Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν μπορώ άλλο τη μάνα σου. Δεν μπορώ άλλο τον πατέρα σου.

Αυτό λες.

Αυτό ακούω από μερικούς ανθρώπους.

Κουράστηκα, λες.

Με κουράζει. Γκρινιάζει. Ξεχνάει. Μυρίζει. Λερώνει.

Μου χαλάει το σπίτι, μου χαλάει την ησυχία μου.

Και παίρνεις μια βαλίτσα.

Βάζεις μέσα δυο ρούχα βιαστικά.

Και τους πας.

Σε μια κλινική.

Σε ένα γηροκομείο.

Και λες σε όλους "εκεί θα έχουν καλύτερη φροντίδα". Ψέμα λες.

Στον εαυτό σου λες ψέματα.

Τους πας εκεί γιατί δεν αντέχεις να βλέπεις το μέλλον σου στο πρόσωπό τους.

Αλλά άκουσε κάτι που ξέχασες.

Κι αυτοί κάποτε ήταν νέοι. Ωραίοι.

Η μάνα σου που τώρα λες ότι δεν την αντέχεις, κάποτε ήταν κοπέλα. Πανέμορφη.

Με μαλλί που μύριζε, με δέρμα που έλαμπε, με δυο μάτια που όποιος τα κοιτούσε χανόταν.

Φορούσε ένα φόρεμα φτωχό αλλά καθαρό και ήταν η πιο όμορφη του χωριού.

Την ζητούσαν πολλοί.

Κι αυτή δεν κοιτούσε κανέναν.

Κοιτούσε μόνο να κάνει οικογένεια.

Να κάνει εσένα.

Για σένα ξενύχτησε.

Για σένα πείνασε για να φας εσύ.

Για σένα έκλαψε κρυφά στην κουζίνα για να μην τη δεις.

Για σένα δεν έζησε ποτέ όπως ήθελε.

Ο πατέρας σου που τώρα λες ότι σου είναι βάρος, που αργεί να ανέβει τη σκάλα, που σου μιλάει και δεν καταλαβαίνεις τι λέει... Κάποτε ήταν νέος. Ωραίος. Παλικάρι. Δυνατός.

Με το πουκάμισο ανοιχτό, με τα χέρια πέτρα.

Δεν φοβόταν τίποτα.

Δούλευε από τα χαράματα, έλιωνε στον ήλιο, πάγωνε στο χιόνι, για να φέρει ένα κομμάτι ψωμί στο σπίτι.

Για σένα.

Σε έπαιρνε στους ώμους του και νόμιζες πως είσαι γίγαντας.

Και τώρα εσύ τους πετάς; Τους αφήνεις σε ένα δωμάτιο άσπρο.

Με μια μυρωδιά φάρμακο.

Με έναν συγκάτοικο που βογκάει δίπλα.

Με μια τηλεόραση να ουρλιάζει για να μην ακούγεται η σιωπή.

Και αυτοί τι κάνουν εκεί όλη μέρα; Κοιτάζουν την πόρτα.

Θα έρθει το παιδί μου σήμερα; Λες να έρθει; Και εσύ δεν πας.

Μια φορά την εβδομάδα.

Μια φορά τον μήνα.

Και όταν πας, κοιτάς το ρολόι σου.

Δεν καταλαβαίνεις; Η ζωή δεν θα σε ρωτήσει.

Θα γυρίσει.

Είναι ρόδα.

Και θα έρθει η μέρα που θα είσαι εσύ στη θέση τους.

Που θα τρέμουν τα δικά σου χέρια.

Που θα ξεχνάς τα δικά σου λόγια.

Που θα σε πηγαίνουν κι εσένα κάπου "για καλύτερη φροντίδα". Και τότε θα θυμηθείς τη μάνα σου.

Τον πατέρα σου.

Και θα καταλάβεις τι σημαίνει να κοιτάς μια πόρτα που δεν ανοίγει.

Μην το κάνεις.

Η μάνα σου δεν είναι βάρος.

Ο πατέρας σου δεν είναι βάρος.

Είναι η ρίζα σου.

Όσο τους έχεις στο σπίτι, έχεις ευλογία.

Όταν φύγουν, το σπίτι θα μείνει μεγάλο και άδειο και κρύο.

Βάλτους να φάνε μαζί σου.

Ας λερώσουν.

Ας πουν την ίδια ιστορία εκατό φορές.

Κράτα τους το χέρι.

Αυτό το χέρι κάποτε ήταν νέο και ωραίο. Και σε κράτησε για να μην πέσεις. Μην το ξεχάσεις ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους