Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια πρόταση που θα ήθελα να ξανακάνω . Για εμάς τους αθεράπευτα καταθλιπτικούς σινεφίλ, η Φλώρινα είναι ένας τόπος σχεδόν μυθικός.

Εδώ γύρισε πολλές από τις ταινίες του ο μεγάλος Θεόδωρος Αγγελόπουλος.

Στον σιδηροδρομικό σταθμό δεσπόζει ένα graffiti από τον «Θίασο» και μόνο η σκέψη πως σε αυτούς τους δρόμους περπάτησαν ο Theo, ο Χάρβεϊ Καϊτέλ και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι αρκεί για να σε πιάσει δέος.

Το φθινόπωρο, ξεκινάς με μια περιήγηση στο Κτήμα Άλφα.

Αμπελώνες, σταφύλια, δεξαμενές, βαρέλια και ολόκληρη η διαδικασία του κρασιού . Να σταθώ υπάρχουν και άλλα κτήματα κρασιού. Στο Ξινό Νερό, υπάρχει και ο Κοντοσώρος.

Ένα εστιατόριο που για εμένα συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου σε όλη την Ελλάδας.

Μια αστική ατμόσφαιρα με τιμές ταβέρνας και κουζίνα που ενώνει την ελληνική παράδοση με τα Βαλκάνια, τιμώντας τις πρώτες ύλες του τόπου.

Το αιβαρ, η ανοιχτή πίτα με πιπεριές Φλωρίνης, φέτα και καπνιστό χοιρινό, το σουτ μακάλο με μοσχαρίσιους κεφτέδες, λευκή σάλτσα και σαφράν, τα σουτζουκάκια.

Και φυσικά, κρασιά με τη σφραγίδα του Αμυνταίου και το Ξινό Νερό στη φυσική του μορφή. Ο Κοντοσώρος είναι ένα μάθημα γαστρονομικής μνήμης.

Χρωστάω ακόμη μια επίσκεψη στον Θωμά στο Σκλήθρο . Το απόγευμα, επιβάλλεται μια βόλτα στο Νυμφαίο, ένα από τα ομορφότερα χωριά της χώρας.

Και κάπου εδώ με πιάνει η μελαγχολία.

Πόσοι πανέμορφοι τόποι θα ερημώσουν ακόμη; Πόσα χωριά θα χάσουν τους ανθρώπους τους, πόσοι σταθμοί θα μείνουν βουβοί, πόσες ευκαιρίες θα χαθούν; Στο τέλος, φοβάμαι πως στη Φλώρινα θα μείνουν οι πιπεριές, τα κρασιά, το Ξινό Νερό, οι αρκούδες και το ξεθωριασμένο graffiti του «Θιάσου». Αφήστε την Αράχωβα, Αθηναίοι.

Κάντε ένα ταξίδι λίγο πιο μακριά. Η Ελλάδα που αξίζει να αγαπήσουμε βρίσκεται συχνά εκεί όπου έχουμε ξεχάσει να κοιτάξουμε. Ρεμί //

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους