Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του άλλου τέκνου σου θωριά Σε βρίσκω σε πλαγιά βουνού, ορθή σαν κυπαρίσσι, Τριγύρω τ' αγριολούλουδα, σ' αντάρτη μονοπάτι, Στ' ασήμι της κρυφής πηγής, στην πέτρινη τη βρύση, Στης πάχνης το δροσόσταλο, στην χειμωνιά ν' αστράφτει.

Σε ρέμα είσαι, Ελλάδα μου, που στέγνωσε ο ήλιος, Παράμερα ξερό κλαδί, στου θάνατου τη δίψα, Εκεί που ξέσπασε καβγάς και άναψε εμφύλιος, Σε δυο αδέρφια ορφανά, μπρος στου νερού τη γλίτσα.

Σε σκόρπιες νήσους χάνεσαι, στης άμμου το λιοπύρι, Σε κάβουρα περπάτημα, σ' Ελύτη αρμυρίκι, Θωρεί ολίγους, προσκυνά, και τον κορμό θα γείρει, Ξεχνά το πλήθος στο στρατί, στα πόδια του που θνήσκει.

Τηρώ σε, Λένγκω, στις γραμμές, στου καλλιτέχνη νότες, Στα πλήκτρα του, τα δάχτυλα το αίμα τους να χάνουν, «Προστάτες» που 'χει στο μυαλό, και «θαλπωρής» δεσπότες, Διόλου, εσύ, δεν νοιάζεσαι τα τραύματα να γιάνουν.

Σε βλέπω να χαμογελάς στ' αλώνι του αγρότη, Στα πέτρινα τα μπράτσα του και στη σχιστή παλάμη, Φαρμάκι στην καρδούλα του, στα χέρια σου δεσμώτη, Στο βιος μπροστά του να θρηνεί που 'ν' μαύρο σαν κατράμι.

Στην έπαρση του τέκνου σου, Πατρίδα μου, σε νιώθω, Στους κόλπους σου σαν σέρνομαι, στα χέρια σου σαν πέφτω, Στο άκαρδό σου φίλημα, στην αγκαλιά σου, νόθο, Ξενάκι μες στον κόρφο σου, πικρά φιλιά σού κλέφτω.

Τα βήματά σου ακολουθώ, στου τόπου μου ζωνάρια, Τη γλώσσα σου, Γραικού λαλιά, την προσκυνώ με χάρη, Αυτά τα δυο χρυσίζουνε σαν του Ιούλη στάρια, Στο ΕΙΝΑΙ μου φεγγοβολούν, στη ζήση μου οι φάροι.

Μαζόχα μου, σου γδέρνουνε αλύπητα τη γούνα, Τεράστιο το «ευχαριστώ» σ' αλήτες δολοφόνους, Και μες στον κύκλο του χορού, αρπάζεις τη σεγκούνα, Φοράς στις θυγατέρες σου, στους δόλιους απογόνους.

Το άλλοθι στις πράξεις σου, στα πονηρά τερτίπια, Το όπιο στις φτερούγες τους οι Έλληνες κολλάνε, Το χάρισμά σου, άδικο, κρατάς τους μες στα δίχτυα, Στου Γκάτσου τα γραφούμενα, στους στίχους που μεθάνε. Τάσος Δαλακίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους