Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΝΤΕΙΟΝ, ΧΡΗΣΤΗΡΙΟΝ Οι όροι ΜΑΝΤΕΙΟΝ ή ΧΡΗΣΤΗΡΙΟΝ (μαντεῖον, χρηστήριον) χρησιμοποιούνται από τους Έλληνες κατά τα πάτρια για να δηλώσουν τόσο τις αποκαλύψεις που πραγματοποιεί η θεότητα προς τον άνθρωπο όσο και τον τόπο στον οποίο γίνονται αυτές οι αποκαλύψεις.

Δεν πιστεύουν ότι η θεότητα εμφανίζεται αυτοπροσώπως στον άνθρωπο σε κανέναν από αυτούς τους τόπους, για να του γνωστοποιήσει τη βούλησή της ή τη γνώση του μέλλοντος.

Αντίθετα, όλες οι μαντικές αποκαλύψεις πραγματοποιούνται μέσω κάποιου είδους διαμεσολαβητικού μέσου, το οποίο διαφέρει ανάλογα με τους τόπους όπου υπάρχουν μαντεία.

Με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι υπάρχουν, συγκριτικά, τόσο λίγα μαντεία του Διός, του πατέρα και κυρίαρχου των θεών και των ανθρώπων.

Ωστόσο, μολονότι σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των προγόνων ο ίδιος ο Ζευς αποτελεί την πρωταρχική πηγή όλων των μαντικών αποκαλύψεων, βρίσκεται υπερβολικά ψηλά πάνω από τους ανθρώπους ώστε να έρχεται σε οποιαδήποτε στενή σχέση μαζί τους.

Γι' αυτόν τον λόγο, άλλοι θεοί, και ιδιαίτερα ο Απόλλων, καθώς και ήρωες, ενεργούν ως μεσολαβητές μεταξύ του Διός και των ανθρώπων και αποτελούν, κατά κάποιον τρόπο, τα όργανα μέσω των οποίων εκείνος γνωστοποιεί τη βούλησή του. (Σοφοκλής, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 629· Αισχύλος, Εὐμενίδες 19, 611 κ.ε.) Το γεγονός ότι οι πρόγονοι συμβουλεύονται τη βούληση των θεών σε όλες τις σημαντικές περιστάσεις της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής προέρχεται εν μέρει από την καθολική επιθυμία των ανθρώπων να γνωρίζουν την έκβαση εκείνου που επρόκειτο να επιχειρήσουν και εν μέρει από τον βαθύ σεβασμό (Ευσέβεια) προς τους θεούς, ο οποίος είναι τόσο χαρακτηριστικός των προγόνων.

Αυτός ο σεβασμός τούς οδηγεί να μην αναλαμβάνουν καμία σημαντική πράξη χωρίς την έγκριση των θεών.

Διότι πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ένας χρησμός δεν αποτελεί απλώς μια αποκάλυψη που ικανοποιεί την περιέργεια του ανθρώπου, αλλά συγχρόνως και μια έγκριση ή εξουσιοδότηση εκ μέρους της θεότητας για όσα ο άνθρωπος σκοπεύει να πράξει ή να μην πράξει. Στους Δελφούς στο εσώτατο ιερό του ναού, το οποίο ονομάζεται μυχός, ἄδυτον ή μέγαρον, βρίσκεται το άγαλμα του Απόλλωνος, το οποίο, τουλάχιστον κατά τους μεταγενέστερους χρόνους, είναι κατασκευασμένο από χρυσό.

Μπροστά του καίει επάνω σε βωμό ένα άσβεστο πυρ, το οποίο τροφοδοτείται αποκλειστικά με ξύλα ελάτης. (Αισχύλος, Χοηφόροι 1036· Πλούταρχος, Περὶ τοῦ Εἶ τοῦ ἐν Δελφοῖς.) Η εσωτερική οροφή του ναού είναι ολόκληρη καλυμμένη με δάφνινα στεφάνια. (Αισχύλος, Εὐμενίδες 39.) Επάνω στον βωμό καίουν φύλλα δάφνης ως θυμίαμα.

Στο κέντρο αυτού του ναού υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα στο έδαφος (χάσμα), από το οποίο κατά διαστήματα αναδύεται ένας μεθυστικός ατμός.

Πιστεύουν ότι αυτός ο ατμός προέρχεται από την πηγή Κασσοτίδα, της οποίας τα νερά χάνονται μέσα στη γη κοντά στο ιερό. (Παυσανίας Χ.24 §5.) Επάνω από αυτό το χάσμα βρίσκεται ένας ψηλός τρίποδας, στον οποίο κάθεται η Πυθία, αφού οδηγείται στον ναό από τους προφήτες (προφῆται), κάθε φορά που επρόκειτο να ζητηθεί χρησμός από το μαντείο.

Ο ατμός που ανεβαίνει από κάτω από τον τρίποδα επηρεάζει τον εγκέφαλό της με τέτοιον τρόπο, ώστε περιέρχεται σε κατάσταση παραληρηματικής μέθης.

Οι ήχοι που προφέρει σε αυτή την κατάσταση θεωρούνται ότι περιέχουν τις αποκαλύψεις του Απόλλωνος.

Οι προφήτες καταγράφουν προσεκτικά αυτούς τους ήχους και κατόπιν τους ανακοιν΄νουν στα πρόσωπα που έχουν προσέλθει για να συμβουλευτούν το μαντείο. (Διόδωρος XVI.26· Στράβων IX, σ. 419 κ.ε.· Πλούταρχος, Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων.) ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Η εικόνα είναι κατασκευασμένη αποκλειστικά από τις αρχαίες πηγές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους