Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν γίνεται αλλιώς. Ή θα κρατήσεις το σπίτι ή θα κρατήσεις την περηφάνια σου». Αυτό μου είπε η μητέρα μου στην κουζίνα της, με τον καφέ να έχει κρυώσει και τον πατέρα μου στο διπλανό δωμάτιο να βήχει πάλι.

Της απάντησα απότομα. «Μην το λες έτσι λες και είμαι κακομαθημένη.

Δεν είναι θέμα περηφάνιας.

Είναι θέμα ότι δεν θέλω να χρωστάω τη ζωή μου σε άνθρωπο που δεν εμπιστεύομαι». Κι εκεί μου είπε το άλλο: «Τότε να βρεις μόνη σου τα λεφτά μέχρι το τέλος του μήνα». Εδώ και τρεις μήνες έχει διαλυθεί ό,τι θεωρούσα σταθερό.

Δούλευα σε ένα λογιστικό γραφείο στο Περιστέρι, όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά είχα έναν μισθό, ήξερα τι μπαίνει στον λογαριασμό μου, πλήρωνα το ενοίκιό μου στο Αιγάλεω, τη δόση για ένα μικρό καταναλωτικό που είχα πάρει όταν νόμιζα ότι «θα τα κουμαντάρω», και βοηθούσα και λίγο τους γονείς μου.

Μετά το γραφείο έκλεισε ξαφνικά.

Μας είπαν «θα τακτοποιηθούν οι οφειλές», ακόμα περιμένουμε.

Έκανα αίτηση στη ΔΥΠΑ, έτρεξα για κάρτα ανεργίας, βιογραφικά παντού, δυο συνεντεύξεις όλες κι όλες, τίποτα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο πατέρας μου έπεσε στο μπάνιο.

Δεν έσπασε κάτι, αλλά από τότε δεν στέκεται εύκολα, θέλει άνθρωπο να τον σηκώνει, να τον προσέχει, να τον πηγαίνει για εξετάσεις στο νοσοκομείο.

Η μητέρα μου μόνη της δεν τα βγάζει πέρα.

Ο αδελφός μου είναι στη Λάρισα με δυο παιδιά και μια δουλειά που κρέμεται από μια κλωστή.

Δεν λέω ότι δεν βοηθάει, αλλά άλλο να στείλεις 100 ευρώ κι άλλο να είσαι εκεί.

Έτσι άρχισα να πηγαινοέρχομαι κάθε μέρα στους γονείς μου στο Περιστέρι, ενώ εγώ έμενα στο Αιγάλεω.

Βενζίνες δεν είχα πια, πήγαινα με λεωφορεία, με σακούλες, φάρμακα, χαρτιά για εξετάσεις, αποδείξεις.

Κάποια στιγμή έμεινα πίσω στο ενοίκιο.

Με πήρε τηλέφωνο ο ιδιοκτήτης και μου είπε ευγενικά στην αρχή, μετά λιγότερο ευγενικά, ότι δεν είναι ίδρυμα.

Εγώ όμως έχω κάνει και δικά μου λάθη.

Δεν τα λέω όλα για να βγω αγία.

Όταν ακόμα δούλευα, δεν κράτησα τίποτα στην άκρη.

Μου έλεγα «σιγά, δεν θα μου τύχουν όλα μαζί». Επίσης, ενώ έβλεπα ότι ο πατέρας μου δεν ήταν καλά μήνες τώρα, το είχα κάπως βγάλει από το μυαλό μου.

Πήγαινα μια Κυριακή, άκουγα τη μητέρα μου να λέει «δεν με ακούς, κουράζομαι», και απαντούσα «εντάξει μωρέ, όλοι κουραζόμαστε». Τώρα το σκέφτομαι και ντρέπομαι.

Η «λύση» που μου πρότειναν είναι ο θείος μου, ο αδελφός της μητέρας μου.

Έχει ένα άδειο δυάρι στα Κάτω Πατήσια από κληρονομιά.

Μου είπε να μπω εκεί χωρίς νοίκι για έναν χρόνο, να μην πιέζομαι, και παράλληλα να δίνει κι ένα ποσό κάθε μήνα για τα φάρμακα του πατέρα μου, μέχρι να ορθοποδήσω.

Όποιος το ακούει απ' έξω θα πει «και πού είναι το πρόβλημα;». Το πρόβλημα είναι ότι εγώ με αυτόν τον άνθρωπο έχω θέμα χρόνια.

Όχι ότι μου έκανε κάτι ποινικό ή ακραίο.

Αλλά όταν πέθανε η γιαγιά, έγινε ιστορία με το παλιό σπίτι στο χωριό στην Αρκαδία.

Δεν μιλάω για περιουσίες μεγάλες.

Ένα παλιό σπίτι ήταν και κάτι χωράφια που δεν τα ήθελε κανείς μέχρι που ήρθε η στιγμή να υπογραφούν χαρτιά.

Τότε ξαφνικά όλοι είχαν άποψη.

Ο θείος μου πίεζε τη μητέρα μου να υπογράψει κάτι που δεν καταλάβαινε καλά.

Εγώ είχα πεταχτεί και είχα πει μπροστά σε όλους «μην υπογράψεις τίποτα χωρίς δικηγόρο». Έγινε χαμός.

Από τότε θεωρεί ότι τον πρόσβαλα και ότι «ανακατεύτηκα εκεί που δεν με σπέρνουν». Μετά έμαθα ότι τελικά ίσως τα πράγματα να μην ήταν τόσο καθαρά όσο τα είχα στο κεφάλι μου.

Η μητέρα μου τώρα λέει ότι κι εκείνη τότε ήταν πεισματάρα, ότι το τράβηξε, ότι ο θείος μου είχε βάλει πολλά λεφτά για τη γιαγιά και ένιωθε αδικημένος. Μπορεί.

Αλλά εγώ θυμάμαι την πίεση, το ύφος, τα «υπόγραψε να τελειώνουμε». Δεν μου βγαίνει να τον δω σαν σωτήρα.

Πριν μια εβδομάδα ήρθε από το σπίτι των γονιών μου.

Κάθισε στο σαλόνι λες και δεν είχε περάσει μέρα.

Μου είπε ήρεμα: «Δεν χρειάζεται να συμπαθιόμαστε για να βοηθηθούμε. Εγώ βλέπω την κατάσταση. Μπες στο σπίτι, βάλε μια τάξη, και όταν μπορέσεις, βλέπουμε». 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους