων του Πετλιούρ, εξαλείφοντας τη ληστεία στην Ουκρανία και κερδίζοντας τη μάχη.

Κατά την περίοδο από τον Δεκέμβριο του 1920 έως τον Μάρτιο του 1924, υπηρέτησε ως επίτροπος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου της Δημοκρατίας της Ουκρανίας, διοικώντας τα στρατεύματα στην Ουκρανία και την Κριμαία.

Ταυτόχρονα, ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας και αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων. Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς συχνά αναφερόταν ως ο πιο επιτυχημένος διοικητής κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

Ακόμη και οι εχθροί του έπρεπε να αναγνωρίσουν τις εξαιρετικές του ικανότητες. Ο Φρούνζε ταυτόχρονα να αναπτύσσει τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία του πολέμου, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε ζητήματα ενός μελλοντικού πολέμου.

Εκκινώντας από την διαπίστωση ότι αυτός ο μελλοντικός πόλεμος θα είναι ένας επαναστατικός ταξικός πόλεμος, στον οποίο θα συμμετάσχουν οι μεγάλες μάζες, ο Φρούνζε καθόρισε ότι η σύγκρουση με τους ταξικούς μας αντιπάλους θα είναι έντονη, βαθιά και παρατεταμένη.

Κακουχίες, χρόνια φυλάκισης, ο σκληρός αγώνας που διεξήγαγε στα πεδία μάχης, καθώς και η σκληρή δουλειά εν γένει ως αναπληρωτής και αργότερα ως πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, Λαϊκός Επίτροπος για Στρατιωτικές Υποθέσεις και Αρχηγός του Επιτελείου του Κόκκινου Στρατού, καθώς και ως επικεφαλής της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Κόκκινου Στρατού επηρέασαν την υγεία του Φρούνζε. Ο Φρούνζε υπέφερε από έλκος του στομάχου και το 1925, έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο.

Στις 26 Οκτωβρίου, έγραψε στη σύζυγό του ότι μεθαύριο θα υποβαλλόταν σε χειρουργική επέμβαση.

Ωστόσο, μετά την εγχείρηση, η κατάστασή του επιδεινώθηκε και στις 29 Οκτωβρίου.

Την 1η Νοεμβρίου, το ραδιόφωνο μετέδωσε ότι ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Φρούνζε, πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, είχε πεθάνει από καρδιακή ανακοπή μετά από χειρουργική επέμβαση τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους