Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝝖𝝘𝝖𝝥𝝜𝝩𝝜 𝝙𝝞𝝟𝝖𝝞𝝤𝝨𝝪𝝢𝝜, 𝝝𝝖 𝝜𝝝𝝚𝝠𝝖 𝝚𝝢𝝖 𝝦𝝖𝝢𝝩𝝚𝝗𝝤𝝪 𝝡𝝖𝝛𝝞 𝝨𝝤𝝪. Αγαπητή Δικαιοσύνη, Σου γράφω γιατί θα ήθελα επιτέλους να σε γνωρίσω από κοντά.

Μέχρι σήμερα σε έχω δει κυρίως σε αγάλματα, δικαστικές αίθουσες και επίσημες φωτογραφίες.

Πάντα επιβλητική, με δεμένα μάτια, μια ζυγαριά στο ένα χέρι κι ένα σπαθί στο άλλο.

Ομολογώ πως η εμφάνισή σου μου έχει δημιουργήσει αρκετές απορίες.

Αρχικά, γιατί έχεις δεμένα τα μάτια; Ξέρω πως είναι για να μη βλέπεις ποιός στέκεται απέναντί σου.

Να μη σε επηρεάζουν τα χρήματα, τα αξιώματα, οι γνωριμίες και τα επώνυμα.

𝚬𝛏𝛂𝛊𝛒𝛆𝛕𝛊𝛋ή 𝛊𝛅έ𝛂! Αναρωτιέμαι μόνο αν τα μάτια σου είναι δεμένα για να μην βλέπεις ποιός είναι ποιός ή αν κάποιοι θα προτιμούσαν να μη βλέπεις τί συμβαίνει γύρω σου.

Έπειτα, είναι και η ζυγαριά σου.

Είναι ακριβείας; Έχει περάσει πρόσφατα από έλεγχο; Γιατί, ξέρεις, καμιά φορά δημιουργείται η εντύπωση πως ένα γραμμάριο εξουσίας ζυγίζει περισσότερο από έναν τόνο ανθρώπινης αγωνίας.

Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος.

Δεν είμαι ειδική στα μέτρα και στα σταθμά.

Έχω και μια απορία για τον χρόνο σου.

Όταν ένας πολίτης χρωστάει, οι προθεσμίες είναι σαφείς.

Όταν όμως περιμένει να δικαιωθεί, ο χρόνος αποκτά μια αξιοθαύμαστη ελαστικότητα.

Τόσο μεγάλη, που μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η θεωρία της σχετικότητας ανακαλύφθηκε τελικά στα δικαστήρια. Ο Αϊνστάιν μάλλον θα είχε πολλά να μάθει! Μην παρεξηγηθώ.

Γνωρίζω πως υπάρχουν άνθρωποι που σε υπηρετούν με εντιμότητα, ευσυνειδησία και προσωπικό κόστος.

Και πως μια δίκαιη απόφαση δεν είναι απαραίτητα εκείνη που μας αρέσει.

Αλλά έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο σε εσένα.

Βρίσκεται και σε εμάς· Σε εκείνον που απαιτεί να εφαρμοστεί ο νόμος, μέχρι να έρθει η σειρά του να τον παραβεί.

Σε εκείνον που καταγγέλλει το ρουσφέτι, αλλά κρατάει πρόχειρο το τηλέφωνο του γνωστού του.

Σε εκείνον που αγανακτεί με την ατιμωρησία, αλλά θεωρεί υπερβολική την τιμωρία όταν αφορά τον ίδιο.

Και σε όλους εμάς που φωνάζουμε για ισονομία, αρκεί να μη χρειαστεί να αποχωριστούμε τα μικρά μας προνόμια.

Τελικά, αγαπητή Δικαιοσύνη, μήπως δεν θέλουμε πάντοτε να είσαι δίκαιη; Μήπως θέλουμε απλώς να μας δικαιώνεις; Αν είναι έτσι, η διαφορά είναι τεράστια. Η Δικαιοσύνη δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει τις απόψεις μας, ούτε για να ικανοποιεί τον θυμό μας.

Υπάρχει για να κρίνει με βάση τον νόμο, ακόμη κι όταν η απόφασή της δεν μας συμφέρει.

Εξακολουθώ λοιπόν, να θέλω εκείνο το ραντεβού...! Όχι για να σου ζητήσω χάρη.

Ούτε για να σου υποδείξω ποιόν πρέπει να τιμωρήσεις.

Θέλω μόνο να ξέρω πως, αν κάποτε σταθώ μπροστά σου, δεν θα έχει σημασία ποιόν γνωρίζω, πόσα χρήματα διαθέτω ή ποιό είναι το επώνυμό μου.

Και πως το ίδιο ακριβώς θα ισχύει για εκείνον που θα στέκεται απέναντί μου.

Χωρίς αστερίσκους, εξαιρέσεις. γνωριμίες.

Και κάτι τελευταίο. Αγαπητή Δικαιοσύνη, τελικά δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι ότι εσύ έχεις δεμένα τα μάτια ή ότι εμείς τα ανοίγουμε μόνο όταν αδικούμαστε.

Με εκτίμηση, Μία πολίτης που δεν ζητά να έχει πάντα δίκιο.

Ζητά να υπάρχει Δικαιοσύνη ακόμη κι όταν δεν το έχει. (𝛨 𝜀𝜋𝜄𝜎𝜏𝜊𝜆ή 𝜀ί𝜈𝛼𝜄 𝜎𝛼𝜏𝜄𝜌𝜄𝜅ή. 𝛨 𝛼𝜈ά𝛾𝜅𝜂 𝛾𝜄𝛼 𝛥𝜄𝜅𝛼𝜄𝜊𝜎ύ𝜈𝜂, 𝜅𝛼𝜃ό𝜆𝜊𝜐.) 𝜧𝜶𝝀𝝀ή 𝜣𝜺𝝄𝜹𝝄𝜮ί𝜶 © Sia M.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους