«Τα πέπλα του σκότους σύντομα θα ανασηκώνονταν, ενώ αλλόκοτες σκιές άρχιζαν ήδη να γλιστρούν στον χώρο, προμηνύοντας την ύπαρξη ενός άλλου κόσμου, πέρα από τον δικό μας». Αν υπάρχει μια νύχτα του...

Πλήρες Κείμενο:

«Τα πέπλα του σκότους σύντομα θα ανασηκώνονταν, ενώ αλλόκοτες σκιές άρχιζαν ήδη να γλιστρούν στον χώρο, προμηνύοντας την ύπαρξη ενός άλλου κόσμου, πέρα από τον δικό μας». Αν υπάρχει μια νύχτα του χρόνου κατά την οποία θα ήθελα να πιστέψω πως τα φαντάσματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας, αυτή είναι η αποψινή.

Σήμερα, 31 Οκτωβρίου, το Halloween προσφέρει την ιδανική αφορμή για να επισκεφθούμε ένα στοιχειωμένο σπίτι.

Μόνο που αυτή τη φορά, πίσω από τις μυστηριώδεις παρουσίες και τα ανεξήγητα φαινόμενα, μας περιμένει κάτι πολύ βαθύτερο: μια αναμέτρηση με τις ανθρώπινες βεβαιότητες, τον φόβο του αγνώστου και τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξής μας. Ο Luigi Pirandello (1867–1936), μία από τις σημαντικότερες μορφές της ιταλικής λογοτεχνίας και τιμημένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1934, μας μεταφέρει με το «Σπίτι του Γκρανέλα», που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1905, σε έναν κόσμο όπου τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και στο ανεξήγητο αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνα δυσδιάκριτα.

Μια ιστορία που πίσω από το μυστήριο ενός στοιχειωμένου σπιτιού κρύβει πολύ πιο ανησυχητικά ερωτήματα για όσα πιστεύουμε, όσα φοβόμαστε και, κυρίως, όσα αρνούμαστε να παραδεχτούμε στον ίδιο μας τον εαυτό.

Μια οικογένεια εγκαταλείπει το σπίτι που νοικιάζει, ισχυριζόμενη πως είναι στοιχειωμένο.

Ο ιδιοκτήτης, Μπερνάρντο Γκρανέλα, προσφεύγει στη δικαιοσύνη και την υπεράσπιση των ενοικιαστών αναλαμβάνει ο δικηγόρος Τζούμο, ένας ορθολογιστής που αρχικά αντιμετωπίζει τις ιστορίες περί πνευμάτων με περιφρόνηση.

Η προσπάθειά του, όμως, να διερευνήσει τα ανεξήγητα φαινόμενα τον οδηγεί σε μια απροσδόκητη αναθεώρηση των πεποιθήσεών του.

Προσωπικά, βρίσκω εξαιρετικά αποκαλυπτικό τον τρόπο με τον οποίο ο Pirandello παρουσιάζει αυτή τη μεταστροφή.

Όσα ο δικηγόρος θεωρούσε ανοησίες όταν προέρχονταν από απλούς ανθρώπους αποκτούν ξαφνικά αξιοπιστία όταν ανακαλύπτει πως διακεκριμένοι επιστήμονες έχουν ασχοληθεί σοβαρά με τον πνευματισμό.

Πόσο συχνά, αλήθεια, απορρίπτουμε μια άποψη όχι για το περιεχόμενό της, αλλά για το πρόσωπο που την εκφράζει; Πόσο ανεξάρτητη είναι η κρίση μας από το κύρος εκείνων που θεωρούμε αυθεντίες; Εκεί, ωστόσο, όπου η νουβέλα αποκτά για μένα μεγαλύτερο βάθος είναι στον προβληματισμό γύρω από την αθανασία της ψυχής.

Η πιθανότητα ύπαρξης πνευμάτων οδηγεί αναπόφευκτα στο ερώτημα της ζωής μετά τον θάνατο.

Ένα ζήτημα που οι περισσότεροι αποφεύγουμε να εξετάσουμε μέχρι τέλους, ίσως επειδή φοβόμαστε όσα μπορεί να ανακαλύψουμε για τις πραγματικές μας πεποιθήσεις.

Μπορούμε να διακηρύσσουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν πιστεύουμε σε τίποτα πέρα από τον υλικό κόσμο.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτή η βεβαιότητα δοκιμάζεται; Παράλληλα, ο Pirandello αναδεικνύει τη δύναμη της συλλογικής υποβολής.

Μια φήμη αρκεί για να μεταμορφώσει ένα συνηθισμένο σπίτι σε τόπο τρόμου.

Ο φόβος μεταδίδεται, οι προκαταλήψεις αποκτούν ισχύ και η πραγματικότητα αρχίζει να υποχωρεί μπροστά σε όσα οι άνθρωποι έχουν πειστεί να πιστεύουν.

Δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στην καθημερινότητά μας, όταν επιτρέπουμε στις αφηγήσεις των άλλων να καθορίζουν τη δική μας αντίληψη.

Με γκροτέσκες φυσιογνωμίες και χιούμορ, ο συγγραφέας δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όπου το παράδοξο συνυπάρχει με την υπαρξιακή αγωνία.

Το σπίτι γίνεται ένας χώρος στον οποίο οι άνθρωποι αναγκάζονται να αναμετρηθούν με όσα προηγουμένως θεωρούσαν αδιανόητα. Ο Pirandello δεν επιχειρεί να μας πείσει ότι υπάρχουν φαντάσματα.

Μας φέρνει αντιμέτωπους με κάτι πολύ πιο δύσκολο: την πιθανότητα να μη γνωρίζουμε τον εαυτό μας όσο καλά πιστεύουμε.

Απόψε, λοιπόν, αφήνω τα φαντάσματα να περιπλανηθούν ανενόχλητα στις σελίδες του Pirandello.

Περισσότερο από την ίδια τους την ύπαρξη, με ενδιαφέρουν όσα αποκαλύπτουν για εμάς τους ζωντανούς.

Για τις βεβαιότητες που υπερασπιζόμαστε με τόσο πάθος, για τους φόβους που αρνούμαστε να ομολογήσουμε και για την ευκολία με την οποία μπορούμε να γίνουμε αιχμάλωτοι της ίδιας μας της σκέψης.

Ο άνθρωπος, άλλωστε, μπορεί να περάσει μια ολόκληρη ζωή αναζητώντας αποδείξεις για την ύπαρξη ενός άλλου κόσμου, χωρίς να έχει καταφέρει ποτέ να κατανοήσει πραγματικά ούτε τον κόσμο στον οποίο ζει ούτε, κυρίως, τον ίδιο του τον εαυτό. Rate: 4 / 5 ⭐

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους