Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ορέστης Παυλίδης : Το «Λεονταράκι» του Θρύλου❗️❗️ Ο Παυλίδης γεννήθηκε το 1942 στη Ρόδο, στον Άγιο Νικόλαο.

Όλη η οικογένεια ασχολείτο με τον αθλητισμό.

Ο πατέρας του υπήρξε ποδοσφαιριστής σωματείων της Ρόδου, γνωστός σε τοπικό επίπεδο.

Η αδελφή του ήταν αθλήτρια, ο δε αδελφός του Γιάννης, που ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερός του, ήταν ταλαντούχος εξτρέμ, που αγωνίστηκε ως συμπαίκτης του Ορέστη στον Ροδιακό, ενώ αργότερα αγωνίστηκε με επιτυχία στον Διαγόρα και στη Ρόδο.

Μάλιστα, για αρκετούς, ήταν καλύτερος από τον Ορέστη.

Σημειωτέον ότι ο Ροδιακός, η ομάδα του Ορέστη αποτέλεσε προϊόν συγχώνευσης.

Άλλωστε, η συγχώνευση αποτέλεσε ένα καθοριστικό παράγοντα στην ιστορία του ροδιακού ποδοσφαίρου γενικότερα, καθώς επί χούντας διατάχθηκε υποχρεωτική συγχώνευση των τριών μεγάλων ομάδων του νησιού (Διαγόρα, Ροδιακού και Δωριέα), προϊόν της οποίας ήταν ο νέος σύλλογος ο ΑΣ Ρόδος.

Ο λόγος; Τα σωματεία που συγχωνεύθηκαν --και ιδίως ο Διαγόρας-- ήταν πολύ δημοκρατικά για να τα ανεχθεί η δικτατορία.

Με τη Ρόδο, ο Παυλίδης ήταν ανέκαθεν ιδιαίτερα δεμένος.

Στο νησί του λοιπόν ξαναγύρισε σε ηλικία 30 ετών περίπου, προκειμένου να κλείσει την καριέρα του ως παίκτης και κυρίως για να μείνει μόνιμα και να αρχίσει μια καινούργια καριέρα, από άλλα πόστα, στον χώρο του ποδοσφαίρου, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ο Παυλίδης, της εποχής Μπούκοβι, ήταν ίσως ο πιο καλός και ηρωικός στα αμυντικά του καθήκοντα, σαν αριστερό μπακ, μολονότι ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρόδο ως επιθετικός.

Πληθωρικός τύπος, έξω καρδιά και η ψυχή της παρέας, όπως επιβεβαιώνουν οι φίλοι και οι γνωστοί του, πολυτάλαντος, πολυσύνθετος και «πολυταξιδεμένος» σε σπάνιες εμπειρίες, όπως μαρτυρά το βαρύ βιογραφικό του, γεμάτος κατανόηση και συνάμα αυστηρός μέχρι…τελικής πτώσεως, καλοσυνάτος και φωνακλάς μαζί, διαλλακτικός αλλά και απόλυτα ασυμβίβαστος, όταν πρόκειται για τις αρχές του, σε κάνει να αναρωτιέσαι ώρες ώρες πόση απλότητα μπορεί να κρύβει ο δυναμισμός και πόσο δυναμισμό η απλότητα.

Πολλοί τον αγάπησαν, πολλοί τον είχαν «στην μπούκα», όταν διαπίστωσαν πως είναι αδύνατον να σπάσουν το «σκληρό καρύδι», πολλοί τον έτρεμαν, άλλοι πάλι…αγαπούσαν να τον τρέμουν.

Ήταν πολύ αξιόπιστος σε απόδοση και για τον λόγο αυτό, επί μια επταετία, κανείς δεν μπόρεσε να του αμφισβητήσει τη θέση.

Υπήρξε μάλιστα και σεζόν που δεν είχε λείψει ούτε από έναν αγώνα.

Ήταν από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Μπούκοβι.

Αλλά και μετά την αποχώρηση του τελευταίου συνέχισε να είναι βασικός.

Όταν όμως ήρθε ο Μπόμπεκ, την περίοδο 1969/70, τα πράγματα δεν θα εξελισσόντουσαν το ίδιο καλά. Ο Μπόμπεκ ήταν γνωστός οπαδός της ανανέωσης του ποδοσφαιρικού υλικού και υπέρ της απομάκρυνσης όσων έπαιζαν επί πολλά χρόνια στην ομάδα.

Η νοοτροπία του αυτή μετατρεπόταν σε αξίωμα όταν τα αποτελέσματα της ομάδας του δεν ήταν τα αναμενόμενα.

Το είχε δείξει και στη θητεία του στον ΠΑΟ.

Και δυστυχώς ούτε η απόδοση, αλλά ούτε και τα αποτελέσματα της ομάδας επί Μπόμπεκ ήταν πολύ καλά. Ο Γιουγκοσλάβος θεώρησε υπεύθυνους την παλιά φρουρά των πιστών του Μπούκοβι και ζήτησε την ανανέωση της ομάδας.

Βέβαια, αν και ο Μπόμπεκ ουδέποτε τον «πήγαινε», ο Παυλίδης δεν τέθηκε εκτός ομάδας τόσο γρήγορα όσο τέθηκαν για παράδειγμα ο Σιδέρης ή ο Μποτίνος.

Ωστόσο και του Παυλίδη η ώρα δεν άργησε.

Μετά από κάποιες προστριβές, τον Απρίλιο του 1970 ήρθε σε μεγάλη ρήξη με τον προπονητή του και αποχώρησε από την ομάδα.

Ο τσακωμός που έγινε μεταξύ τους ήταν μεγάλος, αφού, εξαρχής, ο ένας δεν συμπαθούσε τον άλλον.

Έτσι ήρθε το τέλος της θητείας του στον Ολυμπιακό.

Όταν έφυγε από τον Ολυμπιακό, δυο ήταν οι ελληνικές ομάδες που θέλησαν να τον αποκτήσουν. Ο Εθνικός και ο ΠΑΟΚ. Ο ΓΓΑ Ασλανίδης, που κανόνιζε τότε τις μεταγραφές, ζήτησε από τον Παυλίδη να διαλέξει. Ο Ορέστης απέρριψε αμέσως τον ΠΑΟΚ, τον οποίο δεν συμπαθούσε, λόγω της μεγάλης αντιπαλότητάς του με τον Ολυμπιακό.

Απέρριψε όμως και τον Εθνικό.

Προτίμησε να πάει στην Κύπρο, όπου έπαιξε στην πρωταθλήτρια ΕΠΑ Λάρνακας, η οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α ΄Εθνικής την επόμενη σεζόν 1970/71. Στην Κύπρο, τον πήγε ο Κύπριος συμπαίκτης του και καλύτερος φίλος του στον Ολυμπιακό (μαζί με τον Μποτίνο), ο Παύλος Βασιλείου, ο οποίος προτού έρθει στον Ολυμπιακό έπαιζε στην ΕΠΑΛ.

Παρεμπιπτόντως, να πούμε ότι ο Βασιλείου υπήρξε κι αυτός θύμα της ανανέωσης της ομάδας, όπως και ο Ζαντέρογλου και άλλοι.

Μετά την Κύπρο, ο Ορέστης γύρισε στη Ρόδο, όπου αγωνίστηκε σε μικρότερες κατηγορίες μέχρι τα 32 χρόνια του, οπότε και αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο.

Ως εν ενεργεία διαιτητής αναρριχήθηκε ταχύτατα στην τότε Α’ Εθνική, είδε κι έζησε πολλά, κατάφερε να λάβει συγχαρητήριο τηλεγράφημα από τον τότε πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Γιώργο Βαρδινογιάννη για παιχνίδι που το «τριφύλλι» έχασε πρωτάθλημα, δεν δίστασε να τσακωθεί άγρια στη Νέα Φιλαδέλφεια με τον τότε πρόεδρο της ΠΑΕ ΑΕΚ Στράτο Γιδόπουλο, να κυνηγάει τα «καυτά» για να επιβάλλεται, να κάνει την κόκκινη κάρτα…απόλαυση ακόμα και για τον παραβάτη, να χαστουκίσει ποδοσφαιριστή, όπως και να κρεμάσει το σφυρίχτρα του, όταν κατάλαβε πως «του την είχαν στημένη». Ιστορία έγραψε ο Ορέστης Παυλίδης και ως αρχιδιαιτητής και πρόεδρος του Συνδέσμου Διαιτητών.

Επί των ημερών του άλλαξαν πολλά, το «καρότο» και το «μαστίγιο» έβγαλε «φουρνιές» εξαιρετικών διαιτητών και «έδωσε» ουκ ολίγες σπαρταριστές ιστορίες. Πηγές: rodiaki.gr, biancorossi1925.blogspot.com

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους