Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Antonis Sigalas : Στην Πολωνία υπάρχουν δύο πλευρές που είναι και οι δύο αντιδημοκρατικές, η μία προσπαθεί να ακυρώσει την άλλη.

Από τη μία ο πρόεδρος Ναβρότσκι και από την άλλη η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Τουσκ.

Σε αυτό το μπρα ντε φερ, το οποίο λαμβάνει χώρα εδώ και καιρό, η Κομισιόν έχει από καιρό διαλέξει πλευρά, υποστηρίζοντας τη σημερινή κυβέρνηση, ανάλογα όπως έπραξε και στην Ουγγαρία.

Και αν δούμε λίγο παραπάνω το πράγμα, σημαντικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αυτές που ενσωματώθηκαν στην ΕΕ με συνοπτικές διαδικασίες μόλις διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η Σοβιετική Ένωση, έχουν μια πλήρως διαφορετική από τις «κοινές αξίες» της ΕΕ αντίληψη περί δημοκρατίας.

Η επικράτηση αυταρχικών κυβερνήσεων σε δύο σημαντικές χώρες, όπως είναι η Πολωνία και η Ουγγαρία (η πρώτη μάλιστα και λόγω του μεγέθους της, ενώ και οι δύο λόγω της γεωγραφικής τους θέσης στα σύνορα με τη Ρωσία) δεν είναι τωρινό φαινόμενο, συμβαίνει από την αρχή της δεκαετίας του 1990.

Οι χώρες αυτές πέρασαν εν μία νυκτί από το σοσιαλισμό στο νεοφιλελευθερισμό, ενώ μετά από ούτε καν μια δεκαπενταετία ήταν μέλη της ΕΕ, προσπαθώντας να ενσωματώσουν απαιτήσεις δικαίου που τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη έχουν περάσει αιώνες για να σχηματοποιήσουν.

Η σημερινή θρησκεία της ΕΕ, ο νεοφιλελευθερισμός, δέχεται πολύ μεγάλα πλήγματα από δύο μεγάλους πολέμους που η ΕΕ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετέχει και οι οποίοι γίνονται στα σύνορά της.

Ο ένας είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο άλλος είναι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, με τον δεύτερο να έχει μεγάλες πιθανότητες να γενικευτεί.

Η οικονομική κρίση, η οποία έχει άμεσο αντίκτυπο σε όλους τους λαούς της ΕΕ, μετατρέπεται σε κρίση δημοκρατίας, με πρώτα θύματα τις χώρες εκείνες όπου η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν έχει μεγάλο βάθος στην ιστορία τους και από μια μεριά του πληθυσμού θεωρείται ως υπαίτια δεινών.

Όλο αυτό επιτείνεται από τη διάθεση παρεμβατισμού που έχουν οι Βρυξέλλες και διάφοροι άλλοι παράγοντες σύμμαχοί τους, που, ανάλογα αν τους παίρνει ή όχι, κάνουν ασκήσεις εξουσίας επί χάρτου, με αποδέκτες τις χώρες εκείνες που μπορούν να επηρεάσουν.

Και αυτό το αν τους παίρνει ή όχι εξαρτάται από το μέγεθος της κάθε χώρας (πόσο μεγάλη είναι σε έκταση και πληθυσμό), το αν έχει αυτοκρατορικό παρελθόν, αν είναι και σε ποιο βαθμό οικονομικά εξαρτημένη από το κέντρο κλπ.

Είδαμε τα προηγούμενα χρόνια τις αντιδημοκρατικές πρακτικές της ΕΕ, όπου διόρισαν αντισυνταγματικά κυβερνήσεις μη εκλεγμένες στην Ελλάδα και την Ιταλία (κυβερνήσεις Παπαδήμου και Μόντι), ενώ βυσσοδόμησαν εμφανώς και χωρίς καμία διάθεση να το κρύψουν προκειμένου να ακυρωθούν οι εκλογές στη Ρουμανία, όπου μετά συνελήφθη ο νικητής τους Καλίν Γκεοργκέσκου και σήμερα βρίσκεται στη φυλακή.

Στη μάχη περί δημοκρατίας μέσα στην Ευρώπη, για να μπορέσουμε να δούμε καθαρά τα πράγματα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις σημερινές κρίσεις και τα αδιέξοδα και αυτό περιλαμβάνει και τις βασικές πολιτικές αποφάσεις των τελευταίων χρόνων.

Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε, πέρα από τις πολιτικές αστοχίες και τον αυταρχισμό στην Ανατολική Ευρώπη, τα αντίστοιχα πράγματα που συμβαίνουν στη Γαλλία, όπου ο πρόεδρος κατέβασε το στρατό στο δρόμο για αντιμετωπίσει το κίνημα που ζητάει χρήματα για την παιδεία και την υγεία, όπως αντίστοιχα έγινε και στην Ιταλία, αλλά και στη Γερμανία, όπου ένας παραπαίων καγγελάριος χάνει τη μία εκλογή μετά την άλλη με ιστορικά χαμηλά ποσοστά και παρόλα αυτά εμμένει να κραδαίνει ως φόβητρο την απειλή της Ρωσίας, προκειμένου να μετατρέψει την ΕΕ σε μια πολεμική μηχανή και να δεσμεύσει τις ΗΠΑ να διατηρήσουν το στρατό τους στη χώρα του και το ΝΑΤΟ ενεργό.

Όλα αυτά δημιουργούν ένα πολιτικό πλαίσιο όπου η μία κρίση μετά την άλλη (και κυρίως εκεί που υπήρχε σημαντικό υπόβαθρο χρόνων συγκρούσεων και διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων όπως στην Πολωνία) σκάνε και το πράγμα φτάνει στα άκρα γιατί δεν υπάρχει πλέον το πολιτικό περιθώριο διαπραγματεύσεων και πολιτικής διευθέτησης.

Δεν υπάρχει πλέον ο παραδοσιακός τρόπος να ξεπεραστούν τα εμπόδια, που είναι η υπόσχεση κονδυλίων για το ένα ή το άλλο (ως γνωστόν η έφεση της ΕΕ προς τη διαφθορά και την εξαγορά συνειδήσεων και πολιτικών κάτω από τραπέζι έχει μεγάλη ιστορία). Στην Πολωνία εκτίθεται όλη η ΕΕ. Αλλά όχι μόνο στην Πολωνία. Και στη Γαλλία και στην Ιταλία και στη Ρουμανία. Και ενδεχομένως και αλλού σύντομα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους