Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δούλεψα δύο χρόνια σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, ως φορτωτής. Δηλαδή αυτός που βγάζει τα προϊόντα από τις παλέτες και γεμίζει τα ράφια.

Μόλις τελείωσα την εκπαίδευση, δικαιολογία δεν είχα πια.

Κάθε παλέτα έπρεπε να μπει στα ράφια σε 40 λεπτά το πολύ.

Και η παλέτα δεν πηγαίνει μόνη της.

Την πας με το παλετοφόρο, το μηχάνημα που σέρνει τις παλέτες.

Μέσα σε γεμάτο μαγαζί, με κόσμο.

Να στρίβεις με οπισθογωνία σε στενούς διαδρόμους, με γιαγιάδες και παιδάκια από πίσω σου.

Παλέτες που ζύγιζαν τόνους.

Αν πέσει, φρόντισε καλύτερα να πλακώσει εσένα στο χώμα, παρά να πλακώσει πελάτη και να πας φυλακή.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, σε καλούσαν στο γραφείο κάθε 10 λεπτά για να σε κράξουν. «Κάτι έχει το περπάτημά σου, γι' αυτό δεν πιάνεις τους χρόνους.» Ή σε ρωτούσαν αν έχεις πιει καφέ, γιατί «κοιμάσαι όρθιος». Καλή κουβέντα δεν άκουγες όλη μέρα.

Μόλις όμως σε φώναζαν, έπρεπε να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις.

Ν' ανοίξεις ταμείο.

Να πας πίσω στα ψυγεία τα κρέατα που παράτησαν οι πελάτες.

Και η παλέτα περίμενε.

Τα 40 λεπτά, όμως, δεν περίμεναν. Αλλά όχι, δεν έφταιγαν τα ταμεία και τα κρέατα. Το περπάτημά μου έφταιγε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους