Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέσσερα χρόνια χωρίς την Ήβη Σαν σήμερα η Ήβη άφηνε την τελευταία της πνοή ύστερα από την πιο σκληρή μάχη της ζωής της.

Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια, όμως η μορφή της παραμένει ζωντανή στη μνήμη μου.

Την θυμάμαι ακόμη εκείνο το μικρό κουτάβι που ήρθε στα χέρια μου μετά από ένα ταξίδι στα Καρπάθια της Τρανσυλβανίας.

Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί την διαδρομή που θα ακολουθούσε.

Μεγάλωσε, εξελίχθηκε και απέδειξε από νωρίς τις ξεχωριστές της ικανότητες.

Με πάθος, ευφυΐα και ψυχή έγινε αυτό που κάθε κυνηγός ονειρεύεται να έχει δίπλα του.

Άφησε το αποτύπωμά της τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός συνόρων, κερδίζοντας τον σεβασμό και τον θαυμασμό όσων είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν.

Δέκα χρόνια γεμάτα ένταση, περιπέτειες και δυνατές συγκινήσεις.

Εκατοντάδες εξορμήσεις, αμέτρητες συναντήσεις με αγριόχοιρους και μάχες που δοκίμασαν τα όριά της.

Μέχρι εκείνη την τελευταία, από την οποία δεν κατάφερε να επιστρέψει.

Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο, αλλά δεν σβήνει την αξία όσων μας πρόσφεραν. Η Ήβη ζει μέσα από τις αναμνήσεις μου, μέσα από τους απογόνους της και μέσα από όλα όσα μας δίδαξε για την αφοσίωση, το θάρρος και την επιμονή.

Ήβη (2012-2022) Υ.Γ: Οι έντονες απώλειες δεν μετριούνται μόνο σε χρόνια που πέρασαν, αλλά σε στιγμές που εξακολουθούν να επιστρέφουν στη μνήμη. Η Ήβη φαίνεται πως άφησε ένα αποτύπωμα που ο χρόνος δύσκολα θα μπορέσει να σβήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους