Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τη συμμετοχή εκατοντάδων συνδικαλιστών από πρωτοβάθμια σωματεία που εκπροσωπούν χιλιάδες εργαζόμενους, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής η σύσκεψη του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), η οποία εκτιμάται ότι ήταν η πιο μαζική που έχει οργανώσει το μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

Στο επίκεντρο βρέθηκε η οργάνωση της απεργιακής μάχης στις 25 Νοέμβρη και η προσπάθεια να φτάσει ακόμα πιο πλατιά το απεργιακό κάλεσμα.

Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε σε μια ιστορική μέρα, αφού την Παρασκευή οι εργάτες σε από πάνω από 20 χώρες όλο τον κόσμο, σε πάνω από 110 λιμάνια, έστειλαν ισχυρό μήνυμα ότι οι λιμενεργάτες, οι ναυτεργάτες και όλοι οι όσοι συμμετείχαν δεν θέλουν να δουλεύουν για τον πόλεμο. «Μπροστά σε αυτά που ανοίγονται από τις συνέπειες που δεχόμαστε ήδη σαν εργαζόμενοι από την πολεμική οικονομία και την πολεμική προετοιμασία, τα ζητήματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, τη ζωντανή πείρα από τους αγώνες μέσα στους χώρους δουλειάς και από τους κλάδους που έχουν αναπτυχθεί, καλούμαστε να συζητήσουμε εδώ σήμερα, πάντα στη λογική και στην κατεύθυνση της προετοιμασίας για τη μεγάλη απάντηση που πρέπει να δώσουμε στις 25 Νοέμβρη», υπογράμμισε ο Αλέκος Περράκης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, ανοίγοντας τη σύσκεψη.

Την εισήγηση στη σύσκεψη παρουσίασε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Γιώργος Στεφανάκης, τονίζοντας ότι η οργάνωση της απεργίας στις 25 Νοέμβρη με αποφασιστικότητα, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την πολεμική εμπλοκή και οικονομία, είναι μονόδρομος.

Υπογραμμίζοντας ότι η επιτυχία της απεργιακής μάχης είναι υπόθεση κάθε σωματείου και συνδικαλιστή, κάλεσε μεταξύ άλλων τα σωματεία τις επόμενες μέρες να φροντίσουν ώστε να βγουν όλα τα απαραίτητα υλικά της απεργίας, αφίσες, ανακοινώσεις, πανό και ό,τι άλλο εκτιμούν ότι βοηθάει για να φτάσει το κάλεσμα παντού. (ακολουθεί παρακάτω ολόκληρη η εισηγητική ομιλία) Ακολούθησαν παρεμβάσεις συνδικαλιστών, μεταξύ των οποίων ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, ανέδειξε τη μεγάλη διεθνή διάσταση της απεργίας των λιμενεργατών, που ένωσε εργαζόμενους σε πέντε ηπείρους ενάντια στον πόλεμο, αλλά και την πολύτιμη πείρα από την οργάνωσή της. (βλ. περισσότερα παρακάτω) Γ. Στεφανάκης: Μονόδρομος η αποφασιστική οργάνωση της απεργίας ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την πολεμική εμπλοκή και οικονομία «Συναδέλφισσες και συνάδελφοι καλησπέρα, εκ μέρους της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας σας καλωσορίζουμε στη σημερινή σύσκεψη και σας ευχαριστούμε που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμα μας.

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα.

Ιστορική μέρα για το παγκόσμιο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. 30 Οκτώβρη γράφει το ημερολόγιο και η μεγάλη διεθνής απεργία – η διεθνής μέρα κοινής δράσης των λιμενεργατών πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία! Στέλνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς, την αδελφική και συντροφική αλληλεγγύη σε όλους τους λιμενεργάτες του κόσμου, σε όλους τους συναδέλφους που συμμετείχαν σε αυτή την πολύ σημαντική για όλους μας απεργιακή μάχη.

Στέλνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς στους ναυτεργάτες, ιδιαίτερα αυτούς που βρίσκονται στα πεδία βολής κατ΄ επιβολή των εφοπλιστών, με κίνδυνο τη ζωή τους Το σύνθημα της απεργίας, ο λόγος που πραγματοποιήθηκε σήμερα είναι ακόμα πιο σημαντικός.

Σήμερα εκατομμύρια εργάτες σε 113 λιμάνια του κόσμου, σε 22 χώρες και 5 Ηπείρους βροντοφώναξαν, “Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο – θέλουμε λιμάνια της Ειρήνης, των λαών και των ιμπεριαλιστών και των πολέμων τους”. Είναι σπουδαίο το γεγονός ότι αυτό το σύνθημα αγκαλιάστηκε από εργάτες σχεδόν σε όλη τη γη, που ταυτόχρονα παλεύουν ενάντια στην εντατικοποίηση, τα εξαντλητικά ωράρια, για την προστασία της ζωής τους, της υγείας τους με όλα τα απαραίτητα μέτρα, για αυξήσεις στους μισθούς και μείωση του εργάσιμου χρόνου.

Στο πλευρό τους και οι ναυτεργάτες, οι μηχανικοί, οι λαδάδες, οι ναύτες που καλούνται να υπογράψουν τα θανατόχαρτα που τους δίνουν οι εφοπλιστές, να πάρουν πάνω τους την ευθύνη για να πάνε να σκοτωθούν για τα κέρδη των εφοπλιστών στη Μ Ανατολή, στη Μαύρη θάλασσα και αλλού. Στον Πειραιά σήμερα έγινε γενική 24ωρη απεργία, συμμετείχαν και οι δημόσιοι υπάλληλοι με απόφαση της ΑΔΕΔΥ για 4ωρη στάση εργασίας, μαθητές φοιτητές και εκπαιδευτικοί που ένωσαν την φωνή τους και τον αγώνα για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για κάλυψη των κενών, για ασφαλείς υποδομές.

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε συλλαλητήρια τα Εργατικά Κέντρα Λαυρίου και Δυτικής Αττικής, ενάντια στο ξεπούλημα και την μετατροπή των λιμανιών σε πολεμικούς σταθμούς και σε πεδία ανταγωνισμών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Πρόκειται για κινητοποιήσεις που κλιμακώνουν τους αγώνες που έγιναν τις προηγούμενες μέρες και που δείχνουν την πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια, που υπάρχει σε όλους μας, την διάθεση χιλιάδων νέων, χιλιάδων εργαζομένων, να παλέψουμε για τη ζωή μας, για να έχουμε σπίτι, να έχουμε σταθερή δουλειά με δικαιώματα, μισθούς που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας, στις ανάγκες για θέρμανση, για μόρφωση των παιδιών μας, χρόνο για ξεκούραση, για πρόσβαση στον αθλητισμό και τον πολιτισμό.

Γιατί αυτά είναι οι βασικές ανάγκες μας και όχι τα 30 τετραγωνικά των 500 ευρώ, τα πανάκριβα τρόφιμα, τα πανάκριβα καύσιμα, τα επικίνδυνα και ανεπαρκή ΜΜΜ, τα 10ωρα και 13ωρα, οι απολύσεις, τα επιδόματα ψίχουλα και η πανάκριβη υγεία και παιδεία.

Η φλόγα του αγώνα έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη Ο αγώνας αυτός όπως βλέπουμε όλοι μας, δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα.

Η φλόγα έχει ανάψει σε όλη την Ευρώπη.

Εκατομμύρια εργαζόμενοι συνάδελφοι μας, μαθητές και φοιτητές, γυναίκες και άντρες ξεσηκώνονται, βγαίνουν στους δρόμους με τεράστια συμμετοχή. Στη Γαλλία, στην Ισπανία, στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία.

Ήδη και εκεί ετοιμάζονται για πανεθνικές απεργίες, στις 5 Νοέμβρη στη Γαλλία, στις 11 στην Ισπανία, στις 20 στην Ιταλία.

Η επιλογή τους να ξεσηκωθούν ήταν μονόδρομος όπως λένε και οι ίδιοι.

Εκεί τους οδήγησε η πολιτική της ΕΕ που ευθυγραμμίζονται όλα αυτά τα χρόνια και οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα ανεξάρτητα το πιο κόμμα ήταν πρώτο.

Είναι η πολιτική που οργανώνει την οικονομία σύμφωνα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων για ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση των κερδών τους και που μέχρι σήμερα έχει καταστρέψει κάθε εργασιακό δικαίωμα που είχε κατακτήσει η εργατική τάξη με σκληρούς αγώνες, όπως το 8ωρο.

Που κατευθύνει όλα τα πακέτα χρηματοδότησης για τον πόλεμο και τη μοιρασιά των αγορών.

Που ανοίγει ολοένα και περισσότερες αγορές για επιχειρηματική δράση, εμπορευματοποιώντας την παιδεία, την Υγεία, έχοντας μετατρέψει την Ενέργεια σε χρηματιστηριακό προϊόν, την στέγη σε πεδίο κερδοφορίας των κατασκευαστικών τραπεζικών ομίλων.

Θυμάστε πόσες φορές έχουμε ακούσει στη ζωή μας, την φράση “να γίνουμε Ευρώπη”;. Πόσες φορές μας λέγανε να παραδειγματιστούμε από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, όπως τη Γαλλία, την Γερμανία και την Ισπανία; Ότι θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια και όλα αυτά τα παραμύθια; Σήμερα φαίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρα η σκληρή πραγματικότητα.

Διότι αυτή η πολιτική που αντιμετωπίζουμε όλοι οι εργαζόμενοι τις Ευρώπης και του κόσμου είναι που συνεχίζεται πλέον με άλλα μέσα, με όπλα, με πόλεμο, με τους λαούς να αντιμετωπίζουν κατάματα το θάνατο και την καταστροφή.

Όλα πλέον καθορίζονται από την πολεμική προετοιμασία όλης της ΕΕ και των περισσότερων χωρών.

Όλα τα λεφτά που συγκεντρώνουν από τον ιδρώτα μας, από τους φόρους που πληρώνουμε, από την δημόσια περιουσία που εκμεταλλεύονται, έχουν προσανατολιστεί να δοθούν σε εξοπλισμούς, στην πολεμική οικονομία και επί του πεδίου. 800 δις είναι το πακέτο που έχει αποφασίσει η ΕΕ, 27 δις αντιστοιχούν για την Ελλάδα που θα δοθεί για αυτό τον πόλεμο.

Λόγο αυτού του προσανατολισμού πριν μια εβδομάδα συζητήθηκε στο ευρωκοινοβούλιο το αίτημα των λόμπι των σιδηρόδρομων για αύξηση της ταχύτητας των τρένων για να υπάρχει χώρος για την μεταφορά πολεμικού υλικού και φτάσαμε στο σημείο να έχουμε μια νέα μεγαλύτερη τραγωδία από αυτή των Τεμπών, αυτή την φορά στην Ισπανία με 70 νεκρούς μέχρι τώρα.

Αποτέλεσμα της εμπορευματοποίησης των σιδηρόδρομων και της πολιτικής του κέρδους που είναι ενιαία σε όλη την ΕΕ ανεξάρτητα το πολιτικό πρόσημο των κυβερνήσεων, είτε με Σάντσεθ, είτε με Μελόνι, είτε με Μακρόν.

Θυσιάζονται οι ανάγκες μας για τα κέρδη και τον πόλεμο Θυσιάζονται λοιπόν οι ανάγκες μας για τον πόλεμο.

Έναν πόλεμο που χωρίζεται αυτή τη στιγμή σε δύο μεγάλα μέτωπα στην Ουκρανία και την Μ. Ανατολή και που διεξάγεται για τη μοιρασιά των ενεργειακών πηγών, των δρόμων μεταφορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και των εμπορευμάτων.

Για το ποιοι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ποιας χώρας θα έχουν την πρωτοκαθεδρία, ανάμεσα στην Κίνα και τις ΗΠΑ.

Για αυτό γίνεται ο πόλεμος και για αυτό πρόκειται αυτά τα μέτωπα να πολλαπλασιαστούν και να ενωθούν.

Για αυτό είναι άδικος, ιμπεριαλιστικός και πρέπει να καταδικαστεί η συμμετοχή και η εμπλοκή της χώρας.

Ποιος μπορεί να δεχτεί την ώρα που πληρώνουμε τις σκληρές συνέπειες του πολέμου και της εμπλοκής της χώρας με την τεράστια ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, που μας φτάνει στα όρια να μην μπορούμε να επιβιώσουμε, ότι η μοιρασιά του πλούτου ανάμεσα στους εκμεταλλευτές μας, είναι εθνικός στόχος; ποιος μπορεί να δεχτεί ότι πατριωτισμός είναι εμείς να μην έχουμε σίγουρο μέλλον, να μην έχουμε προοπτική να ζήσουμε σύμφωνα με τις δυνατότητες που υπάρχουν από την ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης και μια χούφτα παράσιτα μέσα από το πόλεμο και την φτώχεια να βγάζουν ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ; Πιστεύουμε κανένας.

Για αυτό έχει μεγάλη σημασία να συζητηθεί παντού σε όλους τους χώρους δουλειάς, ο λόγος που πρέπει να μπούμε όλοι στον αγώνα για τα δικά μας συμφέροντα, για τις δικές μας ανάγκες, για τη δικιά μας πατρίδα.

Να συζητηθεί το βασικό δίλημμα που πρέπει να απαντήσουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας ως στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος και συλλογικά το κάθε σωματείο.

Θα συνεχίσουμε να κάνουμε θυσίες για τα κέρδη και για τους πολέμους; ή θα αντιδράσουμε οργανωμένα και θα διεκδικήσουμε όσα μας αξίζουν σε σύγκρουση με αυτή τη πολιτική; Ποια από τις δύο θυσίες αξίζει για μας περισσότερο; Η απεργία που οργανώνουμε στις 25 Νοέμβρη είναι μονόδρομος.

Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης της ΝΔ από τη ΔΕΘ, τα μέτρα που ανακοίνωσε σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ικανοποιούσουν, να βελτιώσουν έστω και στο ελάχιστο την κατάσταση, το αντίθετο θα γίνει, θα χειροτερέψει η κατάσταση για μας, όπως και σε όλη την Ευρώπη είναι αποφασισμένοι να επιβάλουν την πολεμική εμπλοκή και οικονομία.

Μέσα στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους ήδη οργανώνονται κινητοποιήσεις, παρεμβάσεις, στάσεις εργασίας, για αυξήσεις στους μισθούς, για υπογραφή ΣΣΕ, ενάντια σε απολύσεις, για μέτρα υγείας και ασφάλειας.

Στα εργοστάσια των τροφίμων, όπως στη ΔΕΛΤΑ και στην Pepsico, στο εμπόριο, στους οικοδόμους, στον επισιτισμό, στις ταχυμεταφορές, στις τηλεπικοινωνίες.

Αγώνες που συνδέθηκαν με την τεράστια διαδήλωση στη ΔΕΘ και όπου αναδείχτηκαν τα δίκαια αιτήματα των συνδικάτων.

Αυτοί οι αγώνες θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα και μετά την απεργία.

Η συλλογική συζήτηση, η ανταλλαγή απόψεων, η μεταφορά της πείρας από τη δράση των σωματείων μέσα στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους, η ανάπτυξη της αντιπαράθεσης μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες, πρέπει να γίνει οργανικό στοιχείο πλέον της λειτουργίας του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και να μην μένει στη συζήτηση που γίνεται από συνέδριο σε συνέδριο.

Μιλάμε για ζωντανή συζήτηση που δεν μπορεί να γίνει προφανώς με ηλεκτρονικές διαδικασίες, που στις περισσότερες περιπτώσεις αξιοποιούνται για να υποβαθμίσουν, να υπονομεύσουν την λειτουργία των σωματείων, την συμμετοχή των εργαζομένων στη δράση.

Τα λέω αυτά διότι αποτελούν στοιχείο της αντιπαράθεσης μέσα στα συνδικαλιστικά όργανα και δεν θεωρούνται δεδομένα, διότι αν ήταν δεδομένα τότε θα ήμασταν σίγουρα σε καλύτερη θέση σήμερα, τουλάχιστον όσο αφορά τη λειτουργία και τη δράση των σωματείων και του ίδιου του Εργατικού Κέντρου.

Και επειδή γίνεται ήδη πολύ συζήτηση, δεν ξεκινάμε να οργανώνουμε την απεργία προδικάζοντας το αποτέλεσμα της, αλλά ξεκινάμε για να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, ξεκινάμε ως οργανωτές να την προετοιμάζουμε, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα, προβάλλοντας το πλαίσιο των αιτημάτων, τον σκοπό, την αξία της οργανωμένης δύναμης των σωματείων.

Γιατί χωρίς εμάς τους εργαζόμενους κυριολεκτικά δεν μπορεί να κινηθεί η παραγωγή, δεν δουλεύουν τα εργοστάσια, τα γιαπιά, δεν δουλεύουν οι υπολογιστές, δεν κινούνται τα τρένα και τα λεωφορεία, δεν δουλεύει τίποτα.

Αν μπούμε στη λογική να περιμένουμε τις εκλογές για να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος μας, θα είναι καταστροφική επιλογή.

Άλλωστε αυτή η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, η στρατηγική της, είναι αποδεκτή από όλα τα κόμματα που σήμερα καλλιεργούν αυτήν την αντίληψη μέσα στο κίνημα, να αλλάξει δηλαδή ο "Μανωλιός". Καμία κατάκτηση της εργατικής τάξης δεν υπήρξε χωρίς αγώνα, χωρίς σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου, χωρίς τους εργαζόμενους μπροστά, μαζικά και οργανωμένα να διεκδικούν.

Ζήτημα επιβίωσης τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις μας Ξέρουμε καλά, ότι τα αιτήματα, οι διεκδικήσεις μας, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική αυτή, με τα όρια που έχει πλέον αυτό το σύστημα που γίνεται όλο και πιο βάρβαρο, όλο και ασφυκτικό για μας και τα παιδιά μας.

Δεν χωράνε αυταπάτες . Όμως πλέον είναι ζήτημα επιβίωσης.

Ειλικρινά δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει πλέον στη ζωή μας, μέσα στους χώρους δουλειάς . Γιατί συνεχίζουμε να μετράμε νεκρούς, όπως έγινε στα διυλιστήρια της Μότορ Όιλ που θησαυρίζουν με τις χρυσές πολεμικές μπίζνες, με 2 νεκρούς μεταλλεργάτες.

Όπως γίνεται με τους σακατεμένους οικοδόμους στο Ελληνικό, Βοτανικό και σε άλλα μεγάλα εργοτάξια.

Όπως γίνεται με τους διανομείς.

Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, όπως αποδείχτηκε και από την σαπίλα και την μπόχα που ξεβράστηκε από τις κομπίνες στην εστίαση, με τους συναδέλφους μας στην PizzaFan στο χωριάτικο και στα BredFactory να βρίσκονται στον αέρα κυριολεκτικά, να μην ξέρουν αν θα πληρωθούν, αν θα έχουν δουλειά το επόμενο διάστημα.

Εταιρείες όπως και πολλές άλλες που καταπατούσαν εδώ και χρόνια βασικά εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και απολαμβάνουν μια σειρά από νόμιμες φορολογικές απαλλαγές.

Η απεργία στις 25 Νοέμβρη πρέπει να γίνει, να έχει συμμετοχή με σκοπό να διεκδικήσουμε τώρα σε αυτές τις συνθήκες άμεσα μέτρα ανακούφισης και βελτίωση της κατάστασης.

Για να καταργηθούν όλοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι που κατατρώνε το εισόδημα μας, να καταργηθεί ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης Καυσίμων, ο ΦΠΑ στα βασικά ήδη λαϊκής κατανάλωσης.

Να μπει πλαφόν στα κέρδη των εταιρειών ενέργειας, να μπει πλαφόν στις τιμές του ρεύματος και των καυσίμων.

Να παρθούν άμεσα μέτρα για τις τιμές των ενοικίων, να αυξηθούν τα όρια για την επιδότηση ενοικίου, να επανιδρυθεί ο οργανισμός εργατικής εστίας, να κατοχυρωθεί νομοθετικά η προστασία της πρώτης κατοικίας.

Είναι η ώρα να παλέψουμε ώστε να αυξηθεί το αφορολόγητο όριο για τους φτωχά λαϊκά στρώματα στα 12.000 ευρώ το ελάχιστο και με προσαύξηση για κάθε παιδί.

Είναι η ώρα να παλέψουμε ακόμα πιο δυναμικά για μεγάλες αυξήσεις των μισθών, για υπογραφή ΣΣΕ με κατοχύρωση δικαιωμάτων, με μείωση του εργάσιμου χρόνου.

Να δοθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός στους συναδέλφους που δουλεύουν στις εταιρείες πρώην ΔΕΚΟ, δηλαδή στις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες που έχουμε χρυσοπληρώσει ως λαός, όπως στις συγκοινωνίες, στη σταθερή τροχιά και αλλού.

Να παλέψουμε για την κατάργηση των απαράδεκτων νόμων του Χατζηδάκη, του Γεωργιάδη, της Κεραμέως.

Για 5ημερο 7ωρο 35ωρο, χωρίς διευθέτηση του χρόνου εργασίας, με σταθερό ημερήσιο χρόνο.

Δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας και να μην βλέπουμε σήμερα τις πραγματικές αιτίες που δημιουργούν αυτά τα τεράστια αδιέξοδα που ζούμε.

Να μην βλέπουμε ότι όλα πλέον επηρεάζονται από την πολεμική προετοιμασία και την πολεμική εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε τα επιχειρήματα που μας λένε ότι δεν αντέχει η οικονομία για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των σωματείων.

Δηλαδή δεν αντέχει για τις ανάγκες του λαού, αλλά αντέχει για να στέλνουμε φρεγάτες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα μας, για να προστατεύουν τα δεξαμενόπλοια των εφοπλιστών με βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή των αξιωματικών μας.

Δεν αντέχει για να δοθούν λεφτά για τα νοσοκομεία σε γιατρούς και νοσηλευτές αλλά αντέχει για να δίνονται εκατομμύρια ώστε να βρίσκεται η πυροβολαρχία Pattriot στην Σαουδική Αραβία να προστατεύει την εταιρεία Aramco και τα κέρδη της ελληνικής αστικής τάξης.

Σε καμία περίπτωση αυτή η εμπλοκή δεν προστατεύει τους εργαζόμενους και το λαό της χώρας μας.

Το αντίθετο, μας έχει μετατρέψει σε στόχο αντιποίνων των αντιπάλων του ΝΑΤΟ, αλλά και χωρών που είναι στο ΝΑΤΟ όπως η Τουρκία.

Σε καμία περίπτωση αυτές οι αποστολές εκτός συνόρων δεν έχουν συμβάλει στην μείωση των τιμών των καυσίμων, επίσης το αντίθετο γίνεται.

Δεν αντέχει η οικονομία για λεφτά στα σχολεία, για καθηγητές και αντισεισμική θωράκιση, για θέρμανση, αλλά αντέχει για να δίνουμε εκατομμύρια στον Zelenski που ήδη τον έχουν αδειάσει οι Αμερικάνοι που υπερασπίζονται τα δικά τους συμφέροντα.

Είναι κι άλλα πολλά που μπορούμε να πούμε όμως για να μην κουράσω, το ζήτημα είναι να δούμε όλοι μας ότι δεν γίνεται να μην συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στην ακρίβεια, για καλύτερους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα, για φτηνή και σύγχρονη στέγη, για να μπορούν να σπουδάσουν τα παιδιά μας, να μορφωθούν, με τον αγώνα ώστε να απεμπλακεί άμεσα η χώρα μας από τον πόλεμο.

Από τον κλείσουν οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις, να γυρίσουν οι στρατιωτικοί που βρίσκονται έξω από τα σύνορα, να σταματήσει η χώρα μας να είναι θύτης στο έγκλημα, όπως αυτό της γενοκτονίας του λαού της Παλαιστίνης από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.

Να μην δεχόμαστε τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι υποδομές της χώρας να είναι πεδίο ανταγωνισμών των μεγάλων ομίλων και ταυτόχρονα σταθμοί που θα υπηρετούν τον πόλεμο.

Να μην δεχτούμε να αποκτήσουμε όπως μας λένε κουλτούρα φερέτρων με την σημαία της ΕΕ. Καταλαβαίνουμε όλοι μας συνάδελφοι, ότι τα πράγματα προφανώς και δεν είναι καθόλου εύκολα.

Η πιθανότητα να ζήσουμε μια νέα πιο μεγάλη οικονομική καπιταλιστική κρίση είναι μπροστά μας, διότι έχει συσσωρευτεί τεράστιος πλούτος, κεφάλαιο που σήμερα δεν μπορεί να επενδυθεί με ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους με βάση τον ανταγωνισμό των μεγάλων χωρών.

Έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες.

Το ερώτημα είναι τι χρειάζεται να γίνει; Πως μπορούμε να αντιδράσουμε; Τι κίνημα χρειάζεται για να μπορέσουμε να παρέμβουμε στις εξελίξεις προς όφελος μας ως εργατική τάξη; Το βασικό ερώτημα: Τι κίνημα χρειαζόμαστε σήμερα; Εδώ βρίσκεται το βασικό ζήτημα της αντιπαράθεσης μας μέσα στο κίνημα.

Η κατεύθυνση της πλειοψηφίας της Διοίκησης της ΓΣΕΕ δεν υπηρετεί τα συμφέροντά μας, τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Η λογική του λεγόμενου “κοινωνικού εταιρισμού” του “κοινωνικού διαλόγου” του συμβιβασμού και της στήριξης που πυρήνας της πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων, των επιχειρηματικών ομίλων αποδείχτηκε, όχι μόνο αναποτελεσματική αλλά καταστροφική.

Η “κοινωνική συμφωνία” που υπογράφτηκε για τις ΣΣΕ και που συμφωνήθηκε στις κρυφές συναντήσεις με τους βιομήχανους και την Κεραμέως αποδείχτηκε συμφωνία για να κρατήσει τους μισθούς στα επίπεδα του κατώτατου, στα πιο χαμηλά, με θεσμικούς όρους που υπηρετούν τους απαράδεκτους αντεργατικούς νόμους που έχουν ψηφιστεί μέχρι σήμερα.

Ότι σύμβαση έχει υπογραφεί και έχει συνυπογραφεί από τη ΓΣΕΕ αυτήν την επιδίωξη υπηρετεί, όπως στα Ζαχαρώδη, στην Ενέργεια, στο Μέταλλο και αλλού.

Στην τελευταία συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι η πλειοψηφία, που έχει διαμορφωθεί, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ είναι αποφασισμένη να στηρίξει την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους, να κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να μην υπάρξει καμία αντίδραση, καμία κινητοποίηση από τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους, να μην εκφραστεί η δυσαρέσκεια η οργή του κόσμου.

Είναι χαρακτηριστική η θέση απέναντι στον πόλεμο, που προσπάθησε να αλλοιώσει τον χαρακτήρα και τις αιτίες που τον γεννούν, λέγοντας ότι φταίει κάποιος τρελός όπως ο Τράμπ και ότι τα συνδικάτα δεν έχουν καμία δουλειά να ασχολούνται με το πόλεμο.

Για αυτό καταψήφισε την απεργία και προφανώς δεν έχει προγραμματίσει απολύτως τίποτα από όλα αυτά τα happening που υποτίθεται αποτελούν τον σύγχρονο τρόπο διεκδίκησης.

Μάλιστα έφτασαν ξανά στο σημείο χωρίς ντροπή να τα ρίχνουν στους εργαζόμενους, ότι τάχα μου δεν ακολουθούν και δεν συμμετέχουν, για να δικαιολογήσουν την συνθηκολόγηση με τον Μητσοτάκη και τους Βιομήχανους.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, τα συνδικάτα προφανώς και δεν είναι τσιφλίκια κανενός.

Είναι οργανώσεις των εργαζομένων, όπλα του αγώνα μας.

Στηρίζονται στη συλλογική δράση, τη συμμετοχή, στην συχνή καθημερινή λειτουργία, την ενασχόληση με όλα τα προβλήματα που μας απασχολούν, την ανάπτυξη της αλληλεγγύης και της συναδελφικότητας.

Μπροστά στην απεργία που προετοιμάζουμε μπορούμε όλοι μας και πρέπει να κάνουμε πολλά περισσότερα βήματα βελτίωσης της λειτουργίας τους.

Να συνεδριάζουν τα ΔΣ σταθερά με προγραμματισμό, σχέδιο και καταμερισμό ευθυνών, με στόχο να ενεργοποιούν όλα τα μέλη τους, να φτιάχνουν κλίμα εμπιστοσύνης, διεκδίκησης με συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων και κατεύθυνση σε κόντρα με την εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Να οργανώνουν γενικές συνελεύσεις όπου δημοκρατικά θα συζητιούνται όλα τα ζητήματα, οι εργαζόμενοι θα λένε την γνώμη τους, θα γίνεται αντιπαράθεση, θα ψηφίζουν τις αποφάσεις και θα μπαίνουν στη μάχη της υλοποίησης.

Με αυτή τη λειτουργία των σωματείων η πλειοψηφία της Διοίκησης της ΓΣΕΕ έχει έχθρα, βάζει συνειδητά εμπόδια, με αποτέλεσμα το κίνημα σήμερα σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις κρίσιμης, στρατηγικής σημασίας να είναι ανέτοιμο να αντιμετωπίσει την κατάσταση. ¨Όποια συνδικαλιστική δύναμη και παράταξη συνεχίζει σήμερα να καλλιεργεί αυταπάτες για το ρόλο και το χαρακτήρα της ΓΣΕΕ, έχει σοβαρές ευθύνες, δεν συμβάλλει στην βελτίωση της κατάστασης, αποπροσανατολίζει.

Η ενότητα στο κίνημα χτίζεται μέσα στη μάχη, στο πλαίσιο της διεκδίκησης και όχι στις καρέκλες, στα γραφεία των υπουργείων και στη γραμμή της διαχείρισης της ίδιας πολιτικής που μας έχει φτάσει μέχρι εδώ σήμερα.

Για μια επιτυχημένη απεργία που θα ανοίξει δρόμο για ακόμα πιο δυνατούς αγώνες Είναι χρέος όλων μας σήμερα μπροστά στην απεργία στις 25 Νοέμβρη να αλλάξουμε την κατάσταση στο κίνημα.

Να αξιοποιήσουμε τα θετικά παραδείγματα από πολλά συνδικάτα, εκεί που βελτιώθηκε ο συσχετισμός δύναμης.

Σίγουρα δεν φτάνει μόνο η βελτίωση της λειτουργίας.

Το πιο σημαντικό είναι, ο σκοπός, ο στόχος, η κατεύθυνση, η προοπτική.

Η λογική του winwin, ή της δίκαιης διαχείρισης της φτώχειας μας, έχουν αποδειχτεί άλλο ένα μεγάλο παραμύθι τα τελευταία χρόνια.

Παραδείγματα πολλά, από την ενέργεια, τον τουρισμό, τις τηλεπικοινωνίες, τις κατασκευές, την πολεμική βιομηχανία και σε άλλους κλάδους.

Το κεφάλαιο συνεχώς κερδίζει και εμείς οι εργαζόμενοι χάνουμε, 12 δις τα κέρδη των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο, μισθοί του 2009 για μας. 300% τα κέρδη των εταιρειών στην ενέργεια το πρώτο εξάμηνο του έτος, πανάκριβο ρεύμα και καύσιμα για μας.

Αφορολόγητο στους εφοπλιστές και τις τράπεζες για διευκόλυνση των επενδύσεων, το 95 % των εσόδων από τους φόρους προέρχεται από τα λαϊκά νοικοκυριά.

Για αυτό λοιπόν λέμε ότι σήμερα χρειάζεται ένα μεγάλο ενιαίο πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που να έχει ως στόχο την ανατροπή αυτής της πολιτικής, που θα επιβάλει ριζικές αλλαγές στην οικονομία και συνολικά στην κοινωνία.

Που θα παλεύει με κοινό αγώνα, σε συμμαχία με τους αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους ώστε το σύνολο της κοινωνικής παραγωγής να επιστρέφει σε όσους παράγουν και όχι στα παράσιτα που σήμερα εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα μας.

Σε αυτή την κατεύθυνση υπάρχει προοπτική να αλλάξουν τα πράγματα, αυτή η κατεύθυνση εμπνέει, όσο υιοθετείται πλατιά, μπορεί να βγάλει στην απεργία χιλιάδες κόσμου στο δρόμο.

Άλλωστε τα εκατομμύρια των εργαζομένων και της νεολαίας που κατέβηκαν στα Τέμπη με το σύνθημα ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας, αποδεικνύουν ότι υπάρχει η δυνατότητα να μαζικοποιηθούν σημαντικά οι αγώνες σε αυτή την κατεύθυνση.

Μέχρι την απεργία έχουμε μπροστά μας σημαντικούς σταθμούς, όπως την συγκέντρωση στις 7 Νοέμβρη έξω από το Υπουργείο οικονομικών που έχουμε αποφασίσει στην εκτελεστική επιτροπή ενάντια στην ακρίβεια όπου από Δευτέρα θα ανακοινώσουμε την ώρα.

Έχουμε μπροστά μας τις προετοιμασίες για τον αγωνιστικό εορτασμό του πολυτεχνείου και τις κινητοποιήσεις που οργανώνονται από τα παιδιά μας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

Τις επόμενες μέρες τα σωματεία μας πρέπει να φροντίσουν ώστε να βγουν όλα τα απαραίτητα υλικά της απεργίας, αφίσες, ανακοινώσεις, πανό και ότι άλλο εκτιμούν ότι βοηθάει.

Είναι πλέον χρέος όλων μας να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των καιρών και να οργανώσουμε άμεσα την προετοιμασία της απεργίας στις 25 Νοέμβρη με αποφασιστικότητα και πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε ώστε αυτή η απεργία να είναι πραγματικά επιτυχημένη και να ανοίξει το δρόμο για ακόμα πιο δυνατούς αγώνες». Μ. Μπεκρής: Η διεθνής απεργία των λιμενεργατών έδειξε τη δύναμη της οργανωμένης πάλης των εργαζομένων Τη μεγάλη διεθνή διάσταση της απεργίας των λιμενεργατών, που ένωσε εργαζόμενους σε πέντε ηπείρους ενάντια στον πόλεμο, αλλά και την πολύτιμη πείρα από την οργάνωσή της, ανέδειξε ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, μιλώντας στη σύσκεψη των σωματείων του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, το απόγευμα της Παρασκευής, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της απεργίας στις 25 Νοέμβρη.

Μεταφέροντας το κλίμα από τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση της ίδιας μέρας, έκανε λόγο για μια «ιστορική μέρα», υπογραμμίζοντας ότι το πιο σημαντικό στοιχείο ήταν πως η απεργία «πραγματικά δουλεύτηκε από τα κάτω.

Δηλαδή έγινε υπόθεση εργαζομένων». Όπως εξήγησε, το περιεχόμενο και οι στόχοι της είχαν συζητηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα σε χιλιάδες χώρους δουλειάς, σε διαφορετικούς κλάδους και σε πέντε ηπείρους.

Εργαζόμενοι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες και πολιτιστικές αφετηρίες, βρέθηκαν να παλεύουν για έναν κοινό σκοπό, αναδεικνύοντας τις κοινές αιτίες των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Ιδιαίτερα στάθηκε στον αντιπολεμικό χαρακτήρα της κινητοποίησης και στη σημασία να αναδειχθούν οι πραγματικές αιτίες του πολέμου.

Όπως σημείωσε, όσα βιώνουν οι εργαζόμενοι δεν είναι κάτι «ουρανοκατέβατο», ούτε αποτέλεσμα μιας απλώς κακής διαχείρισης.

Ανέδειξε μάλιστα την αντίθεση ανάμεσα στα τεράστια ποσά που κατευθύνονται στους πολεμικούς εξοπλισμούς, στα κέρδη των εφοπλιστών και στις θυσίες που φορτώνονται στους λαούς. «Αυτό το οποίο είναι το κύριο και καθορίζει τα πάντα είναι ο πόλεμος», τόνισε, επισημαίνοντας την ανάγκη να ανοίξει αυτή η συζήτηση πλατιά στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς.

Η διεθνής κινητοποίηση, όπως ανέδειξε, συνδέεται με τις μεγάλες εργατικές διαδηλώσεις και απεργίες που πραγματοποιούνται σε μια σειρά χώρες, με κοινό ταξικό υπόβαθρο την αντίθεση ανάμεσα στα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και στις ανάγκες των εργαζομένων. «Από τη μία είναι τα κέρδη τους και από την άλλη οι ζωές μας», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στη δύναμη που εκφράστηκε με τη διεθνή απεργία, ανέφερε ότι εμπορεύματα αξίας 3 δισ. ευρώ έμειναν καθηλωμένα.

Το γεγονός αυτό, όπως υπογράμμισε, έδειξε στην πράξη τη δύναμη των εργαζομένων: «Χωρίς εμάς δεν μπορεί να κουνήσει τίποτα, όλα περνάνε από τα χέρια μας». Παράλληλα, ανέδειξε την ανάγκη αυτή η πείρα να αξιοποιηθεί για τη μαζικοποίηση των σωματείων, την οργάνωση των εργαζομένων εκεί όπου παραμένουν ανοργάνωτοι και την ανάπτυξη νέων αγώνων.

Σε αυτή την κατεύθυνση, χαρακτήρισε την απεργία της 25ης Νοέμβρη έναν νέο σταθμό στην κλιμάκωση της εργατικής πάλης, τονίζοντας ότι η επιτυχία της εξαρτάται από την πλατιά δουλειά μέσα στους χώρους δουλειάς. «Να πάμε πλατιά μέσα στους χώρους δουλειάς», κάλεσε τους συνδικαλιστές, σημειώνοντας ότι η επιτυχία της διεθνούς απεργίας έδωσε παλμό και ανάταση στους εργαζόμενους και ανέδειξε τις δυνατότητες της οργανωμένης συλλογικής δράσης. 1 / 8

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους