Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μαλντίνι δεν λατρεύτηκε μόνο γιατί ήξερε να αμύνεται ή να διαβάζει το παιχνίδι.

Τον αγάπησε ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης για την αρχοντιά του, για το σκυμμένο κεφάλι μπροστά στη φανέλα και τον απόλυτο σεβασμό στον συμπαίκτη και τον προπονητή του.

Κι από την άλλη, βλέπεις κάποιον Μανωλά να εμφανίζεται με ένα ύφος σαν να μας έκανε "χάρη" που φορούσε το εθνόσημο, επειδή απλώς έπαιζε στο Ιταλικό πρωτάθλημα.

Εκείνο όμως που σε παραξενεύει περισσότερο δεν είναι καν το τουπέ.

Είναι ότι αυτό το τουπέ δεν στηρίζεται πουθενά. Ο Ζαγοράκης, ο Καραγκούνης, ο Δέλλας είχαν ματώσει για να μας βγάλουν στους δρόμους το 2004.

Η αμέσως επόμενη φουρνιά στα Μουντιάλ του 2010 και του 2014, με παιδιά όπως ο Κατσουράνης και ο Τοροσίδης, πάλεψε με ψυχή και κράτησε τη χώρα ψηλά.

Είχαν κάθε δικαίωμα να καμαρώνουν.

Αντίθετα, στα χρόνια που ο Μανωλάς ήταν βασικός και κουμανταδόρος στα αποδυτήρια, η Εθνική έζησε τις πιο μαύρες και ταπεινωτικές στιγμές της ιστορίας της.

Και αντί να κάνει την αυτοκριτική του για αυτά τα πέτρινα χρόνια, αντί να νιώσει ένα ίχνος συστολής απέναντι στον κόσμο, βγήκε να ειρωνευτεί έναν άνθρωπο που έχει γράψει με χρυσά γράμματα τη δική του διαδρομή στο Ελληνικό ποδόσφαιρο.

Εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις μια σημαντική διαφορά: μπορεί να έχεις όλα τα φυσικά προσόντα του κόσμου και να παίζεις στα καλύτερα γήπεδα, αλλά σπουδαίος αθλητής γίνεσαι μόνο όταν διαθέτεις ψυχή και σεβασμό. Και αυτά δεν αγοράζονται με κανένα συμβόλαιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους