Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε... Γράφει ο Michael Maroudis. Οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς ἐξ Ἀσίας καὶ ἡ μητέρα τους, ὁσία Θεοδότη - 1η Νοεμβρίου! Ὁ Νοέμβρης μπαίνει σιγὰ σιγά, μὲ τὸ φῶς του χαμηλωμένο, ὅπως ἀνάβει κανεὶς τὸ καντήλι σὲ σπίτι ποὺ κοιμᾶται κάποιος ἄρρωστος.

Καὶ τὴν πρώτη του μέρα ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἔχει ἕτοιμο ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ γλυκὰ δῶρα της: τοὺς ἁγίους ποὺ δὲν πῆραν ποτὲ ἀνταμοιβή, τοὺς Ἀναργύρους.

Πρῶτα ἀπὸ τὰ παιδιὰ θυμᾶμαι τὴ μάνα, τὴ Θεοδότη.

Ἦταν χήρα, ἀπὸ τὴν Ἀσία, καὶ ἔμεινε μόνη μὲ τὰ δυὸ παιδιά της, τὸν Κοσμᾶ καὶ τὸ Δαμιανό.

Δὲν τοὺς ἄφησε πλούτη, τοὺς ἄφησε τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι τὸ μόνο κληρονόμημα ποὺ δὲν ἐξαντλεῖται.

Τὰ μεγάλωσε στὴν προσευχή, στὴ νηστεία καὶ στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν πονεμένο, καὶ τὰ ἔστειλε νὰ μάθουν τὴν ἰατρικὴ τέχνη.

Ἔτσι ἔγιναν γιατροί, καὶ ἔγιναν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἡ γῆ δὲν ξαναβλέπει συχνά: γιατροὶ ποὺ δὲν ζητοῦσαν τίποτα.

Θεράπευαν ἀνθρώπους καὶ ζῶα, καὶ ὅπου πήγαιναν ἄφηναν πίσω τους ὑγεία καὶ ἔναν λόγο γιὰ τὸ Χριστό.

Ὅταν ἡ Θεοδότη ἔκλεισε τὰ μάτια της, εἶχε τὴ χαρὰ νὰ ξέρει ὅτι τὰ παιδιά της τὴ συνόδευαν μὲ τὴν εὐχὴ τῶν φτωχῶν.

Τρία ζευγάρια, τρεῖς ἑορτὲς Ὁ λαός μας τοὺς ἀγάπησε τόσο, ποὺ τοὺς ἔσμιξε ὅλους σὲ μία μορφή. Ἡ Ἐκκλησία ὅμως, ποὺ ἀγαπᾶ καὶ τὴν ἀλήθεια, τοὺς ξεχωρίζει καὶ τιμᾶ τρία ζευγάρια ἀδελφῶν μὲ τὰ ἴδια ὀνόματα. Οἱ Ρωμαῖοι (1η Ἰουλίου) εἶναι οἱ πρῶτοι καὶ οἱ πιὸ παλιοί.

Κατὰ τὴν παράδοση τοῦ Συναξαρίου, μαρτύρησαν στὴ Ρώμη ἐπὶ Καρίνου, στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰώνα, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἀκόμη προχωροῦσε μέσα ἀπὸ τὶς φλόγες.

Αὐτοὶ ἄνοιξαν τὸ δρόμο, καὶ ἀπὸ τὴ δική τους μνήμη ἔμεινε στὴν Ἐκκλησία τὸ ὄνομα «Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ἀνάργυροι». Οἱ Ἄραβες (17η Ὀκτωβρίου) ἦρθαν ἀργότερα.

Μαρτύρησαν στὴν Αἰγαῖες τῆς Κιλικίας ἐπὶ Διοκλητιανοῦ, μετὰ ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια, καὶ ἔτσι ἔγιναν καὶ αὐτοὶ μάρτυρες καὶ γιατροί.

Οἱ ἐξ Ἀσίας (1η Νοεμβρίου) εἶναι οἱ μεταγενέστεροι ἀπὸ ὅλους.

Ἔζησαν σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ φωτιὰ τοῦ διωγμοῦ εἶχε ἀρχίσει νὰ σβήνει.

Γι᾽ αὐτὸ δὲν ἔχυσαν τὸ αἷμα τους, ἀλλὰ ἔδωσαν τὴ ζωή τους σταγόνα σταγόνα, στὸ προσκέφαλο τῶν ἀρρώστων.

Ἔφυγαν εἰρηνικά, καὶ αὐτὸ ἦταν ἕνα εἶδος μαρτυρίου, γιατί τὸ νὰ ζεῖς καθημερινὰ γιὰ τοὺς ἄλλους εἶναι καὶ αὐτὸ θυσία.

Ἄν λοιπὸν ρωτήσει κανεὶς ποιοὶ εἶναι οἱ ἀρχαιότεροι, θὰ ἀπαντήσουμε: οἱ Ρωμαῖοι.

Ἀπὸ ἐκείνους πῆραν τὸ ἀνάστημα οἱ ἄλλοι, καὶ ἀπὸ τὸ δικό τους παράδειγμα ἔμαθε ὁ λαὸς νὰ ἀποκαλεῖ «Ἀναργύρους» ὅλους ὅσους θεραπεύουν χωρὶς πληρωμή.

Ἀνάργυρος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν παίρνει ἀργύριο.

Ἡ λέξη βγαίνει ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου: «δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε». Ὁ λαός μας μιλᾶ συνήθως γιὰ τοὺς «δώδεκα Ἀναργύρους», καὶ ἡ Ἐκκλησία μνημονεύει ὁλόκληρη ὁμήγυρη: τοὺς τρεῖς Κοσμᾶδες μὲ τοὺς Δαμιανούς, τὸν Κῦρο καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν Παντελεήμονα καὶ τὸν Ἑρμόλαο, τὸ Σαμψὼν τὸν ξενοδόχο, τὸ Διομήδη, τὸ Θαλλέλαιο καὶ τὸν Τρύφωνα.

Ὅλοι τους ἔχουν κάτι κοινό: εἶδαν τὴν ἀρρώστια ὡς εὐκαιρία γιὰ ἀγάπη.

Τὸ νόημά τους εἶναι διπλό, ἰαματικὸ καὶ θεολογικό.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχὴ καὶ σῶμα, καὶ ὁ πόνος τοῦ ἑνὸς ἀγγίζει πάντα τὸ ἄλλο. Οἱ Ἀνάργυροι θυμίζουν ὅτι ὁ ἀληθινὸς Ἰατρὸς εἶναι ὁ Χριστός, καὶ ὁ γιατρὸς ὁ ἁπλὸς ὑπηρέτης Του.

Δείχνουν ἀκόμη ὅτι ἡ ἰατρικὴ δὲν εἶναι ἐπάγγελμα μόνο ἀλλὰ διακονία, καὶ ὅτι τὸ χέρι ποὺ θεραπεύει εἶναι χέρι ποὺ εὐλογεῖ.

Γι᾽ αὐτὸ ψάλλουμε μὲ τόση συγκίνηση: «Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.» Στὴν Ἀθήνα τοὺς βρίσκει κανεὶς σὲ γνωστὰ μέρη.

Ὁ ναὸς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων στου Ψυρρή, μέσα σὲ σοκάκια ποὺ ἀλλάζουν ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, μένει ὅπως ἦταν: ἕνα ἥσυχο λιμάνι.

Ὁ ναὸς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων στὴν Κουμουνδούρου προσφέρει κι αὐτὸς παρηγοριὰ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ περνοῦν βιαστικοί.

Ἐκεῖ ἀνάβουν κερὶ γιατροὶ καὶ νοσηλεύτριες, οἱ ἄρρωστοι καὶ οἱ δικοί τους.

Τὸ ὄνομά τους τὸ φέρει καὶ ὁ δῆμος Ἁγίων Ἀναργύρων, καὶ τὸ φέρουν νοσοκομεῖα ποὺ τοὺς ἔχουν προστάτες.

Εἶναι ὁ οὐράνιος θεραπευτὴς κάθε ἰατρείου.

Στὴ λαϊκὴ μας εὐσέβεια οἱ Ἀνάργυροι ἦταν «οἱ γιατροί μας». Ὅταν ἔπεφτε ἄρρωστος στὸ σπίτι, ἡ γιαγιὰ ἔκανε τάμα.

Ἄφηνε στὸ εἰκονοστάσι ἀσημένια χεράκια καὶ ποδαράκια, ματάκια ἢ καρδιές, κεριὰ καὶ ἔλαιο γιὰ τὸ καντήλι.

Ζητοῦσε ἀπὸ τὸν παπὰ νὰ διαβάσει εὐχέλαιο καὶ ἁγιασμό.

Τὰ τάματα ἦταν ἡ γλώσσα τοῦ πόνου, καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν καταλάβαιναν χωρὶς μετάφραση. Ὁ Νοέμβρης λεγόταν καὶ «Σπορέας», γιατί ἄρχιζε ἡ σπορά.

Ὁ ἀγρότης ἔριχνε τὸ σπόρο στὴ γῆ μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ὅτι ἡ ἄνοιξη θὰ ἔρθει, κι ὅπως ὁ σπόρος, ἔτσι καὶ ὁ ἄρρωστος εἶχε ἐλπίδα ὅτι ἡ ὑγεία θὰ ξαναγυρίσει.

Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ἦταν ἡ εὐλογία τῶν Ἀναργύρων.

Ἰδιαίτερη θέση ἔχει ἡ μνήμη τους στοὺς Μικρασιάτες.

Οἱ πρόσφυγες ἔφεραν μαζί τους ἀπὸ τὴν Ἀσία τὶς εἰκόνες, τὶς ἑορτὲς καὶ τὴ νοσταλγία τοῦ τόπου ποὺ ἄφησαν.

Οἱ ἐξ Ἀσίας Ἅγιοι ἦταν γι᾽ αὐτοὺς κομμάτι τῆς πατρίδας ποὺ δὲν χάθηκε.

Μὲ τὸ ὄνομα τῆς Θεοδότης ἔφτιαχναν τὶς κόρες τους καὶ μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Κοσμᾶ καὶ τοῦ Δαμιανοῦ τὰ παιδιά τους, γιὰ νὰ κρατήσουν ζωντανὴ τὴ ρίζα.

Σὲ ὅλους ὅσοι ἑορτάζουν σήμερα, Κοσμᾶδες, Κοσμούλες, Δαμιανούς, Δαμιανὲς καὶ Θεοδότες, νὰ εἶναι τὰ χρόνια σας πολλὰ καὶ εὐλογημένα. Οἱ Ἅγιοι ποὺ φέρετε στὸ ὄνομά σας νὰ σᾶς χαρίζουν ὑγεία, εἰρήνη καὶ μιὰ καρδιὰ ποὺ δίνει χωρὶς νὰ ζητᾶ.

Νὰ εἶστε πάντα ἀνάργυροι στὴν ἀγάπη.

Χρόνια πολλὰ καὶ στοὺς Μικρασιάτες μας, ποὺ μᾶς θυμίζουν ὅτι ἡ πίστη περνᾶ θάλασσες καὶ συνόρια.

Καὶ ἕνα καλὸ μῆνα σὲ ὅλους. Ὁ Νοέμβρης νὰ μᾶς φέρει εἰρήνη στὰ σπίτια, γιατρειὰ στοὺς ἀρρώστους, παρηγοριὰ στοὺς πονεμένους καὶ ζεστασιὰ στὶς καρδιές μας. Ἅγιοι Ἀνάργυροι, πρεσβεύετε ὑπὲρ ἡμῶν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους