Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χτες μετά από την κατακραυγή το Υπουργείο Οικονομικών αναγκάστηκε να αποσύρει το διαβόητο άρθρο 23 του υπό συζήτηση νομοσχεδίου. ,Τέτοιες διατάξεις που έρχονται στη Βουλή γράφονται απευθείας από τα νομικά γραφεία των τραπεζών, των funds, των servicers και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η κυβέρνηση απλώς αναλαμβάνει να τα ψηφίσει.

Για όλους αυτούς, οι καθυστερήσεις στους πλειστηριασμούς κοστίζουν χρήματα και μειώνουν τα κέρδη τους.

Ο χρόνος είναι κυριολεκτικά χρήμα.

Τι προέβλεπε το άρθρο 23; Ότι αν ένας δανειολήπτης, μετά από συμφωνία ρύθμισης με τον servicer, καθυστερούσε πληρωμές που ξεπερνούσαν αθροιστικά την αξία τριών δόσεων, η ρύθμιση μπορούσε να καταγγελθεί και να αναβιώσει η αρχική οφειλή.

Και το πιο απαράδεκτο, ότι η ίδια η σύμβαση ρύθμισης θα αποτελούσε εκτελεστό τίτλο, επιτρέποντας την έναρξη αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς προηγούμενη διαταγή πληρωμής.

Δηλαδή, ο άνθρωπος που υπέγραφε μια ρύθμιση για να σώσει το σπίτι του, υπέγραφε ταυτόχρονα και το έγγραφο με το οποίο θα μπορούσαν να του το βγάλουν στο σφυρί.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το ΥΠΟΙΚ ήθελε να κάνει σέρβις στους servicers.

Να διευκολύνει τα κοράκια των κόκκινων δανείων να πετάνε ευκολότερα τον κόσμο από τα σπίτια του.

Αυτή τη φορά δεν τους πέρασε. Η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων και ο πρόεδρος του ΔΣΑ, Ανδρέας Κουτσολάμπρος, σήμαναν συναγερμό. Η Νέα Αριστερά αντέδρασε άμεσα, μέσα και έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την απόσυρση της διάταξης, όπως και η υπόλοιπη αντιπολίτευση.

Τέτοια κυβέρνηση-κούριερ επιχειρηματικών συμφερόντων έχουμε καιρό να δούμε. ΥΓ. Οι μάχες δίνονται μέσα και έξω από τη Βουλή.

Και μπορούν να κερδηθούν.

Γι’ αυτό οι λογικές παραίτησης, αποχώρησης και απαξίωσης της κοινοβουλευτικής παρουσίας, σαν να μην έχει κανέναν ρόλο στις καθημερινές μάχες της κοινωνίας, γίνονται όλο και πιο ακατανόητες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους