Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου συμπληρώνονται δύο χρόνια από τότε που έφυγε ο Νίκος.

Και σήμερα μοιάζει απίστευτο το φευγιό του.

Πώς, πότε, γιατί; "Νιώθω πως έχει χαθεί, κι όμως δεν ξέρω πότε έφυγε" , όπως έλεγε στο χειμωνιάτικο παραμύθι του ο Σαίξπηρ.

Τόσο νέος, τόσα που μπορούσε να δώσει ακόμη...Αλλά σε ορισμένους ανθρώπους η ζωή και ο θάνατος δεν έχουν να χωρίσουν πολλά.

Τα όσα έζησε, τα όσα δημιούργησε με τη γραφή του και όσα ενέπνευσε με τη φωνή του ο Νίκος , ήταν μέγιστα και κατέστησαν τον θάνατο ανήμπορο να σβήσει θύμησες και νοσταλγικές μνήμες από εκείνον. Στον Νίκο είχε απόλυτη αντιστοίχιση το καφκικό "ο φόβος του θανάτου δεν είναι τίποτα άλλο από τον φόβο της ανεπαρκούς ζωής"- κι ο Νίκος έζησε και δημιούργησε με απόλυτη συνέπεια και επάρκεια.

Ήταν πριν τρία χρόνια τέτοιες μέρες- ακριβώς ένα χρόνο πριν μας αποχαιρετίσει- που είχαμε κάνει στο ραδιόφωνο μία από τις καλύτερες , τις τελευταίες μας κουβέντες.

Συζητήσεις που δεν είχαμε κάνει όσα χρόνια- πολλά χρόνια - συνυπήρξαμε στο Ράδιο Κρήτη.

Ελεύθερα και χωρίς την αυτονόητη επαγγελματική αυτολογοκρισία.

Σε χαιρετώ Νίκο Ψιλάκη (Nikos Psilakis) και αυτά που συμφωνήσαμε να μην πούμε θα έρθει η ώρα τους. Ξέρεις εσύ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους