Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα άρθρο του Γιώργος Καλογερόπουλος *Όπως είχα πει εδώ όλα θα ακουστούν,έχετε φωνή,στέλνετε το άρθρο σας ,το ανεβάζω στην σελίδα και το διαβάζουν οι φίλοι!!!!εδώ δεν υπάρχει λογοκρισία!!!!!!!φτάνει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί την ομάδα!!!!! ΖΕΛΙΚΟ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ: ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Ωστόσο, υπάρχει μία παράμετρος που, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, δεν έχει αναλυθεί όσο θα έπρεπε και ίσως εξηγεί σε σημαντικό βαθμό τη δυσκολία του να επαναλάβει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Ο Ομπράντοβιτς προέρχεται από την παραδοσιακή γιουγκοσλαβική σχολή προπονητικής, τη μεγάλη σχολή του Αλεξάνταρ Νίκολιτς, Ντούσαν Ίβκοβιτς και άλλων κορυφαίων δασκάλων, οι οποίοι οικοδόμησαν τη φιλοσοφία τους πάνω σε πέντε βασικούς πυλώνες: **Προετοιμασία – Μελέτη – Προπόνηση – Επανάληψη – Εκτέλεση.** Μια σχολή που βασιζόταν στην εξαντλητική ανάλυση του αντιπάλου, στην καθημερινή προπονητική διαδικασία, στην πειθαρχία και στην αδιάκοπη επανάληψη μέχρι την απόλυτη αφομοίωση των αγωνιστικών αυτοματισμών.

Αυτή ήταν και η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η αυτοκρατορία του Παναθηναϊκού επί Ομπράντοβιτς.

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα. **Το ευρωπαϊκό μπάσκετ του 2026 δεν λειτουργεί πλέον με τους χρόνους και τις συνθήκες του 2005 ή του 2010.** Η σύγχρονη EuroLeague, με τις διπλές αγωνιστικές, τις συνεχείς μετακινήσεις και τις παράλληλες υποχρεώσεις των εθνικών πρωταθλημάτων, έχει μετατρέψει την αγωνιστική περίοδο σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο.

Οι ομάδες βρίσκονται διαρκώς σε αεροδρόμια, ξενοδοχεία και γήπεδα.

Κατεβαίνουν από το αεροπλάνο, αγωνίζονται, αποθεραπεύονται και ξαναμπαίνουν στο αεροπλάνο για τον επόμενο προορισμό.

Ο πραγματικός χρόνος για ουσιαστική προπόνηση, διδασκαλία και επανάληψη έχει περιοριστεί δραματικά.

Σε αρκετές εβδομάδες, οι προπονητές έχουν στη διάθεσή τους ελάχιστες πλήρεις προπονήσεις, καθώς προτεραιότητα αποκτούν η αποκατάσταση, η διαχείριση της κόπωσης και η προετοιμασία του αμέσως επόμενου αγώνα.

Και εδώ ακριβώς εντοπίζω το μεγαλύτερο πρόβλημα για έναν προπονητή όπως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Ζέλικο δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας εξαιρετικός διαχειριστής αγώνων.

Υπήρξε πρωτίστως ΔΑΣΚΑΛΟΣ.

Ένας άνθρωπος που δημιουργούσε ομάδες μέσα από την καθημερινή δουλειά, τη λεπτομέρεια, τη διόρθωση και την επανάληψη.

Όταν όμως αφαιρείς από έναν τέτοιο προπονητή το σημαντικότερο εργαλείο του, δηλαδή τον χρόνο της προπόνησης, ουσιαστικά περιορίζεις και τη δυνατότητά του να εφαρμόσει ολοκληρωμένα τη φιλοσοφία του.

Δεν είναι τυχαίο, κατά την άποψή μου, ότι η τελευταία κατάκτηση της EuroLeague από τον Ομπράντοβιτς ήρθε το 2017 με τη Φενέρμπαχτσε, σε μια περίοδο κατά την οποία ο θεσμός είχε ήδη αρχίσει να μετασχηματίζεται, αλλά δεν είχε φτάσει ακόμη στη σημερινή ένταση και επιβάρυνση.

Από τότε, παρά την αδιαμφισβήτητη προπονητική του αξία, δεν κατάφερε να επαναλάβει μια αντίστοιχη ευρωπαϊκή επιτυχία.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος παράγοντας, εξίσου σημαντικός.

Έχει αλλάξει και η ίδια η προσωπικότητα του σύγχρονου μπασκετμπολίστα. Η EuroLeague έχει επηρεαστεί βαθιά από την αμερικανική μπασκετική κουλτούρα και τη φιλοσοφία του NBA.

Πολλοί σύγχρονοι παίκτες έχουν διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο τους, τη διαχείριση της προσωπικότητάς τους, την αυτονομία τους μέσα στο παιχνίδι και τη σχέση τους με τον προπονητή.

Η παλιά, αυστηρά ιεραρχική προπονητική προσέγγιση, στην οποία ο προπονητής αποτελούσε την απόλυτη αρχή και ο αθλητής όφειλε να ακολουθεί πιστά κάθε οδηγία, δεν βρίσκει πλέον την ίδια ανταπόκριση σε όλα τα αποδυτήρια.

Η σύγχρονη διαχείριση απαιτεί διαφορετικές ισορροπίες, περισσότερη επικοινωνία, ψυχολογική προσέγγιση και προσαρμογή σε προσωπικότητες που έχουν μάθει να λειτουργούν με μεγαλύτερη αγωνιστική ελευθερία.

Αντίστοιχες προκλήσεις διαχείρισης μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον κοόυτς, τόσο στην Παρτιζάν των προηγούμενων ετών όσο και γενικότερα στις σημερινές ομάδες της EuroLeague, συμπεριλαμβανομένου του Παναθηναϊκού,πράγμα το οποίο αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς και δυσαρέσκειας όλων των προπονητών.

Και εδώ γεννιέται ένα ουσιαστικό ερώτημα: Μπορεί ένας προπονητής που έχτισε την τεράστια καριέρα του πάνω στην καθημερινή διδασκαλία, στην απόλυτη πειθαρχία και στην εξαντλητική προπόνηση να παραμείνει εξίσου αποτελεσματικός σε ένα περιβάλλον που δεν του προσφέρει πλέον ούτε τον απαιτούμενο χρόνο ούτε τις ίδιες συνθήκες εργασίας; Η δική μου εκτίμηση είναι ότι ο Ομπράντοβιτς δυσκολεύεται να προσαρμόσει πλήρως το προπονητικό του μοντέλο στη νέα πραγματικότητα.

Αυτό δεν αναιρεί ούτε στο ελάχιστο το μεγαλείο του.

Παραμένει ο πολυνίκης προπονητής της EuroLeague, ένας πραγματικός σοφός του αθλήματος και μία προσωπικότητα που σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία του Παναθηναϊκού και ολόκληρου του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Όμως η ιστορία ενός αθλήματος δεν σταματά στους μεγάλους δασκάλους του. Εξελίσσεται.

Και η διαχρονική επιτυχία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσα γνωρίζει ένας προπονητής, αλλά και από το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να μεταδώσει και να εφαρμόσει αυτή τη γνώση στις εκάστοτε συνθήκες. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν ξέχασε το μπάσκετ. Το μπάσκετ, όμως, άλλαξε τον τρόπο του!!!!!!!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους