Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ Η αγάπη, που ανοίγει, την πόρτα του Παραδείσου.

Κήρυγμα, για την παραβολή του πλουσίου, και του πτωχού Λαζάρου, την εορτή του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία και των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

Ευαγγελικό ανάγνωσμα: Λουκ. 16, 19–31. Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, Σήμερα, πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου, η Αγία μας Εκκλησία, μάς προσφέρει, μια μεγάλη πνευματική ευλογία.

Τρεις φωτεινές διδασκαλίες συναντιούνται, μέσα στην ίδια Θεία Λειτουργία.

Ακούμε, την παραβολή του πλουσίου, και του πτωχού Λαζάρου.

Τιμούμε, τον μεγάλο ασκητή της Ευβοίας, τον Όσιο Δαβίδ, τον δικό μας Άγιο, που αγίασε με την προσευχή, την ταπείνωση, και την αγάπη του.

Και συγχρόνως εορτάζουμε, τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, τους ιατρούς, που θεράπευαν τους ανθρώπους, χωρίς να ζητούν χρήματα, επειδή είχαν μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό.

Τρεις διαφορετικές εικόνες, αδελφοί μου, αλλά ένα κοινό μήνυμα: Ο άνθρωπος, δεν σώζεται με όσα έχει, αλλά με την αγάπη, που προσφέρει. 1. Ο πλούσιος, που είχε τα πάντα, αλλά του έλειπε η αγάπη.

Στη σημερινή ευαγγελική παραβολή, ο Χριστός, μάς παρουσιάζει δύο ανθρώπους.

Ο πρώτος, είναι ένας πλούσιος.

Ζει μέσα στην πολυτέλεια.

Φοράει ακριβά ενδύματα, απολαμβάνει πλούσια γεύματα, και δεν του λείπει τίποτε, από τα υλικά αγαθά.

Ο δεύτερος, είναι ο φτωχός Λάζαρος.

Ένας άνθρωπος, πονεμένος, άρρωστος, εγκαταλελειμμένος.

Βρίσκεται καθημερινά, έξω από την πόρτα του πλουσίου, και περιμένει λίγα ψίχουλα, για να χορτάσει την πείνα του.

Προσέξτε όμως, αγαπητοί μου. Ο Χριστός δεν καταδικάζει, τον πλούσιο επειδή είχε χρήματα.

Ούτε παρουσιάζει, τον Λάζαρο ως άγιο, απλώς επειδή ήταν φτωχός.

Το μεγάλο αμάρτημα του πλουσίου ήταν, ότι είχε χάσει την καρδιά του.

Είχε μάτια, αλλά δεν έβλεπε, τον συνάνθρωπό του.

Είχε αυτιά, αλλά δεν άκουγε, τον πόνο του.

Είχε τραπέζι γεμάτο, αλλά δεν άφηνε χώρο, για έναν πεινασμένο.

Είχε σπίτι μεγάλο, αλλά η καρδιά του, ήταν μικρή.

Και το πιο συγκλονιστικό είναι, ότι ο Λάζαρος, δεν βρισκόταν κάπου μακριά.

Ήταν έξω, από την πόρτα του.

Ο πλούσιος, δεν χρειαζόταν να ταξιδέψει, για να συναντήσει τη δυστυχία.

Αρκούσε, να ανοίξει την πόρτα του.

Αδελφοί μου, μήπως κι εμείς, πολλές φορές ζούμε με κλειστές πόρτες; Μήπως δίπλα μας, υπάρχει ένας άνθρωπος που υποφέρει, και δεν τον προσέχουμε; Μήπως κάποιος, περιμένει ένα τηλεφώνημά μας, μια επίσκεψη, έναν λόγο παρηγοριάς, μια μικρή βοήθεια; Μήπως υπάρχει, ένας ηλικιωμένος που ζει μόνος, ένα παιδί που στερείται, μια οικογένεια που δυσκολεύεται, ένας ασθενής που περιμένει κάποιον, να του κρατήσει το χέρι; Και εμείς, περνάμε βιαστικά, απορροφημένοι από τις δικές μας υποθέσεις. Ο Λάζαρος, αδελφοί μου, δεν βρίσκεται, μόνο μέσα στο Ευαγγέλιο.

Βρίσκεται και σήμερα, ανάμεσά μας.

Και ο Χριστός μάς ρωτά: Θα ανοίξεις την πόρτα της καρδιάς σου; 2. Ο Όσιος Δαβίδ – Ο πλούσιος της χάριτος του Θεού Και ενώ, το Ευαγγέλιο μάς παρουσιάζει, έναν άνθρωπο, που είχε πολλά υλικά αγαθά, αλλά στερούνταν την αγάπη, η Εκκλησία μάς προβάλλει σήμερα, έναν άλλον άνθρωπο, που έζησε, με την απλότητα και την άσκηση, αλλά απέκτησε τον αληθινό πλούτο. Τον Όσιο Δαβίδ τον εν Ευβοία.

Για εμάς τους Ευβοείς, η σημερινή ημέρα, έχει ιδιαίτερη συγκίνηση. Ο Όσιος Δαβίδ, δεν είναι ένας μακρινός Άγιος.

Είναι ένας Άγιος του τόπου μας, ένας πνευματικός πατέρας, που αγίασε την ευβοϊκή γη, με τους αγώνες, τα δάκρυα, και τις προσευχές του.

Στα βουνά, και στην ησυχία της Ευβοίας, αναζήτησε, όχι τις τιμές του κόσμου, αλλά τη συνάντηση, με τον Θεό.

Δεν αγωνίστηκε, να αποκτήσει θησαυρούς επίγειους.

Αγωνίστηκε, να αποκτήσει καθαρή καρδιά.

Δεν επεδίωξε, να τον υπηρετούν οι άνθρωποι.

Έμαθε ο ίδιος, να διακονεί με ταπείνωση.

Δεν αναζήτησε, τη δόξα των ανθρώπων.

Αναζήτησε, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Και γι' αυτό έγινε, πραγματικά πλούσιος.

Πλούσιος, σε πίστη.

Πλούσιος, σε προσευχή.

Πλούσιος, σε ταπείνωση.

Πλούσιος, σε αγάπη. Ο Όσιος Δαβίδ, μάς υπενθυμίζει, ότι η πραγματική ευτυχία, δεν εξαρτάται, από το πόσα πράγματα έχουμε γύρω μας, αλλά από το πόσο Χριστό, έχουμε μέσα μας.

Διότι, αδελφοί μου, μπορεί ένας άνθρωπος, να κατοικεί σε ένα παλάτι, και η ψυχή του να είναι άδεια.

Και μπορεί, ένας άλλος να κατοικεί, σε ένα ταπεινό κελί, αλλά η καρδιά του, να είναι γεμάτη ουρανό.

Ο πλούσιος της παραβολής, είχε γεμάτες αποθήκες, και άδεια καρδιά. Ο Όσιος Δαβίδ, έζησε με λίγα, αλλά η καρδιά του έγινε, κατοικητήριο του Θεού.

Αυτή είναι, η μεγάλη διαφορά. 3. Οι Άγιοι Ανάργυροι – Η αγάπη, που γίνεται θεραπεία.

Σήμερα όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζουμε, και δύο ακόμη μεγάλους Αγίους. Τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό.

Δύο αδελφούς, που είχαν ένα σπουδαίο χάρισμα, και μια μεγάλη αποστολή: να ανακουφίζουν, τον ανθρώπινο πόνο.

Θεράπευαν τους ασθενείς, χωρίς να ζητούν χρήματα, επειδή θεωρούσαν, τη θεραπευτική τους διακονία δώρο του Θεού.

Γι' αυτό και η Εκκλησία, τούς ονομάζει Αναργύρους.

Το απολυτίκιό τους λέγει: Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

Τι συγκλονιστικά λόγια! Δωρεάν λάβατε.

Δωρεάν δώστε. Οι Άγιοι Ανάργυροι, δεν έβλεπαν μπροστά τους, πλούσιους και φτωχούς, σημαντικούς, και ασήμαντους.

Έβλεπαν, τον άνθρωπο.

Έβλεπαν, την εικόνα του Θεού.

Έβλεπαν, τον Χριστό μέσα στον ασθενή, και τον πονεμένο.

Και εδώ, βρίσκεται η μεγάλη σύνδεση, με το σημερινό Ευαγγέλιο.

Ο πλούσιος, έβλεπε τον Λάζαρο, και δεν τον βοηθούσε. Οι Άγιοι Ανάργυροι, έβλεπαν τον ασθενή, και έτρεχαν να τον ανακουφίσουν.

Ο πλούσιος, κρατούσε τα αγαθά του, μόνο για τον εαυτό του. Οι Άγιοι Ανάργυροι, πρόσφεραν όσα είχαν στους άλλους.

Ο πλούσιος, είχε πλούσιο τραπέζι, αλλά φτωχή ψυχή. Οι Άγιοι Ανάργυροι είχαν πλούσια ψυχή, επειδή ήταν γεμάτη, από τη χάρη του Χριστού.

Και μας διδάσκουν, κάτι ακόμη πολύ σημαντικό.

Δεν χρειάζεται, όλοι να είμαστε ιατροί, για να γίνουμε θεραπευτές, του ανθρώπινου πόνου.

Υπάρχουν πληγές, που δεν φαίνονται στο σώμα.

Είναι οι πληγές, της μοναξιάς.

Οι πληγές, της απογοήτευσης.

Οι πληγές, της απόρριψης.

Οι πληγές, της αδικίας.

Οι πληγές, που αφήνουν, τα σκληρά λόγια, και η έλλειψη αγάπης.

Και πολλές, από αυτές τις πληγές, μπορούν να απαλυνθούν, με έναν καλό λόγο, με μια συγγνώμη, με μια αγκαλιά, με μια προσευχή.

Μπορεί να μην έχουμε, τη δύναμη να κάνουμε θαύματα, αλλά όλοι, έχουμε τη δυνατότητα, να προσφέρουμε αγάπη.

Και η αγάπη, όταν είναι αληθινή, γίνεται ένα μικρό θαύμα, μέσα στην καθημερινότητα. 4. Η μεγάλη ανατροπή της αιωνιότητας.

Ας επιστρέψουμε, όμως για λίγο στο σημερινό Ευαγγέλιο.

Κάποια στιγμή, πεθαίνει ο φτωχός Λάζαρος.

Και οι άγγελοι, μεταφέρουν την ψυχή του, στους κόλπους του Αβραάμ.

Πεθαίνει, και ο πλούσιος.

Και τότε ανακαλύπτει, ότι όλα εκείνα, στα οποία είχε στηρίξει τη ζωή του, δεν μπορούν πλέον, να τον βοηθήσουν.

Ο πλούτος του, δεν μπορεί, να του αγοράσει την ειρήνη.

Τα ακριβά ενδύματα, δεν μπορούν, να του προσφέρουν παρηγοριά.

Τα λαμπρά συμπόσια, δεν μπορούν να σβήσουν τη δίψα του.

Και εκείνος, που δεν έδωσε, ούτε λίγα ψίχουλα στον Λάζαρο, τώρα ζητά, μία σταγόνα νερό.

Πόσο συγκλονιστική, είναι αυτή η εικόνα! Αλλά, αγαπητοί μου, ας μην περιορίσουμε, το μήνυμα της παραβολής, στον φόβο της αιώνιας κολάσεως. Ο Χριστός, δεν μας διηγείται αυτή την παραβολή, για να μας οδηγήσει στην απελπισία.

Μας την αποκαλύπτει, για να μας ξυπνήσει πνευματικά.

Για να μας πει, ότι όσο ζούμε, υπάρχει καιρός μετανοίας.

Σήμερα, μπορούμε να αλλάξουμε.

Σήμερα, μπορούμε να συγχωρήσουμε.

Σήμερα, μπορούμε να συμφιλιωθούμε.

Σήμερα, μπορούμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο.

Σήμερα, μπορούμε να επιστρέψουμε στον Θεό.

Ας μη μεταθέτουμε, λοιπόν την αγάπη για αύριο.

Γιατί κανείς μας, δεν γνωρίζει, πόσα αύριο θα του χαρίσει ο Θεός. 5. Τρεις διδασκαλίες, για τη δική μας ζωή.

Αγαπητοί μου αδελφοί, Αν προσπαθήσουμε, να ενώσουμε το σημερινό Ευαγγέλιο, με τη ζωή των Αγίων που εορτάζουμε, θα ανακαλύψουμε, έναν υπέροχο πνευματικό δρόμο.

Ο πτωχός Λάζαρος, μάς διδάσκει την υπομονή, και την εμπιστοσύνη στον Θεό, μέσα στις δοκιμασίες. Ο Όσιος Δαβίδ, μάς διδάσκει την προσευχή, την ταπείνωση, και την απομάκρυνση, από την υπερβολική προσκόλληση, στα υλικά αγαθά. Οι Άγιοι Ανάργυροι, μάς διδάσκουν την έμπρακτη αγάπη, και την ανιδιοτελή προσφορά, στον συνάνθρωπο.

Και όλοι μαζί, μάς οδηγούν στον Χριστό.

Αυτόν, που μας καλεί, να αγαπούμε όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με τις πράξεις μας.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν σήμερα, καθώς στεκόμαστε, μέσα στον ιερό ναό: Τι θα πάρουμε μαζί μας, όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, από αυτόν τον κόσμο; Θα πάρουμε τα σπίτια μας; Θα πάρουμε, τα χρήματά μας; Θα πάρουμε, τις τιμές και τα αξιώματά μας; Όχι, αδελφοί μου.

Όλα αυτά, θα μείνουν εδώ.

Εκείνο, που έχει αιώνια αξία, είναι η σχέση μας με τον Θεό, και η αγάπη, που καλλιεργήσαμε.

Θα έχει σημασία, αν ταΐσαμε έναν πεινασμένο.

Αν παρηγορήσαμε, έναν πονεμένο.

Αν συγχωρήσαμε, εκείνον που μας αδίκησε.

Αν σταθήκαμε, δίπλα σε κάποιον, που μας είχε ανάγκη.

Αν ανοίξαμε, την καρδιά μας στον Χριστό.

Ας μην ξεχνούμε, ότι πολλές φορές η μεγαλύτερη ελεημοσύνη, δεν είναι τα χρήματα που δίνουμε, αλλά ο χρόνος, η κατανόηση, και η αγάπη, που προσφέρουμε.

Ένα παιδί, μπορεί να μη χρειάζεται, ένα ακόμη δώρο, αλλά λίγο χρόνο, από τους γονείς του.

Ένας ηλικιωμένος, μπορεί να μη χρειάζεται, κάτι υλικό, αλλά έναν άνθρωπο, να τον ακούσει.

Ένας πονεμένος, μπορεί να μη χρειάζεται, πολλές συμβουλές, αλλά μια παρουσία, γεμάτη κατανόηση.

Και ένας άνθρωπος, που έχει κάνει λάθη, μπορεί να μη χρειάζεται, άλλη καταδίκη, αλλά ένα χέρι, που θα τον βοηθήσει να σηκωθεί.

Αυτή είναι, η αγάπη του Ευαγγελίου.

Αυτή είναι, η αγάπη, που έζησε ο Όσιος Δαβίδ.

Αυτή είναι, η αγάπη, που πρόσφεραν οι Άγιοι Ανάργυροι. 6. Το μήνυμα, της σημερινής εορτής Αδελφοί μου αγαπημένοι, Σήμερα, μπροστά στην αγία Τράπεζα, ας πάρουμε, μια μικρή, αλλά ουσιαστική απόφαση.

Να μη φύγουμε από την εκκλησία, όπως ήρθαμε.

Να φύγουμε, λίγο πιο ταπεινοί.

Λίγο, πιο συγχωρητικοί.

Λίγο, πιο ελεήμονες.

Λίγο, πιο κοντά στον Χριστό και στον συνάνθρωπο.

Ας ζητήσουμε από τον Όσιο Δαβίδ, τον μεγάλο προστάτη και καύχημα της Ευβοίας μας, να μας διδάσκει την ταπείνωση και την προσευχή.

Ας παρακαλέσουμε, τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, να πρεσβεύουν για τους ασθενείς μας, για όσους βρίσκονται στα νοσοκομεία, για τους πονεμένους, για τα παιδιά που υποφέρουν, και για κάθε οικογένεια, που σηκώνει τον δικό της σταυρό.

Και ας, ζητήσουμε από τον Κύριό μας, να μη μας αφήσει ποτέ, να συνηθίσουμε τον πόνο του άλλου.

Γιατί, αδελφοί μου, υπάρχει κάτι χειρότερο, από τη φτώχεια των χρημάτων.

Είναι, η φτώχεια της καρδιάς.

Και υπάρχει, κάτι πολυτιμότερο, από κάθε επίγειο θησαυρό.

Είναι μια καρδιά, που αγαπά αληθινά.

Ας έχουμε, πάντοτε στον νου μας, τούτη τη σκέψη: Ο πλούσιος της παραβολής, έχασε την ευκαιρία, να συναντήσει τον Χριστό, επειδή προσπέρασε τον Λάζαρο. Οι Άγιοι συνάντησαν τον Χριστό, επειδή άνοιξαν την καρδιά τους, στον κάθε πονεμένο άνθρωπο.

Ας μην αφήσουμε, λοιπόν την πόρτα της καρδιάς μας κλειστή.

Ας, την ανοίξουμε σήμερα.

Γιατί εκεί, που υπάρχει αγάπη, υπάρχει ο Χριστός.

Και εκεί, που υπάρχει ο Χριστός, αρχίζει ήδη από αυτή τη ζωή, η χαρά του Παραδείσου.

Είθε, με τις πρεσβείες του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Δαβίδ του εν Ευβοία και των Αγίων θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, ο Κύριος να ευλογεί τις οικογένειές μας, να θεραπεύει τις ασθένειές μας, να παρηγορεί τις θλίψεις μας και να χαρίζει στις ψυχές μας το πολυτιμότερο δώρο: την αληθινή αγάπη. Αμήν. Πηγη: π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους