Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε μέρα μόλις αρχίζει και σκοτεινιάζει κατεβαίνω και ταΐζω τις γάτες της γειτονιάς! Που και που σκέφτομαι τα γατιά της παλιάς μου γειτονιάς και αν άραγε τα ταΐζει ακόμη κάποιος εκεί.

Χθες την ώρα που σηκωνόμουν δίπλα από τους κάδους, περνούσε ένας άντρας.

Ευθυτενής, γύρω στα 70 με ζωηρό περπάτημα- σχεδόν χόρευε, μάτια λαμπερά, λευκά μούσια.

Φορώντας το μποέμ κουστούμι του μου είπε: - Εσένα σε ταΐζει κανείς; - Αμέ ! Του αποκρίθηκα.

Ένιωσα πολύ όμορφα εκείνη τη στιγμή και ας ήξερα πως το αμέ μου ήταν κανείς. - Μπράβο, όλους πρέπει να μας ταΐζει κάποιος! Και εσύ ταΐζεις τα γατάκια.

Μου φάνηκε τόσο γλυκό αυτό που είπε.

Συνέχισα τον δρόμο μου και εκείνος τον δικό του με το ίδιο ζωηρό περπάτημα! Θα πηγαίνει να τον ταΐσουν σκέφτηκα και θυμήθηκα εκείνο το κείμενο της Τσιριγώτη για την Καραπάνου, που μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας ο ταξιτζής που την έσωσε την πήγε να την ταΐσει ψαράκι, να νιώσει καλά! Έτσι είμαστε.

Έτσι φτιαχτήκαμε, πως να το κάνουμε; Το φαγητό μας ενώνει, μας ζεσταίνει.

Είναι η πρώτη πράξη φροντίδας.

Είναι μια αιώνια πράξη στοργής! Και αν τελικά όλοι είχαμε κάποιον να μας ταΐζει, όπως θα έπρεπε κατα τον μποέμ άντρα που συνάντησα χθες, πόσο πιο μαλακές θα ήταν οι ψυχές μας, οι ζωές μας, ο κόσμος μας! Δεν θα υπήρχε καν ο όρος συναισθηματικό φαγητό στα βιβλία των ψυχολόγων και τα δικά μας.

Ίσως υπάρχει από την στιγμή που σταμάτησαμε να αποζητάμε να μας ταΐζει κάποιος και αρχίσαμε να ταΐζουμε μόνοι μας, ο καθένας τον εαυτό του συναισθήματα που μας στερεί το τόσο μεγάλο μας εγώ, μην και φανεί πως έχουμε ανάγκη για στοργή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους