Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Π ρ ο τ ρ ι α κ ο ν τ α ε τ ί α ς

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Το πιο κάτω κείμενο, με τον τίτλο «Οι διάδοχοι του Καρλομάγνου», γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην θέση της εβδομαδιαίας επιφυλλίδας της εφημερίδας «Αλήθεια» (12/5/96). Και γράφτηκε με «π ό ν ο ψ υ χ ή ς»! Με τον ίδιο δε εκείνο πόνο αναδημοσιεύεται και σήμερα μετά από τριάντα χρόνια.

Και παρακαλώ τον φίλο αναγνώστη: Να μη δει και να μην πει, ίσως, ότι, ο συγγράψας τότε το άρθρο, έχει τάχα, είτε μαντικές είτε διορατικές αρετές! Όχι! Θερμή παράκληση του γράφοντος, είναι να μπορέσει ο φίλος αναγνώστης, να δει, να αισθανθεί καλύτερα, τον πόνο, για την δύστυχη πατρίδα, μιας ελληνικής ψυχής.

Ακριβέστερα τον πόνο μιας ρωμαίϊκης ψυχής, για την πατρίδα-του, την πονεμένη ρωμηοσύνη! ~~0~~ Ο Ι Δ Ι Α Δ Ο Χ Ο Ι Τ Ο Υ Κ Α Ρ Λ Ο Μ Α Γ Ν Ο Υ..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ΔΙΕΡΩΤΩΜΑΙ; Γιατί άραγε θα έπρεπε να προκαλέσει την πρόσφατη οργή στον Έλληνα υπουργό των Εξωτερικών, η εχθρική προς την Ελλάδα στάση των Γερμανών και των Γάλλων εταίρων-του της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Μα η «Ένωση της Ευρώπης» δεν γεννήθηκε εμπνευσμένη από τον Κ α ρ λ ο μ ά γ ν ο, εκείνον ακριβώς τον Ευρωπαίο ηγεμόνα, που ήθελε (και δεν το έκρυβε) να δημιουργήσει στην Ευρώπη μιαν άλλη Αυτοκρατορία, ως αντίποδα στην Αυτοκρατορία της Ελληνικής Ανατολής; Και μ’ αυτήν σαν στόχο, δεν δημιούργησε, αλήθεια, και πολιτισμικό κλίμα και κυρίως δεν δημιούργησε δ ό γ μ α ; Σ’ αυτήν ειδικά την Ευρώπη... Μια δηλ.

Ευρώπη, η οποία πάλεψε (με πάθος) το Βυζάντιο, που πάλεψε (με μίσος) το υπόδουλο γένος, που (καταχθόνια) το πάλεψε, ακόμα και λίγο πριν γεννηθεί, το «ελεύθερο» ελληνικό κρατίδιο, σε μια τέτοιαν Ευρώπη, ασμένως δεν έσπευσε να κ α τ α π ο ν τ ι σ τ ε ί η, μη άλλην ελπίδα (και όχι φυσικά ανερμηνεύτως) έχουσα, η «Καραμανλική» Ελλάδα! Ενσυνείδητα και ψυχρά, κυρίως ήρεμα (μέχρι θηριωδίας, όπως θα έλεγε και ο Ντοστογιέφσκι) όσον αφορά τους ηγέτες-της, και θλιβερά ανυποψίαστα, όσον αφορά τον λαό-της! Και είναι τυχαίο άραγε το γεγονός (για εκείνο τον απώτατο βεβαίως στόχο) ότι το βραβείο που απονέμεται σε όσους τώρα ενεργούν για την «επιτυχία» αυτής (ή εκείνης) της «ένωσης», λέγεται «βραβείο Καρλομάγνου»; Το βραβείο αυτό δεν είναι που δέχτηκε, ανενδοίαστα δε, και Έλληνας, και Πρωθυπουργός, ο οποίος, παραδόξως, έφερε και το όνομα Κωνσταντίνος... (Παραδόξως φυσικά, κατά το ότι το τελευταίο βυζαντινό θύμα, του Καρολίγγειου εκείνου δόγματος, στην Πύλη του Ρωμανού, λεγόταν επίσης Κωνσταντίνος!) Όμως απορίας είναι άξιο, αν άραγε το αντιλαμβάνεται, είτε εκείνος, είτε άλλος, πως όλη αυτή η «ιστορία», δεν είναι παρά (ειρηνικό βεβαίως τώρα, όπως και πολιτισμικά εξιδανικευμένο) το Τ έ τ α ρ τ ο Ρ ά ϊ χ ! Δεδομένου ότι επί Καρλομάγνου, η «αυτοκρατορία» εκείνη, ήτανε το Πρωτο Ράϊχ... Τώρα ποιος προαλείφεται για αρχηγός του Δ΄ Ράϊχ, ο Γάλλος Ντε-Γκώλ τάχα ή ο Γερμανός Αντενάουερ, δεν είναι και πολύ σαφές! Δεδομένου ότι ο δημιουργός του Πρώτου Ράϊχ, της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους (ο Καρλομάγνος) ήταν Φ ρ ά γ κ ο ς . Και τον διεκδικούν για δικό-τους π ρ ό γ ο ν ο, τόσο οι Γερμανοί όσο και οι Γάλλοι! (Αν και νομίζω εγώ, ότι ήδη τώρα, μπορεί να πειραθεί την ασφαλή πρόβλεψη κανείς, πως αρχηγός του Δ’ Ράϊχ, θα είναι ο Αντενάουερ.

Και εννοώ, ο ε κ ά σ τ ο τ ε Αντενάουερ...) Προς τι λοιπόν, αυτή η (με 170 χρόνια καθυστέρηση) ετεροχρονισμένη αντίδραση, του Υπουργού των Εξωτερικών, Θεόδωρου Πάγκαλλου; Και κυρίως από ποιες ακριβώς επάλξεις; Μήπως απ’ εκείνες που για τα τελευταία 170 αυτά χρόνια, του ελεύθερου (νεο)ελληνικού βίου, ως άλλοι Βησσαρίωνες, ή Δημήτριοι Κυδώνηδες, συστηματικά και σε ευωχία πλήρους «ευρωπαϊκού» (Θεέ και Κύριε!) φ ω τ α δ ι σ μ ο ύ, ανελλιπώς κατεδαφίζομε, έτσι ώστε πλήρως απαράσκευους (και δεν εννοώ βεβαίως τον οικονομικό τομέα) να μας βρει το από αιώνος σχεδόν, ορατά επερχόμενο ευρωπαϊκό φαινόμενο; Χ ά ρ η ς Φ ε ρ α ί ο ς 12 Μαΐου, 1996

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους