Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΙΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ; Με αφορμή την πρόσφατη επιστολή του Δήμου Πετρούπολης που έχει ως κύριο άξονα τις ανησυχίες των κατοίκων για την παρουσία αγριόχοιρων μέσα στην πόλη, έχουμε να πούμε τα εξής: Η κάθοδος των αγριόχοιρων από το βουνό στις κατοικημένες περιοχές δεν είναι ένα ανεξήγητο φυσικό φαινόμενο ούτε μια εχθρική εισβολή της άγριας ζωής στον ανθρώπινο χώρο.

Είναι συνέπεια ενός αδηφάγου αγριανθρωπισμού που για δεκαετίες έκανε το κυνήγι και τη θανάτωση των άγριων ζώων χόμπι και διασκέδαση, ενώ με τη διαρκή οικιστική επέκταση και την εκμετάλλευση των βουνών και των δασών εισέβαλε στους βιοτόπους τους.

Κατέλαβε τους χώρους όπου τα ζώα βρίσκουν τροφή, καταφύγιο και αναπαράγονται.

Άλλαξε το φυσικό τοπίο και περιόρισε τον χώρο που τους απέμενε για να ζήσουν.

Κι όταν τα ίδια αυτά ζώα εμφανίζονται στις γειτονιές μας αναζητώντας τροφή αντιμετωπίζονται ως εισβολείς που απειλούν την ανθρώπινη ασφάλεια.

Λες και η εισβολή ξεκίνησε από εκείνα και όχι από την ανθρώπινη επέκταση στους φυσικούς τους χώρους. Το Ποικίλο Ορος και η Πετρούπολη αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντίφασης. Η Πετρούπολη επεκτάθηκε στις παρυφές του Ποικίλου Όρους, ενώ η οικοπεδοφαγία και οι διεκδικήσεις δασικών εκτάσεων συνεχίζονται μέχρι σήμερα απειλώντας τον δημόσιο και φυσικό χαρακτήρα του βουνού.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Αγίας Τριάδας, στην περιοχή Πεύκα Βέρδη όπου η διεκδίκηση δασικών εκτάσεων από την Μονή Λαμίας και ιδιώτες έχει οδηγήσει σε πολυετείς αντιπαραθέσεις με τον δημόσιο και δασικό χαρακτήρα της περιοχής να εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης.

Το παλιό λατομείο όπου σήμερα βρίσκεται το Θέατρο Πέτρας και τα υπόλοιπα εγκαταλελειμμένα νταμάρια της Πετρούπολης θυμίζουν μέχρι σήμερα τι άφησε πίσω της η εξορυκτική εκμετάλλευση του βουνού.

Και οι παρεμβάσεις στον χώρο δεν σταματούν εκεί.

Με ειδική νομοθετική ρύθμιση το 2021 καταργήθηκε ο χαρακτηρισμός έκτασης περίπου 74 στρεμμάτων του πρώην λατομείου ως αναδασωτέας ανοίγοντας τον δρόμο για νέες οικοδομικές παρεμβάσεις στο πλαίσιο της αναβάθμισης του Θεάτρου Πέτρας, οι οποίες έχουν ήδη σχεδιαστεί και δρομολογούνται.

Λίγο παραπέρα η χωματερή της Φυλής εξακολουθεί εδώ και δεκαετίες να αποτελεί μια τεράστια περιβαλλοντική πληγή για ολόκληρη τη Δυτική Αθήνα.

Αντί να μπαίνει τέλος σε αυτή τη διαρκή επιβάρυνση τον Φεβρουάριο του 2026 εγκρίθηκε νέα επέκταση του ΧΥΤΑ ενώ παράλληλα προωθείται ο σχεδιασμός εργοστασίων καύσης απορριμμάτων.

Στις ανθρώπινες αυτές επεμβάσεις προστίθενται η κλιματική κρίση και οι καταστροφικές πυρκαγιές.

Η πρόσφατη φωτιά του Ιουλίου στο Ποικίλο Όρος που έφτασε μέχρι την περιοχή του Δαφνίου στο Χαϊδάρι αλλά και οι μεγάλες πυρκαγιές των προηγούμενων χρόνων στην Πάρνηθα δεν καταστρέφουν απλώς δασικές εκτάσεις.

Μαζί με τα δέντρα καίγονται οι χώροι όπου ζουν, τρέφονται και βρίσκουν καταφύγιο τα άγρια ζώα.

Οσα επιβιώνουν συχνά αναγκάζονται να μετακινηθούν αναζητώντας τροφή και νέους βιότοπους, φτάνοντας κάποιες φορές ακόμη και στις κατοικημένες περιοχές.

Ακόμη και η προστασία της φύσης γίνεται συχνά υπόθεση εργολάβων.

Το είδαμε και με το πρόγραμμα «Antinero» που εφαρμόστηκε στο Ποικίλο Ορος.

Στο όνομα της αντιπυρικής προστασίας πραγματοποιούνται εκτεταμένες εργασίες καθαρισμού και διαχείρισης της δασικής βλάστησης ενώ το πρόγραμμα έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις για τις επιπτώσεις τέτοιων παρεμβάσεων στα οικοσυστήματα.

Η προστασία από τις πυρκαγιές είναι αναγκαία αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται το δάσος σαν ένα σύνολο εύφλεκτων υλικών που πρέπει απλώς να απομακρυνθούν.

Η χαμηλή βλάστηση, οι θάμνοι και η νεκρή ξυλεία αποτελούν επίσης μέρος του φυσικού οικοσυστήματος προσφέροντας τροφή και καταφύγιο σε διαφορετικούς οργανισμούς.

Την ίδια λογική συναντάμε και στη βιομηχανική εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε ορεινές περιοχές της χώρας.

Με πρόσχημα την πράσινη ανάπτυξη πραγματοποιούνται εκσκαφές, διανοίξεις δρόμων και βαριές παρεμβάσεις σε φυσικές εκτάσεις.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, στην ίδια την Πετρούπολη προωθείται η κατασκευή Δημαρχείου στον χώρο όπου παλιότερα βρισκόταν ο Βοτανικός Κήπος, δίπλα στο Αλσος.

Με το άρθρο 54 του νόμου 5325/2026 που ψηφίστηκε στο πρόσφατο περιβαλλοντικό νομοσχέδιο αλλάζουν οι όροι για την κατασκευή του Δημαρχείου ξεπερνώντας προηγούμενους νομοθετικούς περιορισμούς σε μια περιβαλλοντικά ευαίσθητη περιοχή.

Οι νέες ρυθμίσεις επιτρέπουν μια ακόμη μεγαλύτερη οικοδομική επέμβαση δίνοντας πλέον τη δυνατότητα κατασκευής υπόγειων χώρων στάθμευσης ακόμη και με επέκταση πέρα από το περίγραμμα των υφιστάμενων κτιρίων.

Ο δήμαρχος έχει αναζητήσει τη συνδρομή του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για τη χρηματοδότηση υπόγειου δημοτικού πάρκινγκ στην Πετρούπολη.

Αν και δεν έχει ανακοινωθεί πού πρόκειται να κατασκευαστεί η χρονική σύμπτωση με τις νέες νομοθετικές δυνατότητες στον χώρο του Δημαρχείου δημιουργεί υποψίες ότι τα σχέδια συνδέονται.

Αν οι υποψίες αυτές επιβεβαιωθούν θα μιλάμε για εκτεταμένες και βαθιές εκσκαφές δίπλα στο Άλσος, με ενδεχόμενες σοβαρές επιπτώσεις στο έδαφος, στο ριζικό σύστημα των δέντρων και στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής.

Έτσι ένας ελεύθερος χώρος πρασίνου δίπλα στο Άλσος κινδυνεύει να μετατραπεί σε χώρο εκτεταμένης οικοδόμησης και στάθμευσης δημιουργώντας παράλληλα ένα επικίνδυνο προηγούμενο για μελλοντικές επεμβάσεις και στο υπόλοιπο Άλσος.

Οι ίδιες αρχές που καλούνται να προστατεύσουν το φυσικό περιβάλλον συμμετέχουν παράλληλα σε έναν διαρκή σχεδιασμό νέων χρήσεων, επεμβάσεων και έργων πάνω σε αυτό.

Πρώτα αντιμετωπίζουν τη φύση σαν οικόπεδο για εκμετάλλευση και ύστερα παρουσιάζουν τις συνέπειες ως προβλήματα που πρέπει να λύσουν.

Η προστασία του Ποικίλου και της άγριας ζωής του δεν είναι υπόθεση που μπορούμε απλώς να αναθέτουμε στις αρμόδιες αρχές.

Αφορά όλες και όλους που ζούμε στις γειτονιές γύρω από το βουνό, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους φυσικούς χώρους και τα κοινά αγαθά αλλά και τη δυνατότητά μας να αποφασίζουμε συλλογικά για τον τόπο και τις ζωές μας.

Για εμάς η υπεράσπιση του Ποικίλου δεν είναι απλώς ζήτημα διατήρησης ενός χώρου πρασίνου.

Είναι υπεράσπιση της ίδιας της ζωής απέναντι σε μια αντίληψη που αντιμετωπίζει τη φύση ως ιδιοκτησία, εμπόρευμα και πεδίο εκμετάλλευσης.

Δεν θέλουμε μια πόλη στην οποία τα ζώα θα κινδυνεύουν για να αισθάνονται ασφαλείς οι άνθρωποι.

Ούτε μπορούμε να αποδεχτούμε ως φυσιολογικό να καταστρέφονται διαρκώς οι βιότοποι της άγριας ζωής και ύστερα να αναζητούνται τρόποι απομάκρυνσης των ζώων που εμφανίζονται στις γειτονιές μας.

Γιατί, όταν έχεις εισβάλει στον τόπο ενός ζώου, δεν μπορείς ύστερα να το αποκαλείς εισβολέα.

Δεν είναι η άγρια ζωή που απειλεί τη φύση. Είναι ο αγριανθρωπισμός που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Ε.Κ.Χ. Βοτανικός Κήπος Πετρούπολης @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους