Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σκότωσε τον γάτο του γείτονά του, χτυπώντας τον επανειλημμένα στο κεφάλι με σκουπόξυλο.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν μόλις δύο μήνες φυλάκιση, και μάλιστα με τριετή αναστολή.

Στις 30 Οκτωβρίου 2026, το Εφετείο ακύρωσε την αναστολή και διέταξε την άμεση έκτιση της ποινής, διατηρώντας τη διάρκειά της, παρά τις αντιρρήσεις τής Γενικής Εισαγγελίας που επέμεινε σε αυστηρότερη ποινή.

Η παρέμβαση του Εφετείου έχει σημασία.

Ο δράστης οδηγείται στη φυλακή και υφίσταται μια πραγματική συνέπεια για την πράξη του.

Οι δύο μήνες, ωστόσο, παραμένουν κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά επιεικής ποινή για μια τέτοια εσκεμμένη θανατηφόρα κακοποίηση και μάλιστα με βασανιστικό τρόπο.

Η βαρύτητα της πράξης βρίσκεται και στον τρόπο με τον οποίο αφαιρέθηκε η ζωή.

Στα μανιασμένα και αλλεπάλληλα χτυπήματα, στον πόνο που προκλήθηκε, στην απόλυτη αδυναμία του ζώου να προστατευτεί από τον άνθρωπο που το χτυπούσε.

Αυτά τα στοιχεία πρέπει (έπρεπε) να έχουν ουσιαστικό βάρος στην ποινή.

Η παραδοχή της πράξης, το λευκό ποινικό μητρώο, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δικαιολογημένα συνεκτιμώνται.

Η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί, βεβαίως, κατάκτηση του δικαίου.

Χρειάζεται, όμως, πειστική αιτιολόγηση όταν οδηγεί σε τόσο σύντομη φυλάκιση για μια πράξη τέτοιας βαρβαρότητας.

Η ευρωπαϊκή σύγκριση προσφέρει ένα χρήσιμο μέτρο προβληματισμού. Στην Ελλάδα, ο φόνος ή ο βασανισμός ζώου υπάγεται σε κακουργηματικό πλαίσιο με κάθειρξη έως δέκα έτη. Στη Γαλλία, η σοβαρή κακοποίηση που προκαλεί θάνατο επισύρει έως πέντε χρόνια. Στην Ιταλία, η θανάτωση με βασανισμό ή σκόπιμη παράταση της οδύνης προβλέπει ένα έως τέσσερα χρόνια.

Παρόμοιες ποινές έχουμε σε όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου (ασχέτως εάν η όποια συναφής ποινή και η πραγματική έκτισή της κρίνονται χωριστά σε κάθε υπόθεση). Η δική μου ένσταση, πάντως, θεμελιώνεται στην ίδια την πράξη: θεωρώ ότι οι δύο μήνες δίνουν ανεπαρκές βάρος στην οδύνη που προηγήθηκε και στη ζωή που αφαιρέθηκε.

Ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη συμβαδίζει με την τεκμηριωμένη κριτική των αποφάσεών της.

Έχουμε δικαίωμα να αναρωτιόμαστε αν η ποινική αντιμετώπιση ανταποκρίνεται στη σοβαρότητα μιας πράξης.

Έχουμε και ευθύνη να ζητούμε αποτελεσματικότερη προστασία για εκείνα τα πλάσματα που εξαρτώνται τόσο πολύ από τη δική μας συμπεριφορά.

Για τέτοιες περιπτώσεις θεωρώ αναγκαίες τις αναλογικές ποινές, την έγκαιρη απονομή δικαιοσύνης, την εξέταση απαγορεύσεων κατοχής και φροντίδας ζώων, τον ουσιαστικό έλεγχο της εφαρμογής τους.

Η προστασία πρέπει να συνεχίζεται και μετά την καταδίκη.

Και η ζωή ενός ζώου έχει αξία ανεξάρτητα από το πόσο αγαπήθηκε από κάποιον άνθρωπο.

Το ότι η φύση του έδωσε τη... δυνατότητα να… υποφέρει, αρκεί για να γεννά τη δική μας υποχρέωση να το προστατεύουμε.

Ο γάτος δεν θα μπορούσε ποτέ να καταγγείλει τον βασανισμό του, να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να ζητήσει δικαιοσύνη.

Αυτή η αδυναμία μεγαλώνει τη δική μας ευθύνη.

Όσο πιο ανυπεράσπιστο είναι το πλάσμα που υποφέρει, τόσο μεγαλύτερη οφείλει να είναι η προστασία που του προσφέρουμε. (Στη φωτογραφία βλέπετε τη Μαρία-Φωτεινή και τη φίλη της, την Κίττυ, να ατενίζουν τη γειτονιά από το παράθυρο τού πρώτου ορόφου.

Η συντροφια τής γάτας ή του σκύλου δεν είναι υποκατάστατο.

Είναι κάτι το αναντικατάστατο, λέει ο Νίκος Δήμου, στο ομότιτλο φιλοσοφικό του δοκίμιο.) . @ακόλουθοι @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους