Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα γεγονότα δεν είναι μεμονωμένες «περιπτώσεις κακών ανθρώπων», αλλά αποκαλύπτουν τρία δομικά προβλήματα.

Πρώτον, η φιλανθρωπία ως «αγορά» παράγει αναπόφευκτα διαφθορά.

Όταν η κοινωνική πρόνοια ανατίθεται σε ιδιωτικούς φορείς που ανταγωνίζονται για δωρεές, η «αφήγηση του πόνου» γίνεται εμπόρευμα.

Όσοι ελέγχουν τους λογαριασμούς των δωρεών έχουν την εξουσία να καθορίζουν τη ροή των κεφαλαίων, και η «εποπτεία» συχνά περιορίζεται σε διακοσμητικά μέτρα.

Στην προαναφερθείσα υπόθεση, οι δωρεές πήγαιναν σε λογαριασμούς της οργάνωσης, οι οικογένειες δεν γνώριζαν το συνολικό ποσό, και η διαφάνεια ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.

Δεύτερον, η φιλανθρωπία μετατρέπει τα δικαιώματα σε «χάρη». Η θέση είναι ότι η υγειονομική περίθαλψη, η εκπαίδευση και η κοινωνική πρόνοια θα πρέπει να είναι καθολικά δικαιώματα που παρέχονται από το κράτος, όχι αντικείμενα που εξαρτώνται από την τύχη του κατά πόσο μια οικογένεια θα προσελκύσει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης ή τη συμπόνια κάποιου «φιλάνθρωπου». Όταν οι γονείς άρρωστων παιδιών αναγκάζονται να εκλιπαρούν οργανώσεις και να εκθέτουν τα παιδιά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να συγκεντρώσουν χρήματα, αυτό αποτελεί βαθιά θεσμική αποτυχία.

Η κριτική δεν στρέφεται κατά της «βοήθειας», αλλά κατά του γεγονότος ότι η βοήθεια έχει γίνει προνόμιο και όχι δικαίωμα.

Τρίτον, η «αφήγηση της φιλανθρωπίας» υπονομεύει τον αγώνα για θεσμικές λύσεις.

Όταν η κοινωνία εξοικειώνεται με την ιδέα «οι καλές καρδιές βοηθούν τους φτωχούς», η πίεση προς την κυβέρνηση για αύξηση της χρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών υγείας, της δημόσιας εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης μειώνεται.

Η ύπαρξη και μόνο των ΜΚΟ συχνά χρησιμοποιείται ως «απόδειξη» ότι «η κοινωνία έχει λύσεις», ενώ στην πραγματικότητα οι δομικές ανισότητες που δημιουργούν την ανάγκη για φιλανθρωπία παραμένουν άθικτες.

Από τη «φιλανθρωπική παγίδα» στον «κοινωνικό αγώνα» ✌️👊✌️ Επομένως, η θέση δεν είναι «η φιλανθρωπία είναι κακή», αλλά ότι οι πολιτες δεν πρέπει να βασίζονται στη συμπόνια των φιλανθρωπικών οργανώσεων για να αποκτήσουν πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την κοινωνική πρόνοια, αλλά να απαιτούν από το κράτος να παρέχει καθολική, δωρεάν, δημόσια χρηματοδοτούμενη κοινωνική πρόνοια.

Όταν οι «φιλανθρωπικές» οργανώσεις γίνονται μηχανισμοί κλοπής δωρεών, η οργή δεν πρέπει να στρέφεται μόνο κατά των ατόμων που τις διευθύνουν, αλλά κατά του συστήματος που μετατρέπει την κοινωνική πρόνοια σε «αγορά» — και ο αγώνας για δημόσια υγειονομική περίθαλψη, δημόσια εκπαίδευση και καθολική κοινωνική πρόνοια αποτελεί την πραγματική διέξοδο. Ανθή Νικήτα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους