Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εβλεπα μόλις τώρα μια συνέντευξη, μιλούσε ένα ζευγάρι. Και έλεγε η γυναίκα, ότι ένας από τους λόγους που θαυμάζει τον άντρα της είναι η ικανότητα του να βάζει όρια.

Να λέει ΟΧΙ. ΤΕΛΟΣ.

Και ότι εκείνη, κάθε φορά που έπρεπε να πει όχι, στη δουλειά της, στις σχέσεις της, στην καθημερινότητα σας, δε μπορούσε να πει σκέτο ΟΧΙ.

Έπρεπε να το "ομορφύνει" λίγο.

Να το κάνει πιο απαλό, πιο ευγενικό, πιο περιφραστικό, γιατί αλλιώς θα την θεωρούσαν αγενή, εκείνος είπε "δε με νοιάζει να με θεωρήσουν αγενή, αν βάζω ένα όριο για μένα, δεν κάνω κακό σε κάποιον, με προστατεύω.

Αν το τίμημα είναι να θεωρηθώ μλκας, ας θεωρηθώ μλκας" Με απασχολεί πολύ αυτό το ζήτημα τώρα τελευταία, το έχω ξανασυζητήσει και μαζί σας.

Το σκέφτομαι συνέχεια. Τα ΟΧΙ του κάθε ανθρώπου.

Ίσως, ποτέ πριν στη ζωή μου δεν το σκεφτόμουν τόσο έντονα.

Φίλε, κάθε ΟΧΙ μου, το πλήρωσα ακριβά, ακόμα κι αν αφορούσε μόνο εμένα, ακόμα κι όταν δεν έκανα κακό σε κανένα, τώρα το συνειδητοποιώ... ΤΙ ΦΑΣΗ! Τα ΝΑΙ μου, κανείς δεν τα πανηγύρισε.

Νομίζω σε όλους μας συμβαίνει αυτό.

Μας ζητάνε κάτι, λέμε ΝΑΙ, μονολεκτικά, δεν χρειάζεται να δώσουμε εξηγήσεις, όλα καλά, πάμε παρακάτω, θεωρούνται δεδομένα τα ΝΑΙ, σαν να μην υπήρξε ποτέ η στιγμή που διαλέξαμε την απάντηση μας. Το ΟΧΙ, γιατί πρέπει να συζητιέται τόσο; Υπάρχει ένα quote, μία ατάκα, χρόνια τώρα αυτό το τσιτάτο, το βλέπω στα σόσιαλ μίντια να αναπαράγεται, "NO is a full sentence" - θα το μετέφραζα χαλαρά ως "το ΟΧΙ είναι μια ολοκληρωμένη κουβέντα". Και συχνά, διαβάζω σχόλια πάνω σε αυτό, πως ναι οκ, είναι ολοκληρωμένη κουβέντα αλλά είναι "κρύα" και πως οφείλουμε να την αιτιολογούμε, ξέρεις κάτι; ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ, αλλά δεν οφείλουμε.

Θα σας κουράσω λίγο, αλλά σκέφτομαι γραπτά τώρα, και μπορεί να λέω κ ανοησίες, αλλά ρε φίλε... ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν λέμε ΟΧΙ.

Ίσως λέμε.

Το πρόβλημα μάλλον είναι, ότι τη στιγμή που το λέμε, μας πιάνουν τύψεις και πρέπει να το διανθίσουμε με άλλες λέξεις, που έχουν όμως ως αποτέλεσμα να το αποδυναμώσουν.

Και κάπως έτσι, ίσως μπερδευουμε τους ανθρώπους στους οποίους λέμε αυτό το ΟΧΙ.

Γιατί ακουγόμαστε σαν να MHN είμαστε σίγουροι.

Πχ, "θα μείνεις αργά σήμερα στη δουλειά να κάνεις μια αγγαρεία για μένα;" - "ΟΧΙ" τέλος.

Σε αντίθεση με "θα μείνεις αργά σήμερα στη δουλειά να κάνεις μια αγγαρεία για μένα;" - "Ρε συ, δεν ξέρω, έχω κανονίσει κάτι, πφφφφφ γμτ σόρρυ τι να κάνω τώρα δε ξέρω αλήθεια..." Τι να καταλάβει ο άνθρωπος που σου ζήτησε να κάνεις κάτι γι αυτόν; Ναι ή Οχι; Δεν φταίει.

Δεν ακούει το ΟΧΙ, που θες να πεις αλλά δεν λες από ενοχές.

Και όλο αυτό οδηγεί σε παρεξηγήσεις και προβλήματα! Αρα, νομίζω πως όχι μόνο θα πρέπει να λέμε τα ΟΧΙ μας, όταν αυτή είναι η επιλογή μας, αλλά θα πρέπει να τα λέμε και ΚΑΘΑΡΑ.

Θα μας θεωρήσουν λίγο μλκες; Πιθανότατα.

Αλλά θα είμαστε ΣΑΦΕΙΣ μλκες.

Ούτως ή αλλως, όταν αρνούμαστε κάτι, του άλλου θα του κακοφανεί στο τέλος.

Ε, ας του κακοφανεί νωρίς νωρίς, θα γλυτώσουμε όλοι χρόνο.

Αυτό που με πικραίνει, ξέρετε ποιο είναι; Γενικά, είμαι άνθρωπος του ΝΑΙ.

Από παιδί.

Να διευκολύνω, να εξυπηρετήσω, να κάνω τους άλλους χαρούμενους, people pleaser για λόγους που όσοι είμαστε people pleasers γνωρίζουμε καλά πως ίσως είναι λόγοι που η ρίζα τους είναι λίγο στενάχωρη, ας μην πιάσουμε τώρα αυτή τη συζήτηση... Τέλος πάντων, τις περισσότερες φορές λέω ΝΑΙ.

Και έχω φτάσει τώρα, μετά από ΤΟΣΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΓΗ, είμαι πιο παλιά κι από την Πελοπόννησο, να κοιτάω τα ΟΧΙ μου σα διαμαντάκια... Τόσο λίγα είναι.

Και λίγα και έχω κατακριθεί γι'αυτά.

Κι ας μην έκαναν κακό σε κανέναν.

Οπότε, στην ηλικία και στη φάση που είμαι, λίγο μεγάλη, λίγο κουρασμένη και ΠΟΛΥ πικραμένη... θα αρχίσω, όσο μπορώ, να φέρομαι στα πολύτιμά μου, με τον σεβασμό που τους αξίζει. Τα ΟΧΙ μου, είναι τα διαμάντια μου που δεν χρειάζονται άλλα στολίδια για να αναδειχτούν. Θα ΠΡΕΠΕΙ, κάθε ΟΧΙ να στέκει μόνο του.

Μία λέξη.

ΟΧΙ. "Μα, γιατί;" θα σου πουν όταν αρνείσαι.

Δεν ξέρω αν πρέπει να εξηγούμε.

Όταν λέμε ΝΑΙ, κανείς δεν ζητάει εξηγήσεις.

Κανείς δεν απαιτεί να μάθει, τους λόγους για τους οποίους συμφωνούμε σε κάτι που μας ζητήθηκε. Το ΟΧΙ μόνο, πρέπει να δικαιολογηθεί.

ΑΥΤΟ πρέπει να δουλέψω.

Και εγώ και ίσως και όλοι μας. "Γιατί ΟΧΙ;" "Γιατί ΕΤΣΙ!" Έίναι παιδιάστικη απάντηση το "ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ". Ε, οριακά είμαι να βγάλω και τη γλώσσα τότε.

Αφού και μλκας είμαι που λέω όχι και παιδιάστικα φέρομαι.

Ας είμαι ένα ανώριμο μλκιστήρι. Αλλά, ΣΑΦΕΣ ανώριμο μλκιστήρι. 🙂 Eτσι κι αλλιώς, θα με μισήσεις. Do it faster.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους