Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα 12 του έκανε αίτηση για δουλειά ως διερμηνέας και το διοικητικό συμβούλιο ξέσπασε σε γέλια… μέχρι που είπε: «Διαλέξτε οποιαδήποτε γλώσσα!» — Ξέρεις γιατί βρίσκεσαι εδώ; Η φωνή του Αντουάν Ντελκούρ αντήχησε στην τεράστια αίθουσα συνεδριάσεων του τριακοστού δεύτερου ορόφου, στην καρδιά της επιχειρηματικής περιοχής Λα Ντεφάνς.

Καθισμένος στην άκρη του μεγάλου μαύρου τραπεζιού, ο Λουκά Μορό έγνεψε καταφατικά.

Δώδεκα ετών.

Ένα γκρι μπλουζάκι, μπλε τζιν και λευκά αθλητικά παπούτσια, ελαφρώς φθαρμένα στις άκρες.

Το σακίδιό του ακουμπούσε στην καρέκλα του, ενώ από μέσα ξεπρόβαλλε ένα τετράδιο με σπιράλ.

Τίποτα, απολύτως τίποτα στην εμφάνισή του δεν ταίριαζε με το προφίλ των υποψηφίων που συνήθως περνούσαν από συνέντευξη στη Delcourt International.

Γύρω από το τραπέζι, οκτώ στελέχη τον παρατηρούσαν με απορία: ο οικονομικός διευθυντής, η διευθύντρια ανθρώπινου δυναμικού, αρκετοί νομικοί σύμβουλοι και υπεύθυνοι για τις διεθνείς αγορές.

Όλοι φορούσαν άψογα κοστούμια και ήταν τριάντα ή σαράντα χρόνια μεγαλύτεροί του.

Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πώς είχε καταφέρει αυτό το αγόρι να βρεθεί εκεί.

Τρεις εβδομάδες νωρίτερα, είχε υποβληθεί μέσω της ιστοσελίδας του ομίλου μια αίτηση για τη θέση ανώτερου διερμηνέα.

Το βιογραφικό ήταν εντυπωσιακά λιτό: καμία επαγγελματική εμπειρία, κανένα πτυχίο, μόνο μια λίστα με τις γλώσσες που γνώριζε.

Η υπεύθυνη ανθρώπινου δυναμικού είχε σχεδόν διαγράψει τον φάκελο.

Τελικά, για λόγους ασφαλείας, αποφάσισε να στείλει στον υποψήφιο ένα διαδικτυακό γραπτό τεστ.

Το αποτέλεσμα άφησε τους πάντες άφωνους.

Ο υποψήφιος, καταχωρισμένος με τα αρχικά «L. Moreau», είχε πετύχει την υψηλότερη βαθμολογία που είχε καταγραφεί ποτέ στην εταιρεία.

Είχε μεταφράσει έξι γλώσσες χωρίς ούτε ένα λάθος, αποδίδοντας λεπτές νοηματικές αποχρώσεις που ακόμη και ορισμένοι έμπειροι διορθωτές δεν είχαν εντοπίσει.

Γεμάτη περιέργεια, η Κλερ Ντιμπουά, διευθύντρια ανθρώπινου δυναμικού, συγκάλεσε ολόκληρη την εκτελεστική επιτροπή για την τελική συνέντευξη.

Περίμενε να συναντήσει έναν άνδρα γύρω στα σαράντα.

Αντί γι' αυτό, μπήκε στην αίθουσα ένα αγόρι δώδεκα ετών. Ο Αντουάν ένωσε τα χέρια του πάνω στο τραπέζι. — Λοιπόν; — Βρίσκομαι εδώ για τη θέση του διερμηνέα, απάντησε ο Λουκά.

Δύο στελέχη αντάλλαξαν δύσπιστες ματιές. Η Κλερ χαμήλωσε το βλέμμα στον σχεδόν άδειο φάκελο μπροστά της, σαν να περίμενε ότι κάποια εξήγηση θα εμφανιζόταν ξαφνικά ανάμεσα στις λίγες σελίδες. — Για τη θέση του διερμηνέα; επανέλαβε ο Αντουάν. — Ναι, κύριε. — Είσαι δώδεκα ετών. — Το γνωρίζω.

Ένας νεαρός διευθυντής προσπάθησε να κρύψει το χαμόγελό του πίσω από το χέρι του. — Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να ανταποκριθείς σε μια τέτοια θέση; Ο Λουκά πήρε μια βαθιά ανάσα. — Μιλάω άπταιστα αρκετές γλώσσες.

Η σιωπή κράτησε μόλις ένα δευτερόλεπτο.

Ύστερα, ο Αντουάν ξέσπασε σε γέλια.

Δεν ήταν ένα ευγενικό χαμόγελο για να κρύψει την αμηχανία του.

Ήταν ένα αυθόρμητο, σχεδόν χαρούμενο γέλιο, σαν να πίστευε ότι μόλις είχε ακούσει ένα εξαιρετικό αστείο. — Στα δώδεκά σου; Μιλάς σοβαρά; Αρκετά στελέχη άρχισαν να γελούν μαζί του. Ο Μαρκ Λεφέβρ, εμπορικός διευθυντής, έσκυψε προς τη γυναίκα που καθόταν δίπλα του.

Ακόμη και η Κλερ χρειάστηκε να δαγκώσει τα χείλη της για να συγκρατήσει το χαμόγελό της.

Κάποιος ψιθύρισε αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσουν όλοι γύρω από το τραπέζι: — Είναι κάποια φάρσα με κρυφή κάμερα; Ο Λουκά ένιωσε τα μάγουλά του να κοκκινίζουν.

Τα δάχτυλά του σφίχτηκαν πάνω στη ραφή του τζιν του.

Θα μπορούσε να σηκωθεί και να φύγει.

Γνώριζε καλά αυτού του είδους τις αντιδράσεις.

Τις είχε αντιμετωπίσει και στο σχολείο, όταν οι καθηγητές του αρνούνταν να παραδεχτούν ότι γνώριζε ορισμένες γλώσσες καλύτερα από εκείνους.

Τις είχε συναντήσει ακόμη και στο ιατρείο, όταν μετέφραζε τα λόγια μιας ηλικιωμένης Πορτογαλίδας στην αίθουσα αναμονής.

Όπου κι αν πήγαινε, συναντούσε ενήλικες που πίστευαν ότι ένα παιδί έπρεπε να γνωρίζει τη θέση του και να μην προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια που του είχαν επιβάλει.

Αλλά αυτή τη φορά, ο Λουκά αρνήθηκε να τα παρατήσει.

Σήκωσε το κεφάλι του.

Το γέλιο του Αντουάν άρχισε σιγά σιγά να σβήνει όταν συνάντησε το βλέμμα του αγοριού. Ο Λουκά δεν έδειχνε πλέον νευρικός.

Το πρόσωπό του εξέφραζε τώρα μια εκπληκτική ηρεμία, σχεδόν ανησυχητική για ένα παιδί της ηλικίας του. — Διαλέξτε μια γλώσσα, δήλωσε ο Λουκά. Ο Αντουάν έγειρε ελαφρώς το κεφάλι του. — Συγγνώμη; — Οποιαδήποτε γλώσσα, διευκρίνισε το αγόρι.

Μπορείτε να διαλέξετε όποια θέλετε.

Αυτή τη φορά, τα γέλια σταμάτησαν εντελώς. Ο Αντουάν σταύρωσε τα χέρια του. — Πολύ καλά. Γερμανικά. Ο Λουκά απάντησε αμέσως σε άπταιστα γερμανικά: — Stellen Sie mir eine Frage. — Κάντε μου μια ερώτηση. Ο Αντουάν ανοιγόκλεισε τα μάτια του έκπληκτος.

Είχε σπουδάσει στη Φρανκφούρτη και γνώριζε αρκετά καλά τη γλώσσα ώστε να δυσκολέψει έναν υποψήφιο.

Ξεκίνησε με μια απλή πρόταση και στη συνέχεια προχώρησε σε μια πιο σύνθετη διατύπωση, η οποία περιλάμβανε μια ιδιαίτερα δύσκολη υποτακτική. Ο Λουκά απάντησε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. — Μάλλον τα έμαθε αυτά στο σχολείο, μουρμούρισε ο Μαρκ, εμφανώς αποφασισμένος να μην εντυπωσιαστεί. — Ισπανικά! φώναξε ο Αντουάν.

Χωρίς να χάσει στιγμή, ο Λουκά πέρασε στα ισπανικά.

Ο ρυθμός της ομιλίας του ήταν φυσικός, η προφορά του άψογη και η ελαφριά ανδαλουσιανή προφορά του τόσο αυθεντική, που το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπο της Κλερ. — Ιταλικά, παρενέβη ο Μαρκ με προκλητικό τόνο. Ο Λουκά συνέχισε στα ιταλικά με την ίδια ευκολία.

Στη συνέχεια, πέρασε στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά και μετά στα αγγλικά, τα οποία μιλούσε με τόσο ακριβή βρετανική προφορά, ώστε ένας νομικός σύμβουλος που είχε σπουδάσει στο Λονδίνο σήκωσε απότομα το κεφάλι του.

Στην πέμπτη γλώσσα, κανείς δεν γελούσε πια. Ο Αντουάν είχε σταματήσει να επιλέγει τυχαίες ερωτήσεις.

Τώρα παρατηρούσε τον Λουκά με μεγάλη προσοχή, αναζητώντας την παραμικρή λεπτομέρεια που θα αποκάλυπτε ότι είχε αποστηθίσει απαντήσεις ή ότι είχε κάποια αδυναμία. — Αραβικά; ρώτησε. Ο Λουκά απάντησε στα σύγχρονα πρότυπα αραβικά και στη συνέχεια πρόσθεσε φυσικά μια φράση στη μαροκινή αραβική διάλεκτο. Η Κλερ ανασηκώθηκε στην καρέκλα της. — Μιλάς και αραβικά; Το αγόρι επέστρεψε στα γαλλικά. — Ναι, κυρία. — Εδώ και πόσο καιρό; — Από τα έξι μου. Ο Μαρκ ξεσταύρωσε τα χέρια του και ύστερα τα σταύρωσε ξανά, εμφανώς αποσυντονισμένος. — Μανδαρινικά! είπε τελικά.

Για πρώτη φορά από την αρχή της συνέντευξης, ο Λουκά έκανε μια μικρή παύση.

Μόλις μισό δευτερόλεπτο.

Αλλά αυτή η σύντομη στιγμή ήταν αρκετή για να στραφούν όλα τα βλέμματα πάνω του. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΔΩ…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους