Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα την τοποθέτηση της κ. Αραμπατζή και θυμήθηκα ένα παλιό, δοκιμασμένο κόλπο στην πολιτική.

Όταν οι ερωτήσεις γίνονται ενοχλητικές, αλλάζεις θέμα.

Κι αν το θέμα επιμένει, επιτίθεσαι σ’ εκείνον που ρωτάει.

Αμφισβητείς τα κίνητρά του, τις παρέες του, τις σπουδές του.

Αν χρειαστεί, και τη μασέλα του.

Ό,τι να ’ναι, αρκεί να μη χρειαστεί να απαντήσεις στην αρχική ερώτηση.

Και πράγματι, στην τοποθέτησή της έχουμε απ' όλα.

Κολλητούς, φιλενάδες, προσωπικά συμφέροντα, δευτεράντζες δημοσιογράφους και επίδοξους πολιτευτές.

Μέχρι και συμβουλές στοματικής υγιεινής.

Για την ταμπακιέρα, όμως, τίποτα! Ούτε λέξη σχετικά με την έκβαση των ελέγχων.. Αντίθετα, πληροφορηθήκαμε κάτι πολύ σημαντικότερο.

Ότι, όσοι μιλούν για πολιτική να κατέβουν πρώτα υποψήφιοι και μετά να έχουν άποψη.

Δεν το ήξερα. Ειλικρινά.

Νόμιζα ότι στη δημοκρατία εκλέγεις κάποιους και μετά δικαιούσαι να τους κρίνεις.

Τι αφέλεια! Δηλαδή, για να κρίνεις έναν υπουργό πρέπει να έχεις υπουργεύσει.

Για να διαμαρτυρηθείς για το νοσοκομείο, να έχεις διατελέσει διοικητής του.

Και για να πεις ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, να έχεις φορέσει πρώτα το στέμμα.

Αλλιώς, τι είσαι; Ένας απλός πολίτης.

Χωρίς πολιτικό βιογραφικό.

Που πίνει καφέ με λάθος παρέα και απαιτεί να έχει και άποψη.

Ε, κάπου πρέπει να μπει ένα όριο στην ασυδοσία! Γιατί, μεταξύ μας, ακόμη και οι περιβόητοι ΄΄μέντορες’’ και ‘’συμβουλάτορες’’ που αναφέρει, πολίτες είναι.

Δεν χάνουν το δικαίωμα στην πολιτική κριτική επειδή δεν διεκδίκησαν δημόσιο αξίωμα.

Η δημοκρατία δεν είναι λέσχη αποφοίτων εκλογικών αναμετρήσεων.

Πάμε τώρα στη δημοσιογραφία.

Εδώ έχουμε τη ‘’δευτεράντζα δημοσιογραφική» της επαρχίας. Μάλιστα.

Και ποιος αποφασίζει ποιος είναι πρώτης διαλογής; Η αξιοπιστία, η τεκμηρίωση ή εκείνος που ενοχλείται από το δημοσίευμα; Γιατί, αν αναλάβει η εξουσία την αξιολόγηση, λύθηκε το πρόβλημα.

Καλός δημοσιογράφος είναι αυτός που δεν ενοχλεί και άριστος αυτός που χειροκροτεί Η ελευθεροτυπία είναι υπέροχο πράγμα.

Αρκεί να μη χρησιμοποιείται χωρίς την έγκριση του ελεγχόμενου.

Μετά έχουμε τους ‘’κολλητούς’’, τις ΄΄φιλενάδες΄΄ και τις απόψεις που, μας λέει ότι διαμορφώνονται στα καφέ.

Εδώ ενθουσιάστηκα! Επιτέλους, θα μιλήσουμε για ρουσφέτια, εξαρτήσεις και πελατειακό κράτος.

Να τα βγάλουμε όλα στη φόρα.

Όλα, όμως, έτσι; Όχι μόνο τις παρέες που δεν μας αρέσουν.

Γιατί το πελατειακό σύστημα δεν γεννιέται όταν κάποιος πίνει καφέ και ασκεί κριτική.

Χρειάζεται κι εκείνον που έχει τη δυνατότητα να μοιράσει την εξυπηρέτηση.

Και η διαφάνεια δεν είναι μπουφές, να διαλέγουμε ό,τι μας συμφέρει.

Και φτάνουμε στο ερώτημα που κράτησε για το τέλος.

Αν μας αρέσει που μια γυναίκα από τη Νάουσα βρίσκεται στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Α, μάλιστα! Από τη νομιμότητα ενός χώρου αισθητικής φτάσαμε στο αν εγκρίνουμε τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική.

Τι διαδρομή! Περάσαμε από κολλητούς, φιλενάδες, καφέδες, δημοσιογράφους και μασέλες και καταλήξαμε στον φεμινισμό.

Και κάπως έτσι, το φύλο μπαίνει στη συζήτηση σαν ασπίδα απέναντι στην κριτική.

Γιατί, προφανώς, αν αμφισβητείς μια γυναίκα πολιτικό, μπορεί να βρεθείς να απολογείσαι για τη στάση σου απέναντι σε ολόκληρο το γυναικείο φύλο.

Από μια πολιτική διαφωνία, κατευθείαν εξετάσεις φεμινιστικών φρονημάτων! Μα φυσικά και έχει σημασία η γυναικεία εκπροσώπηση! Αλλά από πότε η κριτική σε μια γυναίκα πολιτικό σημαίνει ότι έχουμε πρόβλημα με τις γυναίκες στην πολιτική; Δηλαδή τι; Να πανηγυρίζουμε όταν μια γυναίκα αποκτά εξουσία, αλλά να θεωρείται ύποπτο όταν της ζητάμε να λογοδοτήσει; Ωραία ισότητα αυτή.

Στα αξιώματα ίσες, στον έλεγχο υπεράνω.

Ο φεμινισμός αγωνίστηκε για να αποκτήσουν οι γυναίκες ίσα δικαιώματα, όχι για να μη δίνουν εξηγήσεις όταν αποκτούν εξουσία.

Κι η εκπροσώπηση μιας πόλης δεν είναι προσωπική χάρη προς τους κατοίκους της, ώστε να οφείλουν αιώνια ευγνωμοσύνη.

Αλλιώς, αντί για εκλογές, ας διοργανώνουμε τελετές ευχαριστιών με ανθοδέσμες, πλακέτες και υποχρεωτικό χειροκρότημα.

Η αντιπολίτευση θα θεωρείται αγένεια προς την τιμώμενη.

Και τώρα, μια στιγμή.

Εμείς από πού ξεκινήσαμε; Α, ναι! Από τις καταγγελίες σχετικά με τη λειτουργία ενός χώρου αισθητικής.

Η κ. Αραμπατζή χαρακτηρίζει ψέματα όσα γράφτηκαν για τα ιατρεία της, ενώ στις αρχές Οκτωβρίου είχε μιλήσει για σύσταση σχετικά με πινακίδα που παρέπεμπε σε κλινική και είχε διαψεύσει τις καταγγελίες περί παράνομων ιατρικών πράξεων. Ωραία.

Δεν προδικάζουμε καμία παράβαση.

Αλλά τι διαπίστωσαν οι αρμόδιες υπηρεσίες; Ολοκληρώθηκαν οι έλεγχοι; Υπάρχει επίσημο πόρισμα που να μπορούμε να διαβάσουμε; Γιατί, ξέρετε, οι προσωπικές διαβεβαιώσεις είναι υπέροχο πράγμα.

Μόνο που δεν είναι πορίσματα.

Είναι διαβεβαιώσεις.

Το λέει και η λέξη.

Κι όσο κι αν τις επαναλάβεις, δεν αποκτούν αριθμό πρωτοκόλλου.

Κι αν γίνεται, την επόμενη φορά που θα ζητήσουμε μια απάντηση, ας μη χρειαστεί να προσκομίσουμε και πανοραμική ακτινογραφία. Γιατί τα στόματα μπορεί να ξεπλένονται με στοματικό διάλυμα. Τα δημόσια ερωτήματα, όμως, απαντώνται με στοιχεία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους