Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΥΡΩΠΗ ΒΡΑΖΕΙ. ΟΙ ΛΑΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ. Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ! Από τη Γαλλία μέχρι την Ιταλία, την Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χιλιάδες άνθρωποι κατεβαίνουν στους δρόμους.

Εργαζόμενοι, νέοι, φοιτητές, μαθητές και λαϊκά στρώματα διαδηλώνουν ενάντια στην πολιτική που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες στον βωμό των κερδών και των πολεμικών εξοπλισμών.

Τα αιτήματα και τα συνθήματα είναι ξεκάθαρα: Όχι στην πολεμική οικονομία και στους εξοπλισμούς! Όχι στη λιτότητα! Λεφτά για την παιδεία, την υγεία και τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για τους πολέμους! Αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις! Φτάνει πια με την ακρίβεια! Στη Γαλλία, οι μαθητές και οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, τις ελλείψεις στα σχολεία, την ακρίβεια, τους μισθούς και τις συντάξεις. Στην Ιταλία, η γενική απεργία και οι μαζικές διαδηλώσεις της 30ής Οκτωβρίου έθεσαν στο επίκεντρο την ακρίβεια, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, την πολεμική εμπλοκή και τη χρήση των λιμανιών για τη διακίνηση όπλων. Στην Ισπανία, οι κινητοποιήσεις αναδεικνύουν την αδυναμία των εργαζομένων και της νεολαίας να εξασφαλίσουν ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα στη στέγη, μπροστά στην εκτίναξη του κόστους ζωής.

Πίσω από τις επιμέρους διεκδικήσεις αναδεικνύεται μια κοινή πραγματικότητα: οι κυβερνήσεις διαθέτουν τεράστιους πόρους για πολεμικούς εξοπλισμούς, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίζονται, τα σχολεία και τα νοσοκομεία στενάζουν, οι συντάξεις δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση και οι τιμές των βασικών αγαθών εκτινάσσονται.

Η ακρίβεια, η φτώχεια, η εργασιακή ανασφάλεια και η διαρκής συρρίκνωση των δικαιωμάτων μετατρέπουν τη ζωή των εργαζομένων σε καθημερινό αγώνα επιβίωσης.

Και στην Ελλάδα, οι εργαζόμενοι δεν μένουν θεατές.

Η συμμετοχή των λιμενεργατών στις κινητοποιήσεις της Παρασκευής και το κλείσιμο των λιμανιών έστειλαν ένα ισχυρό μήνυμα διεθνιστικής εργατικής αλληλεγγύης.

Απέδειξαν ότι η εργατική τάξη, όταν οργανώνεται και δρα συλλογικά, διαθέτει πραγματική δύναμη.

Ας μην έχουμε όμως αυταπάτες.

Η οργή δεν είναι από μόνη της συνείδηση.

Η μαζική παρουσία στους δρόμους δεν είναι αυτομάτως ταξικό κίνημα.

Η συνύπαρξη ετερόκλητων κοινωνικών δυνάμεων δεν δημιουργεί από μόνη της κοινό στόχο.

Χωρίς οργάνωση, πολιτική κατεύθυνση και ταξικό προσανατολισμό, η λαϊκή αγανάκτηση μπορεί να εκτονωθεί, να χειραγωγηθεί ή να εγκλωβιστεί σε διαχειριστικές αυταπάτες.

Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφύγουμε στην Ελλάδα.

Δεν περιμένουμε παθητικά να ξεσπάσει η λαϊκή οργή.

Δεν αρκούμαστε σε εντυπωσιακά βίντεο και χειροκροτήματα από τον καναπέ.

Οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς, δυναμώνουμε τα σωματεία, συγκροτούμε την κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία.

Και πάνω απ' όλα, στοιχιζόμαστε πίσω από το ΚΚΕ, την πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Γιατί οι αγώνες δεν χρειάζονται απλώς περισσότερο κόσμο στους δρόμους.

Χρειάζονται επαναστατική στρατηγική, ταξική συνείδηση, οργάνωση και πολιτική κατεύθυνση.

Χρειάζονται δύναμη που δεν θα περιορίζεται στη διαμαρτυρία, αλλά θα ανοίγει δρόμο για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

Δεν αντιγράφουμε μηχανικά τις κινητοποιήσεις άλλων λαών.

Παίρνουμε δύναμη από τους αγώνες τους, μελετάμε τις αδυναμίες τους και αντλούμε συμπεράσματα για τη δική μας πάλη.

Η διεθνιστική αλληλεγγύη δεν είναι μια ωραία φράση.

Είναι κοινός αγώνας, κοινά ταξικά συμφέροντα, κοινός αντίπαλος.

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε! Η ιστορία δεν γράφεται από τους θεατές.

Γράφεται από τους οργανωμένους λαούς που αποφασίζουν να πάρουν τη ζωή και το μέλλον τους στα χέρια τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους