Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν πλούσιος, γι’ αυτό δοκίμασα την αγάπη της άφραγκης κοπέλας μου προσποιούμενος ότι πέθαινα και δεν μπορούσα να πληρώσω τη θεραπεία — μου έστειλε μήνυμα: «Φεύγω για πέντε μέρες.

Μη με πάρεις τηλέφωνο». Αλλά όταν επέστρεψε, αυτό που έκανε με έκανε να κλάψω σαν μωρό. Η Σκάιλα κι εγώ προερχόμασταν από δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Μεγάλωσα χωρίς να χρειαστεί ποτέ να ανησυχήσω για τα χρήματα.

Οι γονείς μου ήταν εύποροι, εγώ είχα μια επιτυχημένη επιχείρηση και, αν κάτι χαλούσε, απλώς το αντικαθιστούσα χωρίς καν να κοιτάξω την τιμή. Η Σκάιλα, αντίθετα, σπούδαζε ακόμη στο πανεπιστήμιο και κάλυπτε μόνη της όλα της τα έξοδα.

Δούλευε τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα, οδηγούσε ένα παλιό αυτοκίνητο που χρειαζόταν συνεχώς επισκευές, αγόραζε μεταχειρισμένα πανεπιστημιακά συγγράμματα και υπολόγιζε προσεκτικά κάθε μισθό της, ώστε να της φτάνουν τα χρήματα για τα δίδακτρα, το ενοίκιο και τα ψώνια του σούπερ μάρκετ.

Υπήρχαν εβδομάδες που τρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά με νουντλς, μόνο και μόνο για να μην καθυστερήσει τις πληρωμές των διδάκτρων.

Κι όμως, στα σχεδόν δύο χρόνια που ήμασταν μαζί, δεν μου είχε ζητήσει ούτε μία φορά χρήματα.

Όποτε της πρότεινα να τη βοηθήσω με τα δίδακτρα, αρνιόταν. «Έχω ανάγκη να ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου». Έπρεπε να είχα σεβαστεί αυτή τη στάση της.

Αντί γι' αυτό, επέτρεψα στις απόψεις των άλλων να δηλητηριάσουν το μυαλό μου.

Οι φίλοι μου με προειδοποιούσαν συνεχώς ότι μια κοπέλα που αντιμετώπιζε τόσο σοβαρές οικονομικές δυσκολίες είχε κάθε λόγο να παραμένει στο πλευρό ενός πλούσιου άντρα.

Ακόμη και οι γονείς μου αμφισβητούσαν τις προθέσεις της.

Η μητέρα μου μού είχε πει κάποτε: «Να προσέχεις.

Μερικοί άνθρωποι είναι εξαιρετικοί στο να προσποιούνται πως σε αγαπούν, μέχρι να πάρουν αυτό που θέλουν». Ο πατέρας μου ήταν ακόμη πιο ξεκάθαρος. «Ξέρει πολύ καλά τι περιουσία έχει η οικογένειά σου.

Μην επιτρέψεις να σε εκμεταλλευτεί». Όσο περισσότερο άκουγα τέτοια λόγια, τόσο περισσότερο άρχισα να αμφιβάλλω.

Με αγαπούσε πραγματικά η Σκάιλα ή μήπως αγαπούσε τα χρήματά μου; Έτσι, σκέφτηκα να της κάνω μια ανόητη δοκιμασία.

Της ανακοίνωσα ότι οι γιατροί μού είχαν διαγνώσει μια σοβαρή ασθένεια.

Στη συνέχεια, της είπα ότι η θεραπεία κόστιζε περισσότερα χρήματα απ' όσα μπορούσα να διαθέσω και πως αυτή τη φορά ούτε οι πλούσιοι γονείς μου είχαν τη δυνατότητα να με βοηθήσουν. Η Σκάιλα χλόμιασε. «Πόσα χρήματα χρειάζεσαι;» Της ανέφερα ένα ποσό που ήξερα ότι ήταν αδύνατον να συγκεντρώσει.

Τις επόμενες δύο ημέρες, με τηλεφωνούσε ασταμάτητα, ρωτώντας για γιατρούς, δάνεια, διακανονισμούς πληρωμών και οποιαδήποτε άλλη λύση θα μπορούσε να βοηθήσει.

Ώσπου έλαβα ένα μήνυμα. «Φεύγω για πέντε μέρες.

Μη με πάρεις τηλέφωνο». Παρά την προειδοποίησή της, προσπάθησα να την καλέσω.

Δεν απάντησε.

Για πέντε ολόκληρες ημέρες δεν είχα κανένα νέο της.

Μέχρι τότε, είχα πλέον πειστεί ότι οι φίλοι και η οικογένειά μου είχαν δίκιο για εκείνη.

Η ξαφνική εξαφάνισή της έμοιαζε να επιβεβαιώνει και την παραμικρή υποψία μου.

Και τότε, το βράδυ της πέμπτης ημέρας, η εξώπορτα άνοιξε. Η Σκάιλα μπήκε στο σπίτι φανερά εξαντλημένη.

Πετάχτηκα αμέσως όρθιος. «Πού ήσουν τόσες μέρες;» Χωρίς να πει ούτε λέξη, ακούμπησε κάτι πάνω στο τραπέζι μπροστά μου. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. «Σκάιλα… τι έκανες;!»...ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΣΤΟ ΠΡΏΤΟ ΣΧΌΛΙ0 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους