Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις τεράστιες παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, αλλά και τα εμπόδια που βάζουν στην αξιοποίησή τους η καπιταλιστική ιδιοκτησία και το κριτήριο του κέρδους, ανέδειξε η εκδήλωση της ΚΟ Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ στις 21 Οκτώβρη στην Κοζάνη, στη Στέγη Ποντιακού Πολιτισμού.

Αποτέλεσε την αφετηρία του κύκλου εκδηλώσεων στις οποίες καλούν οι Οργανώσεις Περιοχής του Κόμματος σε όλη τη χώρα, με κεντρικό θέμα «Από την Ελλάδα της ακρίβειας και της πολεμικής εμπλοκής, στην Ελλάδα της λαϊκής ευημερίας.

Η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, ο δρόμος της ανατροπής». Με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Δυτική Μακεδονία, φωτίστηκε το πραγματικό περιεχόμενο της καπιταλιστικής ανάπτυξης: Από τη μια οι μεγάλες επενδύσεις στην Ενέργεια, στις ΑΠΕ και στα data centers, τα δισεκατομμύρια που κατευθύνονται στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Από την άλλη η ανεργία, η ενεργειακή φτώχεια, το πανάκριβο κόστος ζωής, το ξεκλήρισμα των βιοπαλαιστών αγροτών, οι μεγάλες ελλείψεις σε Υγεία, Παιδεία και κοινωνικές υποδομές.

Μέσα από την εισαγωγική ομιλία της Θεανώς Καπέτη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, την κεντρική ομιλία του Γρηγόρη Λιονή, μέλους της ΚΕ και υπεύθυνου του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ, και τις τέσσερις θεματικές παρεμβάσεις, αναδείχθηκε με συγκεκριμένα παραδείγματα πώς οι ίδιες δυνατότητες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και όχι την καπιταλιστική κερδοφορία.

Η λαϊκή αγανάκτηση να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής Ανοίγοντας την εκδήλωση η Θ. Καπέτη (την ομιλία της δημοσίευσε αναλυτικά ο «Ριζοσπάστης» στο φύλλο της 22/10/2026) τόνισε ότι στο επίκεντρο του κύκλου εκδηλώσεων βρίσκεται η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, σε αντιπαράθεση με τη στρατηγική του κεφαλαίου για την «Ελλάδα του 2030». Στάθηκε στην αγανάκτηση και την ανησυχία του λαού της Δυτικής Μακεδονίας για τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης, τις θέσεις εργασίας, τη θέρμανση, τη φυγή των νέων και το μέλλον της περιοχής.

Ανέδειξε πως η πολιτική της «πράσινης μετάβασης», που προώθησαν όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις, είχε χαμένο τον λαό και κερδισμένους τους επιχειρηματικούς ομίλους της Ενέργειας και των Κατασκευών.

Κάλεσε τους εργαζόμενους και τη νεολαία να μη συμβιβαστούν με την αναμονή μιας διαφορετικής διαχείρισης του ίδιου συστήματος, αλλά να δυναμώσουν τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, ώστε η λαϊκή αγανάκτηση να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής. Η Δυτική Μακεδονία αποκαλύπτει τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης Στην κεντρική ομιλία ο Γρ. Λιονής ανέδειξε τη Δυτική Μακεδονία ως χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η ανάπτυξη των επενδύσεων και η αύξηση του παραγόμενου πλούτου δεν οδηγούν σε βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, όταν η παραγωγή οργανώνεται με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος.

Αναφερόμενος στο κυβερνητικό αφήγημα, σημείωσε: «Μας λένε ότι η κλιματική αλλαγή και η απολιγνιτοποίηση αποτελούν τελικά μια μεγάλη ευκαιρία.

Οτι η Δυτική Μακεδονία εισέρχεται σε μια νέα, φωτεινή περίοδο.

Οτι έρχονται μεγάλες επενδύσεις, ότι διατίθενται σημαντικά πακέτα κρατικής στήριξης, ότι δημιουργούνται μηχανισμοί για τη μετάβαση στη νέα εποχή.

Ακούμε για νέους δρόμους μεταφοράς, για τον Ε65 και για την υπόσχεση ότι οι δρόμοι δεν θα κατασκευαστούν για να διευκολύνουν τη φυγή των κατοίκων, αλλά για να στηρίξουν την ανάπτυξη της περιοχής.

Ακούμε για εντατικοποίηση των επενδύσεων στις ΑΠΕ, για αξιοποίηση των εκτάσεων της ΔΕΗ, για μεγάλες επενδύσεις στα ορεινά που παρουσιάζονται ως δήθεν αναξιοποίητα.

Ακούμε για ενίσχυση του αγροτικού τομέα, για ανάπτυξη της αγροδιατροφής, για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο.

Και, βέβαια, στην κορωνίδα αυτού του σχεδιασμού βρίσκονται οι ψηφιακές επενδύσεις, τα κέντρα δεδομένων και "η Δυτική Μακεδονία της νέας εποχής". Αυτό το αφήγημα για τη Δυτική Μακεδονία αποτελεί μικρογραφία του κεντρικού αφηγήματος που προβάλλεται σε ολόκληρη τη χώρα.

Μας υπόσχονται έναν νέο γύρο ανάπτυξης, υποτίθεται πιο υγιή από τους προηγούμενους, που θα οδηγήσει σε ευημερία τους εργαζόμενους, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και θα βελτιώσει συνολικά τις συνθήκες ζωής.

Η πραγματικότητα για τα λαϊκά στρώματα όμως είναι εντελώς διαφορετική.

Μεγάλες επενδύσεις πραγματοποιούνται και ανακοινώνονται διαρκώς, ωστόσο η ζωή των εργαζομένων δεν βελτιώνεται ανάλογα.

Αντίθετα, τα προβλήματα οξύνονται.

Πρώτα απ' όλα, η ενεργειακή φτώχεια.

Οι λαϊκές οικογένειες δυσκολεύονται να ζεστάνουν τα σπίτια τους, αδυνατούν να ανταποκριθούν στο κόστος της θέρμανσης, έρχονται αντιμέτωπες με πανάκριβο πετρέλαιο και πανάκριβο ρεύμα.

Και εδώ υπάρχει μια πραγματικά εξοργιστική αντίφαση: Να κρυώνεις ενώ βρίσκεσαι πάνω από ένα βουνό λιγνίτη, σε μια περιοχή που για δεκαετίες τροφοδοτούσε με Ενέργεια ολόκληρη τη χώρα.

Την ίδια στιγμή, η μαζική ανεργία και η μείωση των εισοδημάτων πιέζουν ασφυκτικά τις λαϊκές οικογένειες.

Οι θέσεις εργασίας που χάνονται δεν αναπληρώνονται με αντίστοιχες.

Στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας οι ελλείψεις στα σχολεία παραμένουν τεράστιες.

Υπάρχουν ακατάλληλα κτίρια, ελλείψεις σε υποδομές και προβλήματα θέρμανσης.

Οι ανάγκες των παιδιών και των οικογενειών τους αντιμετωπίζονται ως κόστος, την ώρα που για τις μεγάλες επενδύσεις βρίσκονται κρατικά κονδύλια και μηχανισμοί στήριξης. Στην Υγεία, τα νοσοκομεία αντιμετωπίζουν μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, χωρίς ουσιαστικές επενδύσεις σε εργαζόμενους και εξοπλισμό.

Δεν αρκεί ένα κτίριο να υπάρχει ως κέλυφος.

Χρειάζονται γιατροί, νοσηλευτές, τεχνικό προσωπικό, σύγχρονα μηχανήματα και πραγματική δυνατότητα παροχής υπηρεσιών.

Και η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας παραμένει πρακτικά ανύπαρκτη σε πολλές περιπτώσεις.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποιο επιχείρημα θα ακούσουμε αύριο από την κυβέρνηση: Οτι οι αποστάσεις είναι μικρές και ότι τα περιφερειακά νοσοκομεία μπορούν να κλείσουν ή να υποβαθμιστούν περαιτέρω.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τις μεγάλες διακηρύξεις για τον φιλολαϊκό χαρακτήρα της ανάπτυξης.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στον αγροτικό τομέα.

Παρά τις υποσχέσεις για μια νέα εποχή στην αγροδιατροφή, οι παραγωγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρά προβλήματα.

Οι καταστροφές που προκαλεί ο αφθώδης πυρετός, σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια των αποζημιώσεων, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Το κόστος παραγωγής αυξάνεται σημαντικά, τόσο εξαιτίας των πολεμικών εξελίξεων όσο και εξαιτίας των επιπτώσεων της "πράσινης μετάβασης". Παράλληλα ασκούνται πιέσεις για αλλαγή καλλιεργειών, ενώ οι επεκτάσεις των ΑΠΕ, ακόμα και στα ορεινά που χαρακτηρίζονται αναξιοποίητα, δημιουργούν νέες πιέσεις στη χρήση της γης». Η «πράσινη» και ψηφιακή μετάβαση και η πολεμική οικονομία, διαφορετικές όψεις της ίδιας αντίθεσης του καπιταλισμού Στη συνέχεια, αναφερόμενος στα ζητήματα της «πράσινης μετάβασης» και της πολεμικής οικονομίας, ο Γρ. Λιονής υπογράμμισε: «Οι εξελίξεις στη Δυτική Μακεδονία δεν είναι τυχαίες.

Δεν οφείλονται απλώς σε λανθασμένες επιλογές για την περιοχή, ή σε ανεπάρκειες του τοπικού σχεδιασμού.

Αποτελούν έκφραση ενός γενικότερου φαινομένου: Τελικά η ίδια η καπιταλιστική συσσώρευση, οι επενδύσεις, φέρνουν παράλληλα και αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και πρόσθετες δυσκολίες αναπαραγωγής του ίδιου του κεφαλαίου.

Από τη μία, οι καπιταλιστικές επενδύσεις σήμερα είναι γενικά έντασης κεφαλαίου και οδηγούν σε αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας.

Ομως, η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας σε συνθήκες καπιταλισμού αφενός επιτρέπει να αυξηθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης, γιατί τα είδη κατανάλωσης γίνονται φτηνότερα, ενώ παράλληλα η συσσώρευση κεφαλαίου επιβάλλει αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης προκειμένου να διατηρείται υψηλό το ποσοστό κέρδους.

Ετσι, οι καπιταλιστικές επενδύσεις οδηγούν τελικά σε ποικιλόμορφη αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην τεχνολογική πρόοδο καθαυτή, αλλά στις κοινωνικές σχέσεις μέσα στις οποίες αυτή πραγματοποιείται.

Παράλληλα, η μεγάλη συσσώρευση κεφαλαίου οξύνει τις αντιθέσεις, δυσκολεύει την ίδια την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Οξύνει τις αντιθέσεις του ίδιου του ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, η αναζήτηση νέων πεδίων κερδοφορίας, οι ανταγωνισμοί για αγορές, ενεργειακούς πόρους και στρατηγικές υποδομές δημιουργούν ένα εκρηκτικό περιβάλλον.

Η ιστορική πείρα και η θεωρητική ανάλυση αποδεικνύουν πως αυτές οι αντιθέσεις δεν λύνονται και, τελικά, προετοιμάζουν και οδηγούν στον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Σε τελευταία ανάλυση, η "πράσινη μετάβαση", η ψηφιακή μετάβαση και η πολεμική οικονομία αποτελούν διαφορετικές όψεις της ίδιας βαθύτερης αντίθεσης του καπιταλισμού.

Γι' αυτό και η στροφή προς την πολεμική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ελλάδα, η συνεχής κλιμάκωση των πολεμικών προετοιμασιών και το βάθεμα της εμπλοκής της χώρας μας δεν μπορούν να εξετάζονται αποκομμένα από την ανάγκη του κεφαλαίου να εξασφαλίζει νέες διεξόδους για τα συσσωρευμένα κεφάλαιά του.

Η περίπτωση της Δυτικής Μακεδονίας αποδεικνύει ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν έχει θετικό πρόσημο για τους εργαζόμενους. Ο Μαρξ ανέδειξε την αύξηση της εκμετάλλευσης ως συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο Λένιν ανέδειξε τη σχετική εξαθλίωση της εργατικής τάξης όταν αυξάνεται ο κοινωνικός πλούτος.

Η σημερινή πραγματικότητα επιβεβαιώνει αυτές τις διαπιστώσεις με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.

Το "πράσινο" και ψηφιακό μέλλον που μας υπόσχονται σημαίνει για τους εργαζόμενους φτωχοποίηση, ακρίβεια, ανεργία, καταστροφή του περιβάλλοντος, περιορισμό δικαιωμάτων, ενίσχυση της καταστολής και της ψηφιακής παρακολούθησης, αλλά και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.

Αυτό δεν αποτελεί μια προσωρινή παρέκκλιση από την κανονική λειτουργία του συστήματος.

Είναι αποτέλεσμα των ίδιων των αντιφάσεών του.

Ενα σύστημα που παρά τις τεράστιες επιστημονικές, τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες που διαθέτει, ως αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας, αδυνατεί να τις αξιοποιήσει για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, αποκαλύπτοντας τα ιστορικά του όρια.

Ενα σύστημα που μπορεί να παράγει περισσότερο πλούτο από ποτέ, αλλά αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους αντιμέτωπους με την ενεργειακή φτώχεια, την ανασφάλεια και την ανεργία.

Ενα σύστημα που κυριολεκτικά ανατινάζει παραγωγικές υποδομές, όχι επειδή έπαψαν να έχουν κοινωνική χρησιμότητα, αλλά επειδή δεν εξυπηρετούν πλέον με τον ίδιο τρόπο την κερδοφορία.

Ο καπιταλισμός σαπίζει και πεθαίνει.

Και όσο περισσότερο προσπαθεί να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του μέσα από νέους κύκλους κρίσης, τόσο πιο επιθετικός γίνεται απέναντι στους εργαζόμενους και τις λαϊκές ανάγκες». Στον αντίποδα βρίσκεται η πρόταση του ΚΚΕ Κλείνοντας ο ομιλητής επεσήμανε: «Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας βρίσκεται η πρόταση του ΚΚΕ.

Ενας ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης.

Ενας δρόμος που βασίζεται στην κοινωνικοποίηση του συνόλου των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, στον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο.

Ενας δρόμος που μπορεί να αξιοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία μιας χούφτας ομίλων.

Αυτή είναι η Ελλάδα του σοσιαλισμού.

Μόνο σε αυτό το πλαίσιο ο ενεργειακός σχεδιασμός θα καθορίζεται από την ανάγκη να εξασφαλίζεται φτηνή και επαρκής Ενέργεια για τον λαό και την παραγωγή, με πλήρεις, σταθερές σχέσεις εργασίας για τους εργαζόμενους στον κλάδο.

Σε αυτό το πλαίσιο η λιγνιτική παραγωγή θα αποτελέσει πυλώνα του ενεργειακού σχεδιασμού, με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες και την αξιοποίηση των διαθέσιμων παραγωγικών δυνατοτήτων.

Παράλληλα, η εργατική εξουσία θα μπορούσε να αξιοποιεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για τη σύναψη αμοιβαία επωφελών συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας φτηνού ρωσικού και ιρανικού πετρελαίου, στη βάση των κοινωνικών αναγκών και της αμοιβαίας ωφέλειας. Στην Υγεία και στην Παιδεία, το κριτήριο δεν θα είναι η μείωση του κόστους και η εξοικονόμηση πόρων για τη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.

Θα είναι η κάλυψη των σύγχρονων αναγκών του λαού, με επαρκές προσωπικό, κατάλληλες υποδομές, σύγχρονο εξοπλισμό και ισότιμη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες.

Η αγροτική παραγωγή θα σχεδιαστεί με τη συνολική αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, μακριά από τις ποσοστώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την καταστροφική Κοινή Αγροτική Πολιτική.

Η ουσιαστική ενίσχυση του αγροτικού τομέα θα βασίζεται στην κατάλληλη διαχείριση των υδατικών πόρων, στη συνεργασία με τη βιομηχανία, στην παραγωγή αγροτικών εφοδίων και στην οργανωμένη σύνδεση της παραγωγής με τις διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού.

Οι νέες τεχνολογίες, αντί να αξιοποιούνται για την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και για την ενίσχυση της κρατικής επιτήρησης, θα αξιοποιούνται ουσιαστικά για την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, τη δραστική μείωση του αναγκαίου χρόνου εργασίας και την ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας προς όφελος του λαού.

Οι παραγωγικές υποδομές, τα δίκτυα και οι ψηφιακές δυνατότητες θα εντάσσονται σε έναν συνολικό σχεδιασμό, που θα καθορίζει ποιες ανάγκες πρέπει να καλυφθούν και πώς θα αξιοποιηθούν οι διαθέσιμοι πόροι.

Και, βέβαια, ένας τέτοιος δρόμος ανάπτυξης θα επιδιώκει την αρμονική συνεργασία με τους γειτονικούς λαούς, τη δημιουργία αμοιβαία επωφελών σχέσεων και τη δυνατότητα αντιμετώπισης κοινών προβλημάτων, μακριά από τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων και το δηλητήριο του εθνικισμού που παράγουν.

Για να ανοίξει αυτός ο ριζικά διαφορετικός δρόμος, το ΚΚΕ βρίσκεται σήμερα στην πρώτη γραμμή οργάνωσης της πάλης για την υπεράσπιση των λαϊκών αναγκών, έχοντας ξεκάθαρο ότι στις σημερινές συνθήκες μόνο οι αγώνες που συγκρούονται με την αστική πολιτική, με τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης και τις πολιτικές της ΕΕ, με τις ίδιες τις ανάγκες του κεφαλαίου, είναι αγώνες που μπορούν να έχουν θετικό πρόσημο για τους εργαζόμενους, μέσα από την όποια ανακούφιση παράγουν και, κυρίως, από τη συγκέντρωση δυνάμεων για τις αναμετρήσεις που έρχονται». Σε μια περιοχή που έδινε ρεύμα σε όλη τη χώρα, ο λαός αγωνιά πώς θα ζεσταθεί... Αποκαλυπτικές και οι παρεμβάσεις στην εκδήλωση Μεγάλο ενδιαφέρον είχαν και οι παρεμβάσεις στην εκδήλωση, που βοήθησαν να φωτιστούν πλευρές του κεντρικού ερωτήματος «ανάπτυξη για ποιον;». Στην Ενέργεια και τη θέρμανση ως κοινωνικά αγαθά επικεντρώθηκε ο Νίκος Γεωργακόπουλος, μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και του ΔΣ της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ.

Ανέδειξε την καταστροφή και απαξίωση παραγωγικών δυνατοτήτων, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την «Πτολεμαΐδα 5», τον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και τον ΑΗΣ Μελίτης.

Οι σχεδιασμοί για το κλείσιμο μονάδων και ορυχείων, επισήμανε, δεν υπαγορεύονται από τις ενεργειακές ανάγκες του λαού, αλλά από την κερδοφορία των ομίλων.

Η αντίφαση είναι ακόμα πιο προκλητική σε μια περιοχή που τροφοδοτούσε επί δεκαετίες με ηλεκτρικό ρεύμα όλη τη χώρα και τώρα οι κάτοικοί της αγωνιούν για τον χειμώνα.

Οι συνέπειες αποτυπώνονται στη θέρμανση Κοζάνης και Πτολεμαΐδας.

Η χρήση πετρελαίου και ηλεκτρικής ενέργειας, αντίστοιχα, αυξάνει το κόστος, ενώ η παλαιότητα και η ελλιπής συντήρηση των δικτύων προκαλούν συνεχείς βλάβες.

Η διοίκηση της ΔΕΥΑΚ προτρέπει τους κατοίκους να διαθέτουν «εναλλακτική πηγή θέρμανσης», μεταφέροντας στις λαϊκές οικογένειες την ευθύνη και το κόστος.

Στάθηκε στις πρωτοβουλίες σωματείων και φορέων, ώστε να μη μείνει κανένα σπίτι χωρίς θέρμανση και στις διεκδικήσεις για κατάργηση ΕΦΚ και ΦΠΑ σε καύσιμα και ρεύμα, πλαφόν στην τιμή του πετρελαίου και στα κέρδη ενεργειακών ομίλων και διυλιστηρίων και γενναία αύξηση του επιδόματος θέρμανσης για όλες τις οικογένειες της Δυτικής Μακεδονίας.

Παράλληλα συνέδεσε αυτή την πείρα με την πρόταση του ΚΚΕ: Η «Πτολεμαΐδα 5» στο πλαίσιο αυτό, όπως και οι υπόλοιπες ενεργειακές μονάδες, δεν θα αντιμετωπιζόταν ως ένα «περιουσιακό στοιχείο» που κλείνει ή λειτουργεί ανάλογα με το ποσοστό κέρδους, αλλά ως μέρος ενιαίου κοινωνικού σχεδιασμού, με αξιοποίηση των εγχώριων πηγών, περιβαλλοντική προστασία και προτεραιότητα στη φτηνή και επαρκή Ενέργεια για τον λαό. «Η αύξηση των κερδών των ενεργειακών ομίλων είναι η άλλη όψη της ενεργειακής ακρίβειας», υπογράμμισε, καταρρίπτοντας τον μύθο ότι μπορούν ταυτόχρονα να διασφαλίζονται τα κέρδη των ομίλων και οι ανάγκες του λαού.

Από τον λιγνίτη στα data centers, ξανά με κριτήριο το κέρδος Στις ψηφιακές επενδύσεις και στην επιστημονική έρευνα επικεντρώθηκε ο Δήμος Τσούρος, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και μέλος της Επιτροπής Περιοχής του ΚΚΕ.

Με αφορμή το σχεδιαζόμενο data center των 300 MW στον Αγιο Δημήτριο, σημείωσε ότι η περιοχή διαθέτει έτοιμο ηλεκτρικό δίκτυο, εκτάσεις πρώην ορυχείων, οπτικές ίνες, το νερό της λίμνης Πολυφύτου και υποδομές ψύξης από τη λιγνιτική περίοδο, ενώ εξασφαλίζεται και δημόσια χρηματοδότηση. «Ουσιαστικά, το κεφάλαιο παίρνει έτοιμο ό,τι έφτιαξε και πλήρωσε ο λαός της περιοχής επί δεκαετίες», σημείωσε.

Στην πρώτη φάση, ανέφερε, το data center θα καταναλώνει έως και το 4% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας.

Για την ψύξη του τίθεται ζήτημα προτεραιότητας ανάμεσα στις ανάγκες ύδρευσης και άρδευσης και στις απαιτήσεις της επένδυσης.

Παράλληλα, οι μόνιμες θέσεις εργασίας προβλέπονται λίγες εκατοντάδες, αρκετές μέσω εργολάβων, ενώ τα κέρδη θα καταλήγουν στη ΔΕΗ ΑΕ και την «Amazon». «Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της "μεγάλης επιστροφής"», τόνισε.

Ξεχώρισε ακόμη τη στρατιωτική σημασία των υποδομών, σημειώνοντας πως τα data centers αποτελούν κρίσιμο κομμάτι της σύγχρονης πολεμικής μηχανής, ενώ η «Amazon» είναι βασικός πάροχος του αμερικανικού Πενταγώνου.

Ετσι η περιοχή δένεται βαθύτερα στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς και ταυτόχρονα προστίθεται στον χάρτη πιθανών στόχων σε συνθήκες πολεμικής σύγκρουσης.

Αναφέρθηκε και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, όπου σχεδιάζονται data center και υπερυπολογιστής στη ΖΕΠ. «Το πραγματικό ερώτημα είναι στην υπηρεσία ποιανού μπαίνει η γνώση και η επιστήμη», σημείωσε, τονίζοντας πως το δίλημμα δεν μπορεί να είναι ένα περιφερειακό Πανεπιστήμιο που μαραζώνει ή ένα Πανεπιστήμιο βαθύτερα ενταγμένο στους σχεδιασμούς των ομίλων και της πολεμικής οικονομίας.

Ανέδειξε έναν άλλο δρόμο, όπου η υπολογιστική ισχύς θα υπηρετούσε τον επιστημονικό σχεδιασμό της παραγωγής, η χωροθέτηση τις ανάγκες του λαού σε νερό και η παραγόμενη θερμότητα την τηλεθέρμανση, ως στοιχεία κοινωνικού σχεδιασμού και όχι ως «ανταποδοτικά» παζάρια με ομίλους.

Πλούσιες παραγωγικές δυνατότητες, αλλά ο αγρότης ξεκληρίζεται και ο λαός ακριβοπληρώνει Στις δυνατότητες παραγωγής ποιοτικών τροφίμων στη Δυτική Μακεδονία επικεντρώθηκε ο Σούλης Αϊβαζίδης, πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Ανατολικής Εορδαίας και Νότιας Λεκάνης Βεγορίτιδας και στέλεχος του ΚΚΕ, αναδεικνύοντας την αντίθεση με όσα βιώνουν παραγωγοί και εργατικές - λαϊκές οικογένειες.

Επεσήμανε πως η περιοχή, παρότι παρουσιάζεται ως «φτωχή», διαθέτει πλούσια γη, κτηνοτροφία και βιομηχανία τροφίμων - ποτών, και αναφέρθηκε στις δενδρώδεις καλλιέργειες σε Εορδαία, Βέρμιο, Αμύνταιο και Βελβεντό, στα αμπέλια Αμυνταίου και Σιάτιστας, στα φασόλια Καστοριάς και Πρεσπών, στα όσπρια των Γρεβενών, στα κηπευτικά του Τσιαρτσαμπά, στις πατάτες Σαριγκιόλ και Πολυμύλου, στις πιπεριές Φλώρινας και στον κρόκο.

Υπάρχουν επίσης περίπου 3.000 κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις και σημαντικές μονάδες μεταποίησης.

Και ανέδειξε πως παρ' όλες αυτές τις δυνατότητες, ο λαός ακριβοπληρώνει τρόφιμα και οι βιοπαλαιστές αγρότες δυσκολεύονται να κρατηθούν στην παραγωγή.

Εφερε ως παράδειγμα πως ενώ δεν δίνονται αναγκαίες αποζημιώσεις για ζημιές όπως αυτές στο προανθικό στάδιο, βρίσκονται εκατομμύρια για μεγάλες επενδύσεις, όπως της Wonderplant και οι επεκτάσεις οινοποιητικών επιχειρήσεων.

Οι αγρότες πληρώνουν πανάκριβα καύσιμα, ρεύμα, λιπάσματα και ζωοτροφές, ενώ η ΚΑΠ, οι κυρώσεις και οι ανταγωνισμοί στερούν διεξόδους για τα προϊόντα τους. «Σε αυτόν τον αδίστακτο ανταγωνισμό, κερδίζουν μόνο οι βιομήχανοι, οι τράπεζες και οι όμιλοι Ενέργειας, ενώ χαμένος μένει ο παραγωγός που μοχθεί στο χωράφι, στη στάνη.

Του αρνούνται μέχρι και τον εμβολιασμό που θα μπορούσε να σώσει τα κοπάδια του, για να μην "διαταραχθούν" οι εξαγωγές των μονοπωλίων της φέτας.

Την ίδια ώρα ο εργαζόμενος στον κλάδο των Τροφίμων - Ποτών βλέπει τον μισθό του να μην φτάνει ούτε μέχρι τα μέσα του μήνα, γιατί ακριβοπληρώνει τρόφιμα που ο ίδιος έχει μεταποιήσει», σημείωσε.

Ανέδειξε έναν άλλο δρόμο, με οργάνωση της παραγωγής στη βάση των διατροφικών αναγκών, συνδυασμό γεωργίας, κτηνοτροφίας και βιομηχανίας τροφίμων, φτηνά εφόδια, Ενέργεια, νερό, σύγχρονο εξοπλισμό, επιστημονική στήριξη, παραγωγικούς συνεταιρισμούς νέου τύπου και κοινωνικοποιημένες μεγάλες μονάδες μεταποίησης. «Δεν μπορεί να ζούμε καλά εμείς και να αυγαταίνουν τα κέρδη μιας χούφτας παρασίτων», κατέληξε. «`Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας.

Μέση οδός δεν υπάρχει». «Ο καπιταλισμός μάς κοστίζει μια ολόκληρη ζωή» Στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες επικεντρώθηκε η Τίνα Κουζιάκη, αναδεικνύοντας την απόσταση ανάμεσα στις σημερινές δυνατότητες και σε όσα απολαμβάνει ο λαός της Δυτικής Μακεδονίας. Στην Υγεία, το Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης λειτουργεί με περίπου 25% κενά στις οργανικές θέσεις και η Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Φλώρινας με έναν παιδίατρο.

Παράλληλα, επανέρχονται σχεδιασμοί περιορισμού υπηρεσιών στα νοσοκομεία Καστοριάς, Φλώρινας και Γρεβενών.

Κι αυτό ενώ η επιστήμη και η τεχνολογία προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας. Στην Εκπαίδευση υπάρχουν παλιά και κρύα σχολεία, νηπιαγωγεία σε ισόγεια πολυκατοικιών και προκάτ αίθουσες από τον σεισμό του 1995.

Η μείωση του μαθητικού πληθυσμού γίνεται επιχείρημα για συγχωνεύσεις αντί για μικρότερα τμήματα και περισσότερους εκπαιδευτικούς. Στον Αθλητισμό, στα Γρεβενά, παρά το όνομα του Ολυμπιονίκη Μίλτου Τεντόγλου στο Δημοτικό Στάδιο, δεν υπάρχει προπονητήριο, ενώ από το 2018 δεν λειτουργεί κολυμβητήριο.

Κλειστό παραμένει από τότε και το κολυμβητήριο Κοζάνης, ενώ στη Φλώρινα προβλήματα ασφάλειας γηπέδων οδήγησαν μέχρι και σε διακοπή πρωταθλήματος. «Ο καπιταλισμός μάς κοστίζει πολύ περισσότερο από όσα πληρώνουμε από τον μισθό μας.

Μας κοστίζει μια ολόκληρη ζωή» υπογράμμισε, επισημαίνοντας πως στερεί χρόνο, ξεκούραση, δημιουργία, μόρφωση, Υγεία, Πολιτισμό και Αθλητισμό.

Γι' αυτό οι λαϊκές ανάγκες δεν χωρούν στα εκάστοτε «κοστολογημένα προγράμματα». Ο πλούτος και το επιστημονικό δυναμικό υπάρχουν ήδη, όμως οι κοινωνικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως κόστος, ενώ για τις μεγάλες επενδύσεις διατίθενται τεράστια ποσά.

Η διέξοδος, τόνισε, βρίσκεται στην κοινωνική ιδιοκτησία, τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και την εργατική εξουσία, με αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία, ολόπλευρη μόρφωση και σύγχρονες υποδομές Πολιτισμού και Αθλητισμού. «Παλεύουμε καθημερινά με τη γνώση πως για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο», σημείωσε, καλώντας να δυναμώσει η πάλη και το ΚΚΕ «για τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους